บทที่ 742 บะหมี่ข้าวบาร์เลย์หนึ่งชาม

เว่ยหมิงจวินตัวสั่นไปทั้งตัว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

ก่อนหน้านี้ เธอทำให้หลินรั่วหวีหมดความอดทนกับเธอไปแล้วหนึ่งครั้ง

สิ่งนั้นเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว ตอนที่ถังเฉามาที่ตระกูลหลินเป็นครั้งแรก

เว่ยหมิงจวินทำหน้าเหมือนใจดี แต่ที่จริงแล้ว เธอต้องการทำให้ถังเฉาอับอาย

ผลสุดท้ายคือ ถูกถังเฉาเล่นงานจนต้องไปคุ้ยขยะเพื่อหายาแก้พิษ อับอายขายหน้าอย่างสิ้นเชิง

ในพจนานุกรมของหลินรั่วหวี ทุกเรื่องห้ามผิดครั้งที่สอง

ความผิดเดียวกัน ทำพลาดได้เพียงครั้งเดียว หากทำผิดอีกครั้ง ก็จะถูกโยนเข้าไปในตำหนักเย็น

ก่อนที่หลินรั่วหวีจะพบตัวเอง เธอต้องหาทางแก้ไขที่เหมาะสม

"ใจเย็นๆ ใจเย็นๆก่อน..."

เว่ยหมิงจวินหายใจเข้าลึกๆ และดื่มน้ำเย็นสามแก้วอย่างต่อเนื่อง จึงได้ระงับความกลัวในใจของเธอ

เธอเอาแต่ครุ่นคิด แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ก็ยังไม่มีทางออกที่ดี

“ถังเฉา ฉันจะไม่ปล่อยคุณไปอย่างแน่นอน…”

ร่างกายของเว่ยหมิงจวินสั่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

เธอตกอยู่ในสถานการณ์ปัจจุบัน ทั้งหมดนี้ถังเฉาเป็นคนให้!

เธอสาบานว่า หากเธอรอดชีวิตโดยบังเอิญในครั้งนี้ เธอจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อขจัดถังเฉา

ยอมใช้นักฆ่า!

ตูม ตูม ตูม!

จู่ๆประตูห้องก็ถูกเคาะ

หัวใจของเว่ยหมิงจวินสั่นสะท้าน รีบจัดการอารมณ์ของเธอ ยิ้มและกล่าวว่า "เชิญเข้ามา"

เอี๊ยด

ประตูเปิดออกเบาๆ หลินรั่วหวีเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เรียบสงบ หาเก้าอี้และนั่งตรงข้ามกับเว่ยหมิงจวิน

“คุณทานอาหารเย็นแล้วหรือยัง?”

หลินรั่วหวีถามอย่างไม่เป็นทางการ

“ยัง ยังเลย...”

แค่คำถามที่ไม่ได้จริงจังอะไร ก็ทำให้เว่ยหมิงจวินรู้สึกขนลุกในใจ และเสริมอีกประโยคอย่างสั่นเทา

“รอกินกับคุณ”

คำตอบนี้ทำให้หลินรั่วหวียิ้ม "งั้นก็ไปทำอาหาร"

เว่ยหมิงจวินสูบลมหายใจเข้าแล้วลุกขึ้นไปทำอาหารให้หลินรั่วหวี

เว่ยหมิงจวินอาจไม่ใช่แม่ที่ดี แต่เธอเป็นภรรยาที่ดีอย่างแน่นอน

หนักเอาเบาสู้เพื่อผู้ชายคนหนึ่ง ทำอาหารให้ 20 กว่าปี เพียงพอที่จะสะท้อนทุกสิ่ง

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยนอกใจและทำหน้าที่ของเธอในฐานะผู้หญิง

พูดตามความจริง นี่คือเหตุผลที่เว่ยหมิงจวินดื้อดึงต่อสองแม่ลูกลั่วเย่นหัวและหลินชิงเสว่

ฉันทำงานหนัก ทำอาหารให้คุณ 20 ปี และทำงานบ้านมา 20 ปี ความสำคัญก็ยังด้อยกว่าผู้หญิงที่ข่มเหงคุณทุกที่ ออกคำสั่งคุณ และไม่เคยทำตามคำสั่งสอนของผู้หญิงเลย!

ทำไม?

เพียงเพราะเธอเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองเยี่ยนจิง?

แล้วฉันล่ะ เป็นอะไร?

เป็นเพียงเครื่องมือสำหรับการคลอดบุตรหรือ? หรือเขาแค่ต้องการผู้หญิงที่สามารถพาออกไปได้ในทุกโอกาส?

ในใจเว่ยหมิงจวินรู้สึกน้อยใจมากและโกรธมาก

ถ้าเป็นไปได้ เธออยากจะระบายความคับข้องใจที่สะสมมาเป็นเวลายี่สิบปีในใจให้หลิน รั่วหวีอย่างบ้าคลั่ง

ในอดีต เธอยังเป็นแค่ผู้หญิงไร้เดียงสาที่โหยหาความรัก

หลินรั่วหวี เป็นผู้เปลี่ยนเธอให้เป็นแบบนี้!

เธอก็ยินดีที่จะให้หลินรั่วหวีเปลี่ยนเธอเป็นเช่นนี้

"เดี๋ยวก่อน"

เมื่อเว่ยหมิงจวินเปิดประตูและกำลังจะจากไป หลินรั่วหวีก็เรียกเธอทันที

เว่ยหมิงจวินหันศีรษะและมองเขาด้วยความประหลาดใจ

หลินรั่วหวีไม่ได้พูดถึงพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของเธอ ยิ้มให้เธอและพูดอย่างใจเย็น"ให้ผมไปเถอะ"

ในใจเว่ยหมิงจวินแน่น รีบพูดขึ้นว่า "ไม่ต้อง การทำอาหารให้คุณเป็นหน้าที่ของฉัน ไม่จำเป็นจริงๆ..."

หลินรั่วหวียังคงยิ้ม "คุณทำอาหารให้ผมมาเกือบครึ่งชีวิต ให้ผมได้ทำอาหารให้คุณสักมื้อเถอะ"

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นและออกจากห้องไปภายใต้สายตาที่เหม่อลอยของเว่ยหมิงจวิน

ตุ้มๆตั้มๆ!

ในไม่ช้าก็มีเสียงที่ชำนาญของการหั่นผักในห้องครัวชั้นล่าง

ปะปนกับเสียงน้ำมันเทลงในหม้อด้วย

ไม่นานกลิ่นหอมก็เข้ามา และแม้แต่เว่ยหมิงจวินที่ชั้นสองก็ได้กลิ่น

ใบหน้าเธอประหลาดใจ และดวงตาของเธอก็ว่างเปล่ายิ่งกว่าเดิม

ในใจของเธอไม่สบายใจอย่างมาก!

ตั้งแต่เธอแต่งงานกับหลินรั่วหวี หลินรั่วหวีไม่เคยทำอาหารให้เธอเลย

เธอทำอาหารให้หลินรั่วหวีมาตลอด

พูดให้ถูกก็คือ ตอนที่พวกเขาเพิ่งแต่งงานกัน หลินรั่วหวีมักจะออกไปสังสรรค์และไม่ทานอาหารที่บ้าน

เฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น เว่ยหมิงจวินจึงจะมีโอกาสทำอาหารให้หลินรั่วหวีกินที่บ้าน

ปรากฏการณ์นี้ สืบเนื่องกันมาเป็นเวลานานถึงสิบปี หลังจากที่หลินจ้าวหยูนโตขึ้น จึงค่อยๆดีขึ้น

แต่เว่ยหมิงจวินรู้ดี การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ใช่เพื่อเธอ แต่เพื่อหลินจ้าวหยูน

เขาไม่ต้องการให้ลูกสาวแท้ๆของเขา ไม่เคยสัมผัสความรักของพ่อตั้งแต่ยังเป็นเด็ก

ดูสิ ไม่ว่าผู้ชายแบบไหน ตอนแรกมักจะรักครอบครัวทั้งนั้น

สำหรับเว่ยหมิงจวิน?

เธอไม่มีความสำคัญในใจของหลินรั่วหวีแม้แต่น้อย อย่างน้อยเธอก็คิดอย่างนั้น

แม้ว่าหลินรั่วหวีจะให้ในสิ่งที่เธอควรจะมี และบางครั้งก็มีการเซอร์ไพรส์บ้าง ความอบอุ่นเล็กๆน้อยๆ เว่ยหมิงจวินรู้สึกเสมอว่า ---- มันเป็นเพียงของเหลือของเขากับลั่วเย่นหัว

นี่คือสถานะที่แท้จริงของเจ้าแม่ตระกูลหลิน

ดูเหมือนอยู่สูง เป็นคุณนายที่ร่ำรวยตามมาตรฐาน แต่กลับเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารที่ไม่ได้การเอาใจใส่ของสามีแม้แต่น้อย

แต่ทำไม จู่ๆถึงทำอาหารให้ตัวเองกินล่ะ?

เว่ยหมิงจวินรู้สึกกังวลเล็กน้อย และยิ่งกลัวมากขึ้นไปอีก

"อาหารเสร็จแล้ว"

ประตูเปิดออกและหลินรั่วหวีเดินเข้ามาพร้อมกับชามบะหมี่

เมื่อเห็นอาหารที่หลินรั่วหวีทำ เว่ยหมิงจวินก็ตกตะลึง

“บะ… บะหมี่ข้าวบาร์เลย์?”

"บะหมี่ข้าวบาร์เลย์"

หลินรั่วหวีพยักหน้าและนำบะหมี่ข้าวบาร์เลย์ร้อนๆมาให้เว่ยหมิงจวิน"กินเถอะ"