บทที่ 540 คุณเข้าใจความรักไหม?

“คุณหนูตระกูลของคุณ?”

เฟิ่งหวงไม่หวั่นไหวเลยสักนิด ถึงขั้นที่ใบหน้าสวยงามเย็นเยียบ “คุณหนูตระกูลของคุณคือใคร?”

เธอเป็นคนที่ตามรองหัวหน้ามาที่เมืองเจียงเฉิง ตระกูลร่ำรวยทั้งหมดในเมืองเจียงเฉิงเธอล้วนคบค้ามาหมดแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นตระกูลเซี่ย หรือว่าตระกูลลู่ หรือจะตระกูลหูก็ด้วย ล้วนแต่เป็นผู้ชายที่ดูแลในบ้าน ไม่มีผู้หญิงที่โดดเด่นเลยแม้แต่น้อย

หัวหน้าของบอดี้การ์ดชุดดำค่อย ๆ พูดชื่อหนึ่งออกมา เฟิ่งหวงก็เข้าใจในทันที

“เย่หรูอี้”

“เย่หรูอี้?”

สีหน้าของเฟิ่งหวงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “น่าจะเป็นซ่งหรูอี้ สาวสวยที่เดิมอยู่ตระกูลซ่ง?”

บอดี้การ์ดที่เป็นหัวหน้าพยักหน้า “ใช่ครับ”

“ไม่พบ!”

เฟิ่งหวงหมุนตัวจะกลับไป

หัวหน้าบอดี้การ์ดขวางไว้ทันที “ช้าก่อนครับคุณเฟิ่งหวง”

“ไม่อยากตายก็หลบไป”

เฟิ่งหวงหยุดยืน ดวงตาทั้งคู่เปลี่ยนเป็นสีแดงจาง ๆ

ซ่งหรูอี้ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจมาก โหดเหี้ยมอำมหิต ทั้งยังชำนาญการมอมเมาใจคน เป็นคู่อริตัวฉกาจของรองหัวหน้า เธอจะไปพบได้อย่างไร?

หัวหน้าของบอดี้การ์ดสั่นสะท้านในทันที รีบแบไต๋ออกมาทั้งหมดทันที

“คุณหนูตระกูลเราบอกว่า ช่วงนี้คุณเฟิ่งหวงลำบากเรื่องความรัก เธอมียาดี รักษาแผลใจได้”

พูดได้อย่างลี้ลับซับซ้อน ตัวเฟิ่งหวงเองก็อึ้งไป

ลำบากเรื่องความรัก?

เธอลำบากเรื่องความรักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“ไม่เข้าใจ”

เฟิ่งหวงตั้งใจจะกลับต่อไป

ครั้งนี้หัวหน้าของบอดี้การ์ดไม่ได้ขัดขวางอีกต่อไปแล้ว

คุณหนูได้พูดไว้ ขัดขวางได้เพียงครั้งเดียว ถ้าเกิดพูดเรื่องจริงออกไปแล้วเฟิ่งหวงยังไม่ตามมาอีกก็ไม่ต้องเชิญแล้ว

คนดีไม่ต้องประกาศตัวก็ยังเป็นคนดี คนเลวปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาก็ยังเป็นคนเลว

ในตอนนี้เฟิ่งหวงก็ขึ้นรถไปแล้ว กำลังคิดจะติดเครื่องรถก็คิดถึงปฏิกิริยาที่เมื่อก่อนถังเฉาเคยมีต่อเธอ

ดูเหมือนปกติ แต่เธอกลับไม่สบายใจ

ลังเลอยู่นาน สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจจะสืบหาผลลัพธ์

“นำทาง”

เธอหมุนกระจกรถ เอ่ยตะโกนกับบอดี้การ์ดของเย่หรูอี้

รถยนต์มาถึงโรงแรมใหญ่ที่ดีที่สุดของทั้งเมืองเจียงเฉิงด้วยความรวดเร็ว

เห็นเพียงรถหรูจอดอยู่เต็ม ทั้งยังมีคุณชายจากตระกูลมั่งมีจำนวนไม่น้อยถูกสาวสวยกลุ่มหนึ่งติดตามเดินออกมาจากโรงแรม

ใบหน้าของเฟิ่งหวงก็ปรากฏสีหน้าแปลกใจ

หัวหน้าบอดี้การ์ดอธิบายทันที “คุณเฟิ่งหวงไม่ต้องกังวลครับ ที่นี่เป็นโรงแรมที่ดีที่สุดจากทั้งเมืองเจียงเฉิง ตัวแทนของตระกูลหลวงในเยี่ยนตูทั้งหมดล้วนแต่พักที่นี่ครับ”

“ก่อนที่ประชุมแดนเหนือจะเริ่มต้นขึ้น พอตกกลางคืนพวกเขาก็จะมาเที่ยวหาความสุขกันที่นี่ครับ”

ใบหน้าของเฟิ่งหวงปรากฏความรังเกียจขึ้นมาทันที สำหรับลูกคนรวยของตระกูลในเยี่ยนจิงพวกนี้ที่มากัน เธอหาความรู้สึกพอใจออกมาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ลิฟต์ขึ้นข้างบนมาตลอดจนถึงชั้นบนสุด

เฟิ่งหวงเดินเข้ามาในห้อง Presidential Suite ห้องหนึ่งภายใต้การนำพาของบอดี้การ์ดพวกนี้

และเป็นเพราะเธอมีฝีมือสูงจึงมีความกล้า เฟิ่งหวงไม่กลัวการลอบโจมตีแม้แต่น้อย เดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าที่เธอประหลาดใจก็คือ เย่หรูอี้ไม่ได้อยู่ด้านในโดยสิ้นเชิง มีเพียงคนแก่ผมหงอกขาวคนหนึ่ง

“ซ่งหรูอี้ล่ะ?”

เฟิ่งหวงรู้สึกไม่ชอบมาพากลทันที สายตาเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที เอ่ยถามขึ้น

“คุณหนูกำลังอาบน้ำเปลี่ยนชุดอยู่ครับ คุณเฟิ่งหวงใจเย็นสักครู่ อย่ารีบร้อน”

เย่อู๋เหินค่อย ๆ ลุกขึ้น ยิ้มแล้วเอ่ยกับเฟิ่งหวงว่า “นอกจากนี้แล้ว คุณหนูแซ่เย่ อย่าเรียกแซ่เก่าของคุณหนูอีกเลยครับ”

ในนาทีที่เย่อู๋เหินลุกขึ้นยืนนั้นเอง เฟิ่งหวงก็เหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจทันที

เพราะว่าเธอสัมผัสได้ถึงพลังที่แข็งแกร่งถึงขีดสุดได้จากบนร่างกายของคนแก่คนนี้

“รอนานเลยนะ”

ทันใดนั้นด้านหลังก็มีเสียงสงบนิ่งน่าฟังของผู้หญิงเสียงหนึ่งส่งออกมา

เฟิ่งหวงหันหลังกลับทันที

เห็นเพียงประตูห้องน้ำเปิดออก เห็นเพียงผู้หญิงที่มีเสน่ห์แบบโบราณสวมชุดหรูหราสีม่วงแบบในวังคนหนึ่งเดินออกมาอย่างช้า ๆ

ไม่ใช่เย่หรูอี้หรอกหรือ?

“เย่หรูอี้ เธอเรียกฉันมาทำไม?” เฟิ่งหวงตะโกนเสียงดัง

เย่หรูอี้ยิ้มอย่างเย็นชา “คุณเฟิ่งหวงลำบากเรื่องความรัก ฉันก็เป็นยาสารพัดโรคที่รักษาได้ผลดีของคุณไง”

“...”

เฟิ่งหวงมองเย่หรูอี้อย่างระมัดระวัง

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ยิ่งเธอพูดคำพูดที่ดูลึกลับพวกนี้ ในใจของเฟิ่งหวงก็ยิ่งไม่มีความมั่นใจ

กริ๊ก!

ด้านหลังมีเสียงล็อกประตูส่งมา เห็นเพียงเย่อู๋เหินล็อกประตูห้องสวีทไปไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

เฟิ่งหวงเอ่ยถามด้วยใบหน้าเย็นเยียบ “เธอต้องการอะไร?”

เย่หรูอี้ยิ้ม “คุณเฟิ่งหวงไม่ต้องเครียดไป ฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดี ทำแบบนี้ก็เพียงแค่ไม่ให้คนอื่นรบกวนพวกเราเท่านั้นเอง”

เย่หรูอี้ดึงแขนเสื้อยาว ๆ ขึ้นมา ชงชาให้กับเฟิ่งหวงหนึ่งถ้วย

เฟิ่งหวงกลับไม่ได้สนใจจะดื่มเลยแม้แต่น้อย

ด้วยเป็นนักฆ่า เธอรู้อย่างแน่นอนว่าของเหลวพวกนี้ดื่มไม่ได้

เย่หรูอี้ก็ไม่ได้ถือสา รินให้ตัวเองถ้วยหนึ่ง ค่อย ๆ ลิ้มรส

“ช่วงนี้ถังเฉายังสบายดีอยู่ไหม?”

เย่หรูอี้ถามโดยไม่คิด

“รองหัวหน้าสบายดีค่ะ คุณอย่าไปรบกวนเขาอีกเลย”

เฟิ่งหวงเอ่ยอย่างเข้มงวด

เย่หรูอี้หัวเราะคิกคิกอย่างน่ารัก “ฉันไม่ไปรบกวนเขาอยู่แล้วล่ะ หลินชิงเสว่ก็มาสร้างรากฐานที่เมืองเจียงเฉิงแล้ว ฉันจะกล้าไปหาเขาได้อย่างไร?”

คำพูดนี้ฟังดูเหมือนว่าหลินชิงเสว่กลัวว่าเธอเองก็อยู่เมืองเจียงเฉิงแล้วจะแย่งตัวถังเฉาไป ดังนั้นถึงได้มาที่เมืองเจียงเฉิง

เฟิ่งหวงสีหน้าเข้มครึ้มทันที “คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ ที่คุณหลินมาที่เมืองเจียงเฉิงก็เพื่อเหตุผลเรื่องงานเพียงอย่างเดียว”

เย่หรูอี้ยิ้ม ไม่ได้โต้แย้ง

สายตาของเธอตกอยู่บนร่างของเฟิ่งหวงในทันที “ถังเฉาอยู่อย่างดี แล้วคุณล่ะคะ?”

“ฉัน?”

เฟิ่งหวงตกตะลึง จากนั้นใบหน้าก็เต็มไปด้วยความระมัดระวัง “ฉันจะอยู่ดีหรือไม่เกี่ยวอะไรกับคุณคะ?”

เฟิ่งหวงคาดเดาความหมายของคำพูดนี้ของเย่หรูอี้อย่างสุดกำลัง และยังคิดไตร่ตรองอย่างลึกซึ้งว่ามีรูรั่วตรงไหนหรือเปล่า

อย่างไรก็ตามคำพูดของเย่หรูอี้เพียงแค่ถามเรื่องทั่วไป ทั้งยังผสมไปด้วยประโยคเหน็บแนมที่เหมาะกับศัตรูหัวใจไปหลายประโยค ไม่ได้มีความหมายอื่น

แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ ความกดดันในใจของเฟิ่งหวงก็ยิ่งมีมาก

เรื่องพละกำลังหมื่นพันเย่หรูอี้ก็ล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ

แต่ถ้าเทียบกันด้วยสติปัญญาแล้วเฟิ่งหวงก็เสียเปรียบอยู่เยอะ