บทที่480 เดินไม่เข้าไป

โรงงานที่ไหนสักแห่งในเมืองเจียงเฉิง

ชายคนหนึ่งกำลังนั่งเงียบๆอยู่ห้องทำงานในโรงงาน

ร่างกายทั้งหมดของเขาแฝงตัวอยู่ในเงามืด จึงทำให้มองเห็นใบหน้าของเขาได้ไม่ชัดเจน

ในขณะนี้ มีคนๆหนึ่งเหมือนกับเป็นลูกน้องของเขาเดินเข้ามา มองดูเขาอย่างระมัดระวัง และพูดว่า: “คุณชายครับ ภารกิจล้มเหลวแล้ว ลูกน้องสองคนที่ท่านส่งไปนั่นได้เสียชีวิตแล้ว”

“อะไรนะ!”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายคนนั้นมีร่องรอยของความโกรธ

“อย่างไรก็ตาม ไม่ได้เปิดเผยตัวตนของท่าน แต่โยนความผิดให้กับหูจิ้งจู๋แห่งตระกูลหู”

ลูกน้องนั้นรายงานอีกครั้ง

น้ำเสียงของชายคนนั้นสงบลงมาก และพูดอย่างเย็นชา: “ดูเหมือนว่า สองคนนั้นจะมีจรรยาบรรณในวิชาชีพบ้าง จึงไม่ได้เปิดเผยตัวตนของผม”

“แล้วขั้นตอนต่อไปควรทำอย่างไร?”

ชายคนนั้นคร่ำครวญอยู่ครู่หนึ่ง และพูดว่า: “ตอนนี้เมืองหมิงจูถูกถังเฉาเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว และแม้แต่ตระกูลในเจียงเฉินของผม ก็ใกล้จะถูกเขาเก็บกวาดแล้วแหละ”

“ตระกูลเหวินล่มสลาย ตระกูลเซี่ยเป็นมิตร ตระกูลหูใจมีแต่แรงไม่พอ และมีเพียงตระกูลลู่ที่เหลืออยู่เท่านั้นที่พึ่งพาอาศัยในตัวเขา นี่แหละที่เรียกกันว่าตระกูลเจียงเฉิง

ชายคนนั้นพูดสรุปสถานการณ์ในเจียงเฉิงด้วยคำพูดที่สั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ซึ่งสามารถดูออกได้ว่า เขารู้อย่างทะลุปรุโปร่งเกี่ยวกับสถานการณ์ในเมืองเจียงเฉิง

ลูกน้องเงียบไปครู่หนึ่ง และพูดโน้มน้าวในทันที: “คุณชาย ถ้าไม่เช่นนั้นเราล้มเลิกการแก้แค้นเถอะนะครับ เขาแข็งแกร่งเกินไป”

“ไม่ ต้องล้างแค้น ไม่ใช่แก้แค้นเพื่อตระกูล แต่เพื่อตัวฉันเอง”

ในความมืดมิด เสียงของชายคนนั้นเคร่งขรึมและน่าสะพรึงกลัว และยิ่งกว่านั้นแถมยังปะปนกับเสียงขบเคี้ยวกรุบกรับ

“ยิ่งเขาแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ การแก้แค้นก็ยิ่งง่ายขึ้น เพราะว่าจุดสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่ตัวเรา”

ชายคนนั้นพูดด้วยเสียงทุ้ม: “ตอนนี้ ก็ไม่ใช่จะไม่สามารถเอาชนะเขาได้”

“คุณชาย ความหมายของท่านคือ?”

ลูกน้องคนนั้นยอมรับคำชี้แนะ

ชายคนนั้นพูดอย่างช้าๆ: “ไปหาลู่โป๋หานของตระกูลลู่ และร่วมมือกับเขา”

“ลู่โป๋หานของตระกูลลู่?”

ลูกน้องคนนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ: “เขาพึ่งพาอาศัยถังเฉาแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ชายคนนั้นหัวเราะเยาะและพูดว่า: “ผมรู้จักเขาดี เขาเป็นคนฉลาดมาก และตระกูลลู่ก็ไม่ได้เข้าสวามิภักดิ์ อย่างแท้จริง”

เขากระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูลูกน้อง จากนั้นก็พูดว่า: “นายไปทำตามที่ผมพูด ประสบสำเร็จอย่างแน่นอน”

“เมืองเจียงเฉิงจะวุ่นวายในอนาคต และเขาก็เป็นคนแรกที่จะถูกสังเวย”

เมื่อลูกน้องจากไป ชายคนนั้นก็พูดอย่างแผ่วเบา

“เหมือนกับผม”

……

ถังเฉาไม่รู้ตอนนี้เมืองเจียงเฉิงเกิดความวุ่นวายเป็นอย่างมาก เมื่อเขากลับมาจากคฤหาสน์ของหูจิ้งจู๋ และเขาก็กลับไปอยู่ข้างกายหลินชิงเสว่โดยเร็วที่สุด

ในเวลานี้ ฟางหย่าและหลินฉ่ายเวยได้จากไปแล้ว เหลือเพียงเธอกับถังเสี่ยวลี้

“คุณพ่อ!”

เมื่อเห็นถังเฉากลับมา เจ้าเด็กน้อยวิ่งเข้าไปกอดต้นขาของถังเฉาทันที และถังเฉาก็ถือโอกาสนี้อุ้มเธอขึ้น

หลิงชิงเสว่ยังคงดื่มกาแฟอยู่อย่างเงียบๆ ด้วยท่าทางเย็นชา

ถังเฉาหัวเราะเล็กน้อย: “ยังโกรธอยู่เหรอครับ?”

หลิงชิงเสว่หยุดลง เหลือบมองไปที่ถังเฉาและพูดว่า: “พี่สะใภ้ของคุณ……เธอเป็นอะไร?”

จนกระทั่งในเวลานี้ ถังเฉาถึงก็รู้สึกวางใจลงทั้งหมด และเขารู้ว่าหลินชิงเสว่ได้ยกโทษให้เขาแล้ว

“เธอได้รับบาดเจ็บ”

จากนั้นหลินชิงเสว่ก็ไม่ได้พูดอะไร สายตาของเธอจ้องมองไปที่รอยฟันเรียงเป็นแถวที่อยู่บนแขนของถังเฉา และขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ยื่นมือมานี้”

เธอพูดกับถังเฉา

ถังเฉาไม่รู้ว่าหลินชิงเสว่คิดจะทำอะไร แต่เขาก็ยังเอื้อมมือออกไป

หลินชิงเสว่อ้าปากและกัดทันที

สีหน้าของถังเฉาเปลี่ยนไปในทันที แต่เขาก็ฝืนทน ไม่ดึงกลับ

ในไม่ช้า หลินชิงเสว่ก็ปล่อย และถังเฉาก็ดึงแขนของตัวเองกลับเช่นกัน

เพียงแค่เห็นแขนอีกข้างหนึ่งของเขาก็มีรอยฟันเรียงเป็นแถว