บทที่ 579 นำสิ่งของคืนแก่เจ้าของเดิมในสภาพที่สมบูรณ์

“ใครสอนคุณ หลังจากทำอะไรผิดแล้วยังหยิ่งผยองเช่นนี้”

สายตาของถังเฉาเย็นชา และดวงตาของเขาเย็นเฉียบคม และเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

ฉากนี้ สะเทือนใจของเริ่นจวินตงและหลัวปู้อย่างมาก

ณ ตรงนั้นเงียบกริบลง มีเพียงเสียงติ๊กต๊อกติ๊กต๊อกของเข็มนาฬิกาที่เคลื่อนไหว

พวกเขารู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ

ถังฮันเจี๋ยไม่เพียงแต่เป็นคุณชายของตระกูลถังในเยี่ยนตู แต่ยังเป็นสมาชิกของสมาคมการค้าเก้าราชาแห่งเยี่ยนตู

แม้จะเป็นเพียงตัวละครเล็กๆที่ดูธรรมดา แต่ก็เพียงพอแล้วที่ประธานของสมาคมการค้าจะต้องปฏิบัติต่อกันด้วยความสุภาพ

คิดไม่ถึงว่า เขาจะได้รับการสั่งสอนอย่างโหดร้ายจากถังเฉา

"อ๊าก……"

คราวนี้ถังเฉาใช้กำลังไปบ้าง

หลังจากความเงียบงัน ทั้งสำนักงานก็เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องเหมือนฆ่าหมูของถังฮันเจี๋ย

ตึบ! ตึบ! ตึบ!

เขาเสียการทรงตัวและถอยหลังไปหลายก้าว

ดวงตาของเริ่นจวินตงและหลัวปู้จ้องไปที่ใบหน้าที่น่าสะพรึงกลัวและน่าเกลียดของถังฮันเจี๋ย

เห็นใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด สันจมูกของเขาหัก และเลือดไหลออกจากรูจมูกทั้งสองของเขาอย่างต่อเนื่อง

"อ๊าก! อ๊าก!"

เขายังคงปิดหน้าและตะโกน ใบหน้าของเขาซีดเหมือนกระดาษ

ตูม!

ที่น่าเหลือเชื่อไปกว่านั้นคือ ถังฮันเจี๋ยมองดูมือที่เปื้อนเลือดของเขา และกลัวมากจนก้นของเขาล้มลงกับพื้น

ดูน่าสังเวชมาก

หลัวปู้สงสัย ก็แค่ใบหน้าของเขาถูกทุบและจนมีเลือดออกไม่ใช่หรือ เขากลัวมากไปหรือเปล่า?

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนเริ่นจวินตงคิดได้อะไรบางอย่างและตะโกนว่า "เร็วเข้า เรียกคนรีบพาคุณถังไปล้างหน้า เขามีอาการกลัวเลือดหนักมาก!"

“โรคกลัวเลือด?!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของหลัวปู้ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ถังเฉาก็มองดูถังฮันเจี๋ยอย่างประหลาดใจ บุคคลนี้มีโรคกลัวเลือด

โรคกลัวเลือด กล่าวง่ายๆก็คือกลัวเลือดมากที่สุด

เลือดคนอื่นยังพอว่า แต่ถ้าเป็นเลือดตัวเอง จะกลัวจนเสียสติได้

ตอนที่ถังเฉาผงะ เริ่นจวินตงได้ไปช่วยพยุงถังฮันเจี๋ยแล้ว

“คุณถัง คุณเป็นไงบ้าง?”

ในเวลาเดียวกัน ได้เรียกเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ของอาคารมาพาไปทำความสะอาดบาดแผลบนใบหน้า

ความวุ่นวายในที่เกิดเหตุกลายเป็นเหมือนหม้อโจ๊ก หลัวปู้ก็ดึงสติกลับมาได้ในเวลานี้ และรีบเดินไปตรงหน้าของถังเฉาด้วยท่าทางเคร่งขรึม

“คุณถัง เร็วเข้า คุณควรไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!”

“ถังฮันเจี๋ย ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลถังในเยี่ยนตู และเป็นสมาชิกของสมาคมการค้าเก้าราชาด้วย เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่นำบอดี้การ์ดมาด้วย!”

แม้ว่าเขาจะเคยเห็นถังเฉาสามารถทำให้คุณบ้าการค้าทำตามที่เขาขอ แต่เขาไม่คิดว่าถังเฉาจะสามารถต่อสู้กับสมาคมการค้าเก้าราชาในยี่ยนจิงได้

เพราะว่า สมาคมการค้าเก้าราชามีขนาดที่ใหญ่ที่สุดและเงินทุนไหลออกมากที่สุดในบรรดาสมาคมการค้าที่ใหญ่ที่สุดแปดแห่งในประเทศ

อย่างไรก็ตาม ถังเฉายังคงนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทางเรียบสงบ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"จากไป?ทำไมผมต้องจากไป?"

“เขาลงมือกับบริษัทภรรยาผม สิ่งนี้ เขาไม่ควรทนรับหรือ?”

น้ำเสียงของถังเฉาเฉยเมย และไม่ได้เอาเรื่องนี้มาใส่ใจเลย

แม้กระทั่ง เขายังหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาและเช็ดคราบเลือดบนมืออย่างใจเย็น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวปู้ก็รีบร้อน

เขาได้วางพนันทุกอย่างไว้ในตัวถังเฉา ถ้าทำให้สมาคมการค้าเก้าราชาไม่พอใจ เขาก็จนปัญญาที่จะรับมือแล้ว!

“คุณถัง คุณไม่รู้หรอก แม้ว่าสมาคมการค้าใหญ่ทั้งแปดของเราจะอยู่ภายใต้การดูแลของ คุณบ้าการค้า แต่ช่วงนี้คุณบ้าการค้าได้เปิดเผยข้อมูลบางอย่างให้ประธานทั้งแปดแห่งสมาคมการค้ารู้บ้างแล้วว่า ท่านไม่ใช่ผู้ที่ควบคุมสมาคมทั้งแปดแห่ง แต่เป็นคนใหญ่คนโตที่ดูแลทั้งแปดสมาคมนี้!”

“ตอนนี้สมาคมการค้าใหญ่ทั้งแปดแห่งเกือบจะได้รับการจัดการแล้ว คุณบ้าการค้าก็วางแผนที่จะลาออกด้วย เขาตั้งใจที่จะมอบสมาคมการค้าแปดแห่งให้คนอื่นมาจัดการดูแล บุคคลนี้น่าจะมาจากสมาคมการค้าเก้าราชา!"

ในขณะที่รีบร้อนใจ หลัวปู้ได้เปิดเผยความลับของสมาคมระดับสูง ซึ่งเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงหลัวปู้เห็นความสำคัญของถังเฉาแค่ไหน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถังเฉาก็แสดงความประหลาดใจบนใบหน้าของเขา

“โอ้? ไอ้หนุ่มบ้าการค้าคนนั้น อยากจะละทิ้งตำแหน่งผู้ดูแลแล้วเหรอ?”