ตอนที่ 580
บทที่ 580 การพบกันของศัตรู
October 21, 2026
บูม!
บูม!
บูม!
เสียงไม้ค้ำยันที่มีเสียงทุ้มต่ำบนพื้นเริ่มชัดเจนขึ้น และสำนักงานทั้งหมดก็เงียบกริบอีกครั้ง
ทุกคนมีความรู้สึกว่า เสียงของไม้ค้ำยันที่กระแทกกับพื้นนั้นมีพลังมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับกระทบหัวใจของทุกคน
ถังเฉาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
เสียงไม้ค้ำยันนี้ เขารู้สึกคุ้นเคยมากจริงๆ
“คือคุณไหม...”
ถังเฉาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขาเป็นประกาย จ้องมองไปที่ประตูสำนักงาน
ประมาณสามวินาทีต่อมา ร่างสูงเดินเข้าไปในสำนักงาน
เอวของเขาตรง เห็นได้ว่า เขาเป็นคนที่หยิ่งผยอง
เนื่องจากขาดแสงแดดเป็นเวลานาน ใบหน้าของผู้ชายจึงดูผอมบาง ขาวซีดมาก
แต่สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างกายส่วนล่างของชายคนนั้น
ขาทั้งสองของเขาหักจนหมด และเขาทำได้เพียงพึ่งพาไม้ค้ำยันเพื่อรองรับตัวของเขา
เริ่นจวินตงและหลัวปู้ดูตกใจมาก อยู่ดีๆ ทำไมขาถึงหัก?
ถังเฉาหรี่ตาลงลึก
"เป็นเขาจริงด้วย..."
ชายที่มีไม้ค้ำยังเห็นถังเฉา
ทันใดนั้น เจตนาฆ่าที่ไม่สิ้นสุดก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
เจตนาฆ่าแบบนั้น แข็งแกร่งกว่าของถังฮันเจี๋ย และเขาแทบรอไม่ไหวที่จะกินเนื้อและดื่มเลือดของเขา!
“ฉินผู่หยาง คุณมาที่นี่ทำไม?”
เห็นได้ชัดว่าถังฮันเจี๋ยรู้จักชายที่มีไม้ค้ำนี้ ทันใดนั้นเขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย จากก้นบึ้งของหัวใจ มีความกลัวอยู่ลึกๆ
มังกรสองตัวและนกฟีนิกซ์หนึ่งตัวของตระกูลฉิน ในตอนแรก ฉินผู่หยางได้รับความสำคัญจากตระกูลกว่าฉินกวนฉีอย่างเห็นได้ชัด
ทุกคนเชียว่าฉินผู่หยางจะมีความก้าวหน้าในกองทัพ คิดไม่ถึงว่า เมื่อห้าปีที่แล้ว จะถูกบุคคลที่ไร้นามหักขา จึงต้องออกจากกองทัพอย่างน่าเสียดาย
หลังจากนั้น เขาก็หดหู่มาก ขังตัวเองอยู่ในบ้านทั้งวัน และใช้ชีวิตเหมือนคนตายทั้งเป็น
เพราะขาหัก ความภาคภูมิใจในตนเองของเขาจึงแข็งแกร่งกว่าใครๆ แต่ก็อ่อนแอกว่าใครๆ
ฉินผู่หยางเป็นหมาป่าที่บ้าคลั่ง ถ้าใครยั่วยุเขา ไม่ทำให้คนๆนั้นพิการ เขาจะไม่ยอมหยุด
ถ้าเป็นไปได้ ถังฮันเจี๋ยไม่ต้องการสร้างความคับแค้นใจกับฉินผู่หยางของตระกูลฉิน
“เหอะๆ ได้ยินมาว่าที่นี่คึกคัก ดังนั้นผมเลยมาดู”
"เพราะการอยู่ในห้องเป็นเวลานาน ทำให้น่าเบื่อมาก"
ฉินผู่หยางมองไปที่ถังฮันเจี๋ย เจตนาฆ่าในดวงตาของเขาหายไปทันที แทนที่ด้วยรอยยิ้มจางๆ
ตอนที่เขาไม่โกรธ ฉินผู่หยางก็เหมือนกับคุณชายส่วนใหญ่ของตระกูลอื่น คือมีสง่าและสุภาพ
แม้กระทั่งตอนนี้ ช่องว่างระหว่างเขากับคุณชาย เป็นเพียงแค่ขาคู่หนึ่งเท่านั้น
“มาร่วมสนุกกันจริงๆเหรอ?”
ถังฮันเจี๋ยไม่เชื่อ และมองไปที่ฉินผู่หยางด้วยสายตาอย่างเฉียบคม
หยาดเหงื่อเย็น หยดลงบนหน้าผากของเขา
เมื่อเทียบกับฉินผู่หยางแล้ว ไม่มีข้อได้เปรียบเลย
พวกเขาต่างก็เป็นคุณชายหลักของตระกูลหลวง ตัวตนของพวกเขาสูสีกัน
สิ่งที่คนกลัวจริงๆคือสถานะของพวกเขาในฐานะสมาชิกของสมาคมการค้าเก้าราชา
แต่ฉินผู่หยางนั้นแตกต่างออกไป เขาเข้าร่วมกองทัพเมื่อ 5 ปีที่แล้วและเข้าประจำการในระบบ แม้หลังจากที่เขาเกษียณแล้ว
แวดวงธุรกิจกับในระบบ อันไหนมีความสำคัญกว่า แค่ดูก็รู้
ถ้าฉินผู่หยางมาที่นี่เพื่อห้ามเขา เขาอาจจะต้องให้ความสำคัญ
ทันใดนั้น สายตาของถังฮันเจี๋ยก็จ้องไปที่ขาอีกข้างของฉินผู่หยางอีกครั้ง และใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันใด
ทุกคนรู้ว่าขาซ้ายของฉินผู่หยางถูกคนอื่นหัก แต่ขาขวาของเขายังดี
แต่ตอนนี้ ขาขวาของเขาก็หักอย่างเห็นได้ชัด
ใครทำ?
ไม่รู้ทำไม ความกดดันในใจของถังฮันเจี๋ยก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
ฉินผู่หยางยิ้มจางๆ “แน่นอน คุณว่า เป็นถังเฉาใช่ไหม?”
ทันทีที่เสียงหายไป ฉินผู่หยางก็มองไปที่ถังเฉา
บูม!
ในขณะที่พวกเขาทั้งสองมองหน้ากัน เจตนาฆ่าที่รุนแรงก็ระเบิดออกมา
ในขณะนี้ เจตนาฆ่าจากทั้งสองคน ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้บรรยากาศในสำนักงานแข็ง
ทุกคนมองไปที่ถังเฉาและฉินผู่หยางด้วยความประหลาดใจ
ดูเหมือนทั้งสองคน จะรู้จักกันมานานแล้ว
ถังฮันเจี๋ยโบกมือให้ในเวลานี้ ให้บอดี้การ์ดของเขาหยุดก่อน
เมื่อมีฉินผู่หยางอยู่ที่นี่ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ในเวลานี้ ถังเฉาหัวเราะออกมาเบาๆ "ฉินผู่หยาง คุณไม่อยู่ในโรงแรมดีๆ ยังออกมาเดินเล่น แปลกจริงๆ"
ถังเฉาไม่แปลกใจที่ฉินผู่หยางปรากฏตัวที่นี่
คนที่เป็นตัวแทนของตระกูลฉินในการมาเมืองเจียงเฉิง นอกจากฉินกวนฉีแล้ว ฉินผู่หยางก็มาด้วย
แค่ไม่ค่อยได้ออกไปไหนเพราะขาพิการ
ฉินผู่หยางเก็บเจตนาฆ่าในสายตาของเขา โดยพิงไม้เท้าของเขาเดินมาที่ตรงหน้าถังเฉาและนั่งลง
"มีเพียงคุณเท่านั้น ที่เป็นแรงผลักดันให้ผมออกจากบ้าน"
ประโยคนี้ดูคลุมครือเป็นพิเศษ โดยเฉพาะระหว่างชายสองคน
แต่ในนั้นไม่มีใครหัวเราะ กลับเย็นวาบไปทั้งตัว
พวกเขาฟังออก ฉินผู่หยางเกลียดถังเฉาเข้าไส้ ดังนั้นเขาจึงต้องออกมา
ถังเฉาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของฉินผู่หยาง ยิ้มและเทน้ำหนึ่งแก้วให้ฉินผู่หยาง
“ผมควรจะดีใจใช่ไหม?”
ฉินผู่หยางจิบไปหนึ่งคำ "ควรดีใจหรือไม่ผมไม่รู้ แต่ผมรู้ว่า ตอนนี้คุณต้องการใครสักคนที่จะมาช่วยคุณ"