บทที่ 496 จำได้แล้ว

หลังจากที่ถังเฉาพูดจบโดยไม่รู้ตัว เขาก็เปลี่ยนคำพูดของเขาทันที "กลุ่มคนที่เหลือของตระกูลเหวิน ฆ่าให้หมด ส่วนตระกูลเซว ให้เหลือคนไว้บ้าง!"

เฟิ่งหวงบอกสิ่งนี้กับเซี่ยสิงจู๋

ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เหวินเหรินวี่ เมิ่งจื้อกางและเซวเสว่อี๋ต่างก็ตกใจเมื่อได้ยินเช่นนี้

เหวินเหรินวี่รู้สึกไม่สบายใจ และรีบโทรหาคนอื่นๆในตระกูลเหวิน และผลปรากฏว่าทุกคนไม่เป็นไร

เหวินเหรินวี่ฉายแสงอันดุเดือดในทันที และสีหน้าก็ดูน่ากลัวยิ่งขึ้นไปอีก

“ถังเฉา ถึงตอนนี้แล้ว คุณยังกล้ามาโกหกผมอีกเหรอ คนในตระกูลเหวิน ไม่ได้เป็นอะไรนิ!”

เมิ่งจื้อกางก็โทรออกไปเช่นกัน และในไม่ช้าเสียงของเซวโหย่วฉินก็ดังขึ้น

เมิ่งจื้อกางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ให้ตายเถอะ ต่อเลย”

เขาตัดสินใจที่จะระบายความโกรธทั้งหมดที่มีไปในตัวของหลินฉ่ายเวย

ในเวลานี้ เซวเสว่อี๋ก็เดินเข้ามาและพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “พี่ชาย คุณตีมาหลายครั้งแล้ว ให้ฉันลองดูด้วยสิ”

"ได้เลย"

เซวเสว่อี๋ถือเข็มขัดไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและเดินไปทางหลินฉ่ายเวย

หลินฉ่ายเวยถอยห่างออกไปด้วยความตกใจ และในที่สุดก็ย่อตัวลงที่มุม สีหน้าของเธอหวาดกลัวอย่างมาก

"เดี๋ยวก่อน!"

เหวินเหรินวี่ตะโกนทันที จากนั้นจึงเดินมาที่หลินฉ่ายเวย และให้เธอดูวีดีโอของถังเฉาในอีกด้านหนึ่ง

“ฉ่ายเวย เมื่อกี้คุณบอกว่าให้ถังเฉาไม่ต้องมาช่วยคุณ จริงไหม?”

“ผมจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง ตกลงว่าจะให้เขามาช่วยคุณหรือไม่?”

เมื่อมองไปที่ถังเฉาที่อยู่บนหน้าจอ ดวงตาของหลินฉ่ายเวยก็เหม่อลอยทันที

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง น้ำตาของเธอก็หลั่งลงมา

“ขออภัย ถังเฉา ฉันยังคงทำไม่ได้ คุณช่วยฉันด้วย!”

"ฮ่าๆๆๆ..."

คำพูดของหลินฉ่ายเวย ทำให้เหวินเหรินวี่รู้สึกตลกและหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ใช่ไหมล่ะ?เมื่อเผชิญความกลัว ไม่มีใครทนได้ด้วยตัวคนเดียวหรอก เมื่อก่อน ตอนที่ผมเผชิญความกลัวคนเดียว มีใครช่วยผมบ้าง?”

ใบหน้าของเหวินเหรินวี่ก็เปลี่ยนและดูน่ากลัวในทันที มองไปที่ถังเฉา หลินฉ่ายเวยและแม้แต่เหวินเฉี่ยวหรู

ถังเฉาพูดอย่างไร้ความรู้สึก “คนที่หักขาของคุณ มันคือพี่ชายนอกสมรสของคุณ เหวินเหวยเฉิน ไม่ใช่เรา”

“ผมรู้ว่าคือเหวินเหวยเฉิน!”

เหวินเหรินวี่คำราม"แต่ตอนนี้เขาตายแล้ว ผมอยากให้คนอื่นได้ลิ้มรสแบบนี้บ้าง"

ถังเฉาดูเฉยเมย "ดูเหมือนว่า จะพูดอะไรกับคุณก็ไม่มีประโยชน์แล้ว"

เหวินเหรินวี่เพิกเฉย แต่มองไปที่เหวินเฉี่ยวหรูข้างๆเขา"แม่ที่รักของผม คุณจำได้ไหม? มรดกของตระกูลเหวินอยู่ที่ไหน?"

สีหน้าของเหวินเฉี่ยวหรูแข็งทื่อในเวลานี้ น้ำตาของเธอก็แห้ง และในดวงตาของเธอไม่ได้โฟกัสไปที่ใดที่หนึ่ง

เหวินเหรินวี่หัวเราะ"ถ้าเป็นเช่นนี้ ก็ทำต่อไปเถอะ"

เหวินเหรินวี่หลีกทางออกไป รอยยิ้มน่ากลัวบนใบหน้าของเซวเสว่อี๋ เตรียมพร้อมที่จะฟาดเข็มขัดของเธอออกไป

อย่างไรก็ตาม ในเวลาต่อมา ถังเฉาก็พูดขึ้นทันทีว่า "ผมว่า พวกคุณลองโทรไปอีกครั้งดีกว่า แล้วดูว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ไหม?"

"หา?"

ในเวลานี้ เหวินเหรินวี่พบว่าถังเฉาไม่ได้อยู่ในโรงแรมแล้ว แต่อยู่ในรถ ราวกับว่ากำลังจะเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง

ใบหน้าของเหวินเหรินวี่แข็งทื่อขึ้นทันที และรีบโทรออกไป

อย่างไรก็ตาม คราวนี้ มีเพียงเสียง”ตู๊ดๆๆ”จากโหมดสแตนด์บายของโทรศัพท์

เหวินเหรินวี่วางสายลงและโทรใหม่

ก็ยังไม่มีใครรับสาย

ตูม!

ทันใดนั้น หัวของเหวินเหรินวี่ดูเหมือนจะระเบิดและใบหน้าของเขาก็ซีด

เขาจ้องไปที่ถังเฉาอย่างดุเดือด "คุณทำอะไรกับคนของตระกูลเหวินของผม?"

บนใบหน้าของถังเฉามีรอยยิ้มที่เย็นชา "คุณลองเดาดู?"

เมิ่งจื้อกางรู้สึกไม่สบายใจและรีบโทรออกไปด้วย

มีคนรับสาย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนและเสียงปืน

ปังปัง!

ตูมๆๆๆ!

มีเสียงกรีดร้องหลายคน หยุดลงอย่างกะทันหัน

“ปู่ พ่อ แม่ พวกคุณเป็นอะไร?”

เมิ่งจื้อกางและเซวเสว่อี๋ตกใจจนหน้าซีดและรีบตะโกนออกมา

อย่างไรก็ตาม ไม่มีการตอบสนองใดๆ

"ถังเฉา----"

ในขณะนี้ เหวินเหรินวี่ เมิ่งจื้อกางและเซวเสว่อี๋ ต่างก็มองไปที่ถังเฉาด้วยความแค้นใจ

ถังเฉาไม่ได้สนใจพวกเขา แต่มองไปข้างหน้า