บทที่ 741 ถูกส่งเข้าไปในตำหนักเย็น

แม้ว่าเว่ยหมิงจวินจะอายุเกือบ 50 ปีแล้ว แต่การบำรุงดูแลหน้าของเธอนั้นดีมาก และบวกกับรากฐานของเธอก็ไม่เลว ตอนนี้ดูเหมือนอายุแค่สามสิบต้นๆเท่านั้น

ในขณะนี้จู่ๆก็ทำเช่นนี้ แม้แต่ถังเฉาเอง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และการแสดงออกของเขาก็ตกตะลึง

หลังจากตกใจ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"นี่คุณกำลังทำอะไร?"

ถังเฉาเย็นชา ทำหน้าเหมือนไม่รู้ไม่เห็นต่อทิวทัศน์ที่สวยงามตรงหน้าเขา

หุ่นที่น่าภาคภูมิใจของเว่ยหมิงจวิน ในสายตาของถังเฉา เป็นเหมือนก้อนหินที่จมลงไปในทะเล ไม่สามารถทำให้มีคลื่นได้เลย

สายตาที่สงบเหล่านี้ ทำให้เว่ยหมิงจวินโกรธมากขึ้น เธอมีสีหน้าอาฆาตแค้น "ถังเฉา คุณรอตายเถอะ รั่วหวีกลับมาแล้ว ถ้าให้เขาเห็นคุณกำลังพยายามทำอะไรกับฉัน แม้ว่าคุณจะเป็นสามีของหลินชิงเสว่ ก็จะไม่ปล่อยคุณไปแน่นอน!”

“เหอะ สู้กับฉันเหรอ ฉันจะทำให้คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองตายยังไง…”

บางทีอาจเป็นการกลับมาของหลินรั่วหวีที่ทำให้เว่ยหมิงจวินมั่นใจมากขึ้นในทันที โดยไม่ไปคำนึงถึงเสื้อของเธอที่ฉีกขาด เผยทิวทัศน์นั้น เว่ยหมิงจวินตะโกนใส่ถังเฉาด้วยความโกรธ

แต่เมื่อเธอด่าไปด่ามา เธอก็ด่าจนเหนื่อย

เพราะถึงแม้ถังเฉาจะจ้องมองเธอ แต่เขาก็ยังนิ่งสงบ ราวกับสระน้ำที่ไม่มีความผันผวน

ในทันที เว่ยหมิงจวินเริ่มโกรธเพราะความอับอาย

“คุณ...คุณ นี่มันสายตาอะไรของคุณ?”

ถังเฉาหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว "ทิ้งความคิดไร้สาระของคุณซะ หรือคุณคิดว่าผมมีความคิดเลยเถิดต่อคุณงั้นเหรอ?"

“ขอโทษนะที่ขอพูดตรงๆ แม้ว่าคุณในอายุ 20 ปีที่แล้ว ก็ใช่ว่าผมจะชอบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่คุณทั้งแก่ทั้งอ้วน”

สายตาที่มองไปที่เว่ยหมิงจวินของถังเฉา ราวกับว่า"ผมจะเฝ้าดูคุณแสดงอย่างเงียบๆ"

เว่ยหมิงจวินขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยเกลียดชังที่เต็มใบหน้า

คำพูดเหล่านี้ ทิ่มแทงศักดิ์ศรีของเว่ยหมิงจวินอย่างมาก และใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

แม้ว่ารูปลักษณ์และความสง่าของเธอจะไม่ดีเท่าของลั่วเย่นหัว แต่ความงามของเธอก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร แต่ถังเฉากลับพูดให้เธอดูแย่ขนาดนี้

ขณะที่กำลังจะพูด ถังเฉาก็พูดขึ้นอีกครั้ง "นอกจากนี้ คุณคงไม่ได้คิดว่าพ่อตาของผมจะเชื่อในคำพูดของคุณหรอกใช่ไหม?"

เมื่อเว่ยหมิงจวินได้ยินเช่น เธอก็ผงะไปครู่หนึ่ง และเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ดูเหมือนว่าคุณไม่รู้สถานการณ์ปัจจุบันของคุณ ฉันเป็นผู้หญิงรั่วหวี แต่เสื้อผ้าของฉันฉีกขาดต่อหน้าคุณ ผู้ชายปกติ ก็จะโกรธกันทั้งนั้นใช่ไหม? ”

ดังนั้น ถังเฉาจึงหยุดพูด แต่มองเว่ยหมิงจวินด้วยสายตาที่น่าสังเวช

แต่งงานกับหลินรั่วหวี 20 ปี แต่ยังไม่เข้าใจ ถังเฉารู้สึกผู้หญิงคนนี้ช่างน่าสังเวช

อันที่จริง คนส่วนใหญ่จะบ้าคลั่งและเสียสติเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์นี้

แต่หลินรั่วหวี จะเป็นแบบนั้นเหรอ?

เหมาะสมหรือที่จะใช้เหตุผลทั่วๆไปในการวัดเขา?

หรือถามคำถามอื่น หลินรั่วหวี ---- จะแคร์เว่ยหมิงจวินหรือ?

ถังเฉามีรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าของเขา และรอให้หลินรั่วหวีมา

ตั๊ก! ตั๊ก! ตั๊ก!

ไม่นานก็มีเสียงรองเท้าหนังโก่งต่ำเป็นจังหวะจากบันไดที่อยู่ไม่ไกล

เสียงฝีเท้าไม่ฉุนเฉียวหรือใจร้อน แค่ฟังเสียงก็ทำให้คนรู้สึกกดขี่

หลังจากนั้น ร่างสูงและแข็งแกร่งก็ค่อยๆเดินเข้ามา ไม่มีออร่าในร่างกายของเขาและท่าทางของเขาสงบมาก แต่ว่า ดูแล้วเหมือนเผชิญคนใหญ่คนโตระดับประเทศ

นี่คือหลินรั่วหวี

ชายที่เติบโตเร็วที่สุดในรอบยี่สิบที่ผ่านมาในเมืองเยี่ยนจิง

ดวงตาของเว่ยหมิงจวินเต็มไปด้วยความหวังในทันที แต่ใบหน้าของเธอทำเหมือนอับอายขายหน้า น้ำตาเต็มเบ้าและไหลลงมา

มือของเธอปกป้องส่วนที่เปิดออกอย่างแน่นหนา และวิ่งไปทางหลินรั่วหวีด้วยน้ำตา ร้องไห้อย่างน่าสงสาร

“รั่วหวี ฉัน... ฉันไม่มีหน้ามาพบคุณแล้ว!”

ต้องบอกว่า พรสวรรค์ด้านการแสดงของเว่ยหมิงจวินนั้นดีมากจริงๆ เธอถึงกับร้องไห้ออกมา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและสิ้นหวังหลังจากถูกทำร้าย ร้องไห้อย่างขมขื่นและเจ็บปวด

เธออยากจะวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของหลินรั่วหวีเพื่อขอการปลอบประโลม แต่หลินรั่วหวีขมวดคิ้ว ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา

เมื่อมองไป เว่ยหมิงจวินก็หยุดความอยากที่จะวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้าง และมองไปที่เขาด้วยความประหลาดใจ

“รั่วหวี คุณ...”

สายตานี้ทำร้ายจิตใจของเว่ยหมิงจวินอย่างมาก และใบหน้าของเธอสั่นเทาอย่างไม่น่าเชื่อ

“เสื้อผ้าของคุณ เกิดอะไรขึ้น?”

โดยไม่คาดคิด หลินรั่วหวีมองไปที่เสื้อผ้าที่ฉีกขาดบนตัวของเว่ยหมิงจวินอย่างสงบน้ำเสียงของเขาก็ราบเรียบ

เว่ยหมิงจวินตกตะลึงทันที ราวกับว่าตีแสกหน้า

เมื่อถังเฉาที่อยู่ด้านหลังเห็นสิ่งนี้ รอยยิ้มเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

เขาเคยพูดไว้แล้วว่า เขารู้สึกสงสารกับผู้หญิงคนนี้ แต่งงานมา 20 ปีแล้ว แต่ก็ยังไม่เข้าใจ หลินรั่วหวีมากเท่ากับที่เขาเข้าใจ

นี่อาจเป็นความรู้สึกระหว่างคนแข็งแกร่ง เพียงติดต่อกันไม่กี่ครั้ง ก็จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนแบบไหน

หลินรั่วหวีเป็นคนประเภทที่ถูกผูกกับสิ่งทางโลกหรือไม่?

เว่ยหมิงจวินดึงสติกลับมา สีหน้าของเธอซีดบ้างมืดบ้าง เขียวบ้างแดงบ้าง คำพูดนี้ของหลินรั่วหวี ยิ่งดูถูกมากขึ้นไปอีก

ในเวลาเดียวกัน เธอยังสังเกตเห็นแสงเย็นในดวงตาของหลินรั่วหวี ซึ่งทำให้เธอตัวสั่นไปทั้งตัว

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อ กัดฟันและร้องไห้ "ฉัน ฉันโดนไอ้สารเลวนี้ทำลายแล้ว!"

เมื่อเธอกำลังพูดคำเหล่านี้ เว่ยหมิงจวินยังคงมีความบ้าคลั่งบนใบหน้าของเธอ โดยหวังว่าหลินรั่วหวีจะล้างแค้นให้ตัวเอง

อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกผิดหวัง สายตาของหลินรั่วหวีที่มองไปที่ถังเฉา กลับเป็นสายตาที่เรียบสงบ

ถังเฉาก็พยักหน้าเล็กน้อย ถือว่าเป็นการกล่าวสวัสดี

หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงอีก

“รั่วหวี...”

ดวงตาของเว่ยหมิงจวินเบิกกว้าง ใบหน้าของเธอ มีความไม่เชื่ออย่างมาก