บทที่ 771 ต่างกันฟ้ากับดิน

เสียงตะโกนที่ดังมาจากสวนหลังบ้านของตระกูลถังนั้นทุ่มต่ำและมืดมน และทำให้คนที่ได้ยินตัวสั่นด้วยความรู้สึกกลัว

ในขณะนั้น ทุกคนของตระกูลถัง รวมทั้งถังเหนียนหู่และถังฮันเจี๋ย สีหน้าต่างก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และมีความเกรงกลัวอย่างยิ่งอยู่ในรูม่านตาของพวกเขา

ถังเฉาสามารถมองออกได้ว่า ความเกรงกลัวแบบนี้ไม่ใช่แค่ท่าทางผิวเผิน แต่คือแบบที่แทรกซึมเข้าไปในจิตวิญญาณจริงๆ

นี่มันเป็นสัญชาตญาณตามธรรมชาติชนิดหนึ่ง ก็เหมือนกับหนูที่เห็นแมว แมวที่เห็นสุนัข และสุนัขเห็นเจ้าของ มันมาจากกฎแห่งธรรมชาติส่วนลึกในจิตวิญญาณ

เมื่อทาสเจอกับเจ้านาย ก็ต้องคุกเข่าลง และไปเลียฝ่าเท้าของเจ้านาย มันก็เป็นเรื่องง่ายแค่นี้เอง

ถังเฉาหรี่ตาลงลึกๆ และมองเข้าไปในส่วนลึกของคฤหาสน์ ซึ่งเขารู้สึกถึงความผันผวนของโมเมนตัมที่แข็งแกร่งชนิดหนึ่ง อยู่ในนั้น

และส่วนทั้งตระกูลถัง ต่างก็ตกอยู่ในความตื่นตระหนกกันทั้งหมด

“แย่แล้ว พวกเราได้ทำให้ผู้คนของราชวงศ์ต้าเซี่ยแตกตื่นกันหมดแล้ว!”

“หวังว่าคุณชายยวนจะไม่ตำหนิพวกเรา!”

ถังเหนียนหู่เป็นคนที่ตื่นตระหนกมากที่สุด

เพราะว่าตอนที่เขายังเป็นหนุ่ม เขาก็เคยได้เจอกับปรมาจารย์ของราชวงศ์ที่แท้จริง ปรมาจารย์ระดับนั้น เพียงแค่ออร่า ก็จะสามารถทำให้ผู้คนรู้สึกกดดันจนหายใจไม่ออกแล้ว

แม้ว่าถังฮันเจี๋ยจะตื่นตระหนก แต่ก็ไม่ถึงขนาดนั้น

หลังจากหายใจเข้าลึกๆ ติดต่อกันหลายครั้ง รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาในทันใด

“ท่านผู้นำ นี่ก็คือสถานการณ์ที่ดีที่สุดที่พวกเราอยากจะเห็นไม่ใช่หรือ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ถังเหนียนหู่ก็หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง “คุณหมายความว่าอย่างไร?”

ดวงตาของถังฮันเจี๋ยเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างแรง “ท่านผู้นำ ท่านลืมความอัปยศที่เจ้าเด็กคนนั้นพามาสู่ตระกูลถังไปแล้วหรือ? เป็นเพียงแค่คนเปล่าประโยชน์คนหนึ่ง แต่ไม่ให้ความเคารพพวกเราครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนี้เขาทำให้คุณชายยวนที่มาจากราชวงศ์ต้าเซี่ยขุ่นเคือง ใครจะปกป้องเขาได้?”

“พวกเราทำงานให้กับคุณชายยวน ทำได้ไม่ดี นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ไม่ว่ายังไงในวันนี้ถังเฉาก็จะต้องตาย!”

หลังจากฟังคำพูดของถังฮันเจี๋ย รอยย่นบนใบหน้าของถังเหนียนหู่ก็ผ่อนคลายลง บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา

“คุณพูดถูก ไม่ว่ายังไง ในวันนี้เจ้าเด็กคนนั้นก็คงหนีไม่พ้นหรอก ตราบใดที่เจ้าเด็กคนนี้ตายไปแล้ว ตระกูลถังของเราก็จะไม่มีวันเสียเปรียบอย่างแน่นอน!”

เพราะกลัวว่าถังเฉาจะหนีไป ถังเหนียนหู่จึงรีบพูดกับถังเฉา โดยแสร้งทำเป็นว่าเป็นห่วงมากอยู่บนใบหน้า

“ถังเฉา คุณรีบหนีไปเร็วเข้า คุณรุกรานคุณชายยวนไปแล้ว ตอนนี้เขากำลังส่งผู้คุ้มกันบูโดของเขามาฆ่าคุณแล้ว!”

ถังเหนียนหู่แกล้งบอกให้ถังเฉาจากไปโดยเร็ว อันที่จริงเขารู้ดีว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่ถังเฉาจะจากไป

ถังเฉาจะเดาความคิดของเขาไม่ออกได้อย่างไร และรอยยิ้มที่เย็นชาก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา แต่บนพื้นผิวเผินกลับแสดงรอยยิ้มอย่างจางๆ “ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก คนของราชวงศ์ต้าเซี่ย คิดว่าข้าจะกลัวงั้นเหรอ?”

ผู้คุมกันบูโด เห็นชื่อก็จะรู้ว่า มันแตกต่างไปจากผู้คุมกันทั่วไป พวกเขาเชี่ยวชาญในด้านวิชาบูโด และมีความแข็งแกร่งที่มากกว่า

ถังเฉาอดไม่ได้ที่อยากจะไปลองวัดฝีมือของราชวงศ์ต้าเซี่ยสักหน่อย

ไม่ว่าจะเป็นฉินผู่หยาง หรือถังฮันเจี๋ยก็ตาม ต่างก็ยกย่องราชวงศ์ต้าเซี่ยราวกับว่าพวกเขาเป็นถึงอมตะบนท้องฟ้า และรู้สึกเกรงกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจเลยทีเดียว ถังเฉาก็เลยอยากจะไปสำรวจความสามารถของพวกมันสักหน่อย

หากพูดตามความเหมาะสมแล้ว ตอนนี้เขาก็พอจะเดาออกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตัวตนเขาเองโดยพื้นฐานอยู่แล้ว ซึ่งส่วนใหญ่อาจเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ต้าเซี่ย ไม่ช้าก็เร็วยังไงก็ต้องไปดูที่ราชวงศ์ต้าเซี่ยสักครั้ง ทำไมไม่ไปทำความรู้จักกับความสามารถของพวกเขาก่อนล่ะ?

รอยยิ้มบนใบหน้าของถังเหนียนหู่เย็นชามากขึ้น เมื่อเห็นว่าถังเฉากำลังใกล้ถึงความตายแล้ว และยังคงสงบนิ่งได้ขนาดนี้

เขาไม่รู้หรอกว่าผู้คุ้มกันบูโดของราชวงศ์ต้าเซี่ยมันน่ากลัวแค่ไหนกัน.......

“ซื่อเจิน ใช่ ‘พระคลั่ง’ ถังซื่อเจินคนนั้นหรือไม่?”

ถังฮันเจี๋ยถามถังเหนียนหู่ว่า

คนหลังพยักหน้าเล็กน้อย และพูดด้วยท่าทางที่เคร่งขรึมว่า “ใช่”

“พระคลั่งถังซื่อเจิน ไอ้ลูกศิษย์ทรยศของพุทธศาสนา ได้ยินมาว่าถูกขับไล่ออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เพราะเขาลงจากภูเขาและไปสังหารคนไปทั้งหมดเจ็ดครอบครัว ในคืนที่เจ้าอาวาสมรณภาพ ต่อมาเขาก็กลายเป็นผู้คุ้มกันบูโดของตระกูลถัง ฆ่าคนไปด้วย และสวดมนต์คัมภีร์พุทธไปด้วย เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเขา”

ซี๊ด!

หลังฟังการแนะนำจากถังเหนียนหู่แล้ว ถังฮันเจี๋ยก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง แล้วรู้สึกแขนขาเย็นชา

แล้วก็หันหน้าไปมองถังเฉาอีกครั้ง เขากลับนั่งลงบนโซฟาโดยไม่ตื่นตระหนกเลยงั้นเหรอ และก็ชงชาหลงจิ่งที่อยู่บนโต๊ะกาแฟให้กับตัวเอง ลิ้มรสเหมือนไม่มีใครอยู่ข้างๆ เลย

มองดูฉากนี้แล้ว ถังฮันเจี๋ยก็รู้สึกสงสารเขาเล็กน้อย

เพราะว่าเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ศัตรูแข็งแกร่งแค่ไหน!

บูม!

ระหว่างการสนทนาของทั้งสองคน จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากสวนหลังบ้าน

เห็นเพียงในที่ไม่ไกล มีเงาร่างของคนหัวโล้นที่มีความกระฉับกระเฉงสูงส่งเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ส่วนสูงประมาณ190เซนติเมตร และมีกล้ามเนื้อขนาดที่ใหญ่โตมาก นอกจากนี้บนไหล่ทั้งสองข้างของเขายังมีสัญลักษณ์ทางพุทธศาสนาสีเลือดอีกด้วย และยิ่งที่ข้อมือของเขาสวมกำไลข้อมือเหล็กโลหะสีทองสองวง ซึ่งดูจากสายตาแล้วน่าจะมีน้ำหนักมากกว่าพันโลเลยทีเดียว

และลูกปัดพุทธสีดำที่ห้อยอยู่รอบคอของเขา แต่ละเม็ดเหมือนจะเป็นเหล็กทั้งหมด

สังเกตได้ไม่ยากเลยว่า จะเป็นสายลูกปัดพุทธสีดำสายนี้ หรือห่วงเหล็กสีทองที่ข้อมือเหล็ก ล้วนเป็นแต่ของหนักทั้งสิ้น

หากถอดลงมาทั้งหมด อาจทำให้เกิดภาระจำนวนมากบนพื้นดิน

แต่ชายหัวล้านคนนั้นกลับเดินก้าวเข้ามา ราวกับว่าไม่มีอะไรเลย และดวงตาของถังฮันเจี๋ยก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความสยดสยอง

“เขาก็คือพระคลั่งถังซื่อเจินนั่นเอง!”

ในน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกลัวสุดๆ ด้วย

เมื่อถังซื่อเจินเดินเข้ามา คอของทุกคนก็เหมือนจะถูกมือขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบไว้ และหายใจไม่ออกเลย

คนอื่นๆ ยิ่งเห็นแล้วขาอ่อนแรงลงในทันทีเลย ผู้ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ สามารถฆ่าตระกูลถังแห่งตระกูลหลวงทั้งหมดได้ด้วยตัวคนเดียว โดยปราศจากการรบกวนของปืน!

ถังเฉาก็เงยหน้าขึ้นและเหลือบมอง ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความตกใจ

คนคนนี้ที่เรียกว่าถังซื่อเจินอะไรนั่น เข้าในสายตาพระธรรมของเขาได้

แต่ก็เข้าสายตาได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

ถังเฉารู้สึกเสียใจในทันใด ที่ไม่ได้พาเฟิ่งหวงกลับมา

ถังซื่อเจินคนนี้แข็งแกร่งกว่ากู่ชิงแห่งสมาคมการต่อสู้ใหญ่ในเมื่อวานนี้มาก ใช้มาเป็นหินลับมีดของเฟิ่งหวง เหมาะสมที่สุดแล้ว

น่าเสียดาย ตอนนี้เธอเป็นสายลับ และไม่สามารถพบกันได้บ่อยๆ

เลยพลาดโอกาสที่ดีไปสักครั้ง!

ถังเฉาส่ายหัว และก้มหน้าดื่มน้ำชาต่อไป

ในเวลานี้ ถังซื่อเจินก็ได้เดินเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว และถังเหนียนหู่และถังฮันเจี๋ยก็รีบเดินออกมาต้อนรับ

“คุณซื่อเจิน!”

ตระกูลหลวงในเยี่ยนตู ก็ต้องโค้งคำนับทำความเคารพ เมื่อเจอกับผู้คุ้มกันของราชวงศ์!

ถังซื่อเจินเหลือบมองพวกเขาอย่างเย็นชา และพูดอย่างเฉยเมยว่า “มันไม่ใช่เรื่องของพวกเจ้า ไปให้พ้นซะ”