บทที่ 495 หายนะของตระกูลเซีย

หลังจากที่พูดจบ เหวินเหรินวี่ก็เดินไปที่หลินฉ่ายเวย

ในเวลาเดียวกันก็มองไปทางเมิ่งจื้อกางที่อยู่ข้างๆ: “เริ่มได้เลย”

“แฮะๆ ได้”

เมิ่งจื้อกางถูมือ แววตาที่มองไปทางหลินฉ่ายเวยเต็มไปด้วยความร้อนแรง

แม้แต่เซวเสว่อี๋ที่อยู่ด้านข้าง ก็ยังมองดูอย่างเยือกเย็น

แต่บนหัวของทั้งสองใส่โม่งคลุมหัวอยู่ ถังเฉามองไม่ออกว่าพวกเขาเป็นใคร

“ฮือๆๆๆ”

เมื่อเห็นเหวินเหรินวี่และเมิ่งจื้อกางเดินเข้าหาตัวเองจากทั้งซ้ายและขวา แววตาของหลินฉ่ายเวยก็หวาดกลัวอย่างสุดขีด และในปากก็ส่งเสียงสะอื้นอย่างไม่หยุด

เหวินเฉี่ยวหรูที่อยู่ด้านข้างก็พยายามดิ้นรนอย่างรุนแรง และส่ายหน้าอย่างแรง

เธออยากจะขัดขวางไม่ให้ลูกชายของตัวเองเรื่องต่ำทรามแบบนี้กับหลินฉ่ายเวย

เมื่อเห็นฉากนี้ สีหน้าท่าทางของถังเฉาเยือกเย็นอย่างยิ่ง และในดวงตาประกายด้วยความอาฆาตอย่างรุนแรง

“เหวินเหรินวี่ แกต้องการทำอะไร?”

เสียงของเขาต่ำมาก

เหวินเหรินวี่มองกล้องแล้วยิ้ม: “ชายสองคนหญิงหนึ่ง ยังจะทำเรื่องอะไรได้อีก ถังเฉา แกห้ามวางสายนะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะฆ่าเธอทันที!”

ถังเฉาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับความโกรธในใจ แล้วพูดว่า: “เป้าหมายของนายคือฉัน มาลงที่ฉันก็พอ อย่าเอาคนบริสุทธิ์มากเกี่ยวข้อง”

การแสดงออกของเหวินเหรินวี่กลายเป็นการดูถูกทันที: “ลงกับแกเหรอ? แกคิดว่าฉันแมร่งโง่เหรอ?”

“ตอนนี้ทั้งเมืองหมิงจูเป็นของแก แม้แต่ครึ่งหนึ่งของสามตระกูลยักษ์ใหญ่ในเมืองเจียงเฉิง ก็เชื่อฟังคำสั่งของแก ถ้าฉันลงกับแก นี่ก็คือตายทางเดียวไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันมีเพียงลงมือกับคนข้างกายของแก เดิมทีคนที่นอนอยู่ที่นี่ น่าจะเป็นหลินชิงเสว่ภรรยาของแก และลูกสาวของแก น่าเสียดายถูกแกช่วยไปแล้ว ไม่มีทางเลือก ไม่ได้สิ่งที่ดีที่สุดก็ยอมลดระดับมาเอาสิ่งที่ดีรองลงมา และลงมือกับหลินฉ่ายเวย”

เหวินเหรินวี่มองไปที่ถังเฉา ในสายตามาพร้อมกับความเจ้าเล่ห์: “จะว่าไป เมื่อก่อนเธอก็รังเกียจแกมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ? ถึงขนาดเพื่อเงิน มอบครั้งแรกให้พี่ชายที่ดีของฉันอย่างไม่เสียดาย แกสามารถนิ่งดูดาย ชื่นชมสถานการณ์ที่น่าอับอายของเธอได้นะ? ทำไมถึงได้โกรธขนาดนี้?”

เมื่อได้ยินเหวินเหรินวี่พูดถึงเรื่องราวในอดีต การแสดงออกของหลินฉ่ายเวยนั้นเจ็บปวดอย่างมาก น้ำตาก็ไหลหลากเหมือนน้ำท่วม เต็มใบหน้า

เธอก็มองไปทางกล้อง ส่ายหน้าสุดชีวิต ในปากยังส่งเสียง‘ฮือๆ’ไม่หยุด

ความหมายคือ ให้ถังเฉาไม่ต้องสนเธอ

เมื่อมองไปที่เทปกาวที่ติดอยู่ที่ปากของหลินฉ่ายเวย เหวินเหรินวี่ก็ยิ้ม: “อ๋อ ใช่แล้ว เกือบลืมไปแล้ว ในเวลานี้จะปิดปากของเธอได้อย่างไร? ควรให้เธอร้องออกมา”

เมื่อพูดอย่างนั้น เหวินเหรินวี่ก็ฉีกเทปกาวบนใบหน้าของหลินฉ่ายเวย

หลินฉ่ายเวยมองไปที่กล้องทันที: “ถังเฉา ไม่ต้องสนใจฉัน รีบหาตัวพวกเขาให้เจอ สับพวกเขาเป็นหมื่นๆชิ้น!”

เพียะ!

ปรากฏว่าเพิ่งพูดจบ เซวเสว่อี๋ก็ตบเธออย่างรุนแรง

“นังสารเลว หุบปากซะ!”

ถังเฉาฟังเสียงของเซวเสว่อี๋ออกในทันที รู้ทันทีว่าทั้งสองคนที่สวมโม่งคลุมหัวเป็นใคร

สีหน้าของเขากลายเป็นไม่พอใจอย่างมาก: “เมิ่งจื้อกาง เซวเสว่อี๋ พวกแกก็ไม่กลัวที่จะติดพันกับตระกูลเซีย ไปด้วยใช่มั้ย?”

เมื่อเห็นถังเฉาจำตัวเองได้ สีหน้าของเซวเสว่อี๋และเมิ่งจื้อกางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย จึงถอดโม่งคลุมหัว

พวกเขาพูดอย่างโหดร้ายว่า: “ตอนนี้ตระกูลเซีย ของฉันได้รับการปกป้องจากอำนาจของตระกูลเหวินอย่างลับๆ แกยังอยากจะข่มขู่พวกเราเหรอ?”

สีหน้าของถังเฉาไม่พอเป็นอย่างมากที่สุด

แม้ว่าตระกูลเหวินจะล่มสลายแล้ว แต่ก็มีเพียงเหวินหนานเฉิงและเหวินเหวยเฉินทั้งสองคนเท่านั้นที่เสียชีวิต คนอื่นๆ ยังมีชีวิตอยู่สบายดี

รวมถึงอำนาจบอดี้การ์ดของตระกูลเหวิน ก็ยังคงอยู่

นี่แสดงให้เห็นว่า ตระกูลเซีย ได้สมคบกับคนของตระกูลเหวินที่รอดชีวิตอยู่มานานแล้ว รอโอกาสที่จะแก้แค้นมาโดยตลอด

ตอนนั้น ถังเฉาเห็นแก่หน้าของเหวินเฉี่ยวหรู ไม่ได้ฆ่าล้างตระกูลเหวินให้หมด แต่ปล่อยพวกเขาครั้งหนึ่ง

ตอนนี้ดูเหมือนว่า กลับเป็นหายนะ

“แจ้งตระกูลเซี่ย พาคนไปทำลายตระกูลเซีย และคนที่รอดชีวิตของตระกูลเหวิน ห้ามเหลือไว้แม้แต่คนเดียว!”

น้ำเสียงของถังเฉานั้นเย็นชาอย่างยิ่ง ราวกับโหดร้ายป่าเถื่อน

“รับทราบ!”

เฟิ่งหวงรับคำสั่ง และโทรหาเซี่ยสิงจู๋ในทันที

อีกด้านหนึ่ง เหวินเหรินวี่กับเมิ่งจื้อกางและเซวเสว่อี๋นิ่งอึ้ง และตื่นตระหนกครู่หนึ่ง

แต่ในไม่ช้า พวกเขาก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมา