ตอนที่ 793
บทที่ 793 ถังเฉาตายแล้ว
October 21, 2026
“ถังเฉา...”
เสียงของหลินชิงเสว่แหลมสูงขึ้นถึงขีดสุด สะท้อนก้องอยู่ในสถานีตำรวจอยู่นานไม่จางหายไปราวกับโดนคว้านเอาหัวใจออกไป
ทุกคนที่ยังคงอยู่ในสถานีตำรวจได้ยินเสียงร้องตะโกน ในใจก็จมดิ่งลงทันใด รีบพุ่งเข้าไป
“ทำไมหรือ! เกิดเรื่องอะไรขึ้น!”
ทว่าชั่วพริบตาที่มองเห็นถังเฉาที่ถูกแช่แข็งจนกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งอยู่ในห้องคุมขังแล้ว สมองของทุกคนก็เดือดพล่าน
โลกนี้เปลี่ยนเป็นเงียบสงบในนาทีนี้
เวลาหยุดเดิน
ดวงตาของทุกคนล้วนแต่มองไปที่เงาร่างที่อยู่ในห้องคุมขังตาไม่กะพริบ ความสั่นสะเทือนด้วยความไม่อยากจะเชื่อในดวงตาเพิ่มขึ้น
“นี่... นี่...”
พวกของหูอีซานพุ่งเข้าไปดู สายตาเปลี่ยนเป็นไร้จิตวิญญาณ
ถังเฉานั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ในห้องคุมขัง ร่างกาย... ร่างกายจับตัวแข็งเป็นน้ำค้างแข็งบาง ๆ
ในห้องยังคงมีลมหนาวพัดอยู่ อุณหภูมิลดลงอย่างต่อเนื่อง
บึ้ม!
จิตใจของทุกคนระเบิดโทสะขึ้นมาดังสะเทือนเลื่อนลั่น ในสมองมีความคิดเดียวก็คือ ‘เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!’
“ถังเฉา!”
เจียงไป๋เสว่ตอบสนองเป็นคนแรก กรีดร้องเสียงแหลมขึ้นมาหนึ่งครั้ง พุ่งเข้าไปข้างในทันที
วิ่งถี่ ๆ เท้าของเธอย่ำหนัก ๆ อยู่บนพื้น ทั้งร่างกระโดดขึ้นกลางอากาศ จากนั้นก็ถีบเข้าไปที่ห้องกระจกอย่างโหดเหี้ยม
เพล้ง!
ทันใดนั้นกระจกทั้งบานก็ถูกถีบจนกลายเป็นเศษละเอียด
กริ๊ก ๆ ๆ!
ห้องที่เกาะตัวเป็นน้ำแข็งอยู่เต็มแตกเป็นรูใหญ่ ๆ รูหนึ่งในทันที ทันใดนั้นอากาศหนาวด้านในก็พรั่งพรูออกมา
ทันใดนั้นทุกคนก็ล้วนรู้สึกหนาวไปทั้งกายและใจเหมือนกับถูกแช่แข็งไปทั้งตัว สั่นสะท้าน
แม้ว่าจะเป็นเจียงไป๋เสว่เอง ร่างกายก็สั่นสะท้าน ไอหนาวที่ทรงพลังพัดจนเธอเดินได้อย่างยากลำบาก
หลินชิงเสว่กับลั่วเย่นหัวเองก็ยิ่งยากที่จะเข้าใกล้ที่นั่นได้
“ยังไม่รีบหยุดอีก!”
เจียงไป๋เสว่หันกลับไปตวาดด้วยความเดือดดาลครั้งหนึ่ง
หยางหลิงเซียวตอบโต้กลับไปได้ก่อน ตบเข้าไปบนใบหน้าของหนิงซ่านหู่อย่างโหดร้ายหนึ่งที แล้วก็เหยียบลงบนข้อมือของเขาอย่างโหดเหี้ยมอีกทีหนึ่ง
ได้ยินเพียงเสียงดังกร๊อบ ข้อมือของหนิงซ่านหู่ปรากฏความโค้งงอที่ไม่เป็นรูปร่าง
“เอามา!”
หยางหลิงเซียวแย่งรีโมทคอนโทรลอันหนึ่งมาจากในมือของเขา รีบกดปุ่มหยุดทันที
ทันใดนั้นไอหนาวในห้องคุมขังก็ไม่มีแล้ว
แต่ว่า เนื่องจากว่าด้านในปล่อยไอหนาวมานานมากแล้ว อุณหภูมิยังคงอยู่ที่ประมาณติดลบ
“ถังเฉา!”
“คุณถัง!”
ทุกคนล้วนแต่มีจิตใจกระวนกระวาย พุ่งเข้าไปย้ายถังเฉาที่แข็งเป็นก้อนน้ำแข็งตั้งนานแล้วออกมา
“ถังเฉา... ถังเฉา... คุณตื่นสิ คุณตื่นสิคะ...”
ด้านหลังมีเสียงผู้หญิงตะโกนเสียงแหบพร่าขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
หลินชิงเสว่ในตอนนี้อยู่ ๆ ก็เปลี่ยนไป ไม่มีความเยือกเย็นและความหยิ่งยโสเหมือนในตอนปกติ แต่ดวงตากลับถลึงจนลูกตาแทบหลุดออกมา ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงวิ่งเข้ามาถึงตัวถังเฉาเหมือนกับหญิงบ้าคนหนึ่ง กอดเขาเอาไว้แน่น
เธอร้องไห้จนหัวใจแทบแตกสลาย ร้องไห้จนหายใจไม่ทัน... แม้แต่ร่างกายของเธอก็สั่นเทิ้มอย่างหนัก
ลั่วเย่นหัวกับหลินรั่วหวีมองอยู่ข้างหลังอย่างเงียบ ๆ ในสายตามีอารมณ์ที่ไม่สามารถบรรยายได้พุ่งขึ้นมา
ลูกสาวของพวกเขาเข้มแข็งมาก
ตอนเด็ก ๆ ได้รับบาดเจ็บ เลือดตกยางออกก็ไม่เคยร้องไห้ออกมาก
มีเรื่องที่สามารถทำให้เธอพังทลายอยู่น้อยมาก... มีเพียงตอนที่ลูกสาวของเธอคลอดออกมากับตอนหลังจากที่รู้ชาติกำเนิดที่แท้จริงของตัวเองเท่านั้นที่ได้ร้องไห้โฮยกใหญ่
แต่ว่าตอนนี้มองเห็นถังเฉาที่ถูกแช่แข็งจนกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็ง เธอกลับร้องไห้เป็นเผาเต่า
ทั้งสถานที่นั้นมีเพียงเสียงร้องไห้ของหลินชิงเสว่คนเดียว คนอื่น ๆ... ล้วนแต่พากันสูญเสียความสามารถในการพูดไปแล้ว
เธอกอดร่างกายของถังเฉาเอาไว้แน่น พยายามที่จะใช้ร่างกายของตัวเองมาละลายน้ำแข็งชั้น ๆ ที่อยู่บนร่างกายของเขา
แต่ว่าน้ำแข็งชั้นนั้นแข็งมาก แล้วอุณหภูมิร่างกายของมนุษย์จะละลายได้อย่างไร?
น้ำตาของหลินชิงเสว่ไหลลงไปตามก้อนน้ำแข็ง
ใบหน้าของเขาใกล้มาก สามารถมองเห็นอวัยวะบนใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน กิริยาท่าทางของเขา... ถึงขั้นที่ยังรักษาสภาพท่าทางก่อนที่จะถูกน้ำแข็งแช่แข็งเอาไว้ ไม่สะทกสะท้านถึงเพียงนั้น เหมือนกับว่าไม่มีอะไรที่สามารถทำให้เขาหวาดกลัวได้อย่างไรอย่างนั้น
แต่ว่าตอนนี้ กลับถูกน้ำแข็งแช่แข็งเอาไว้ในก้อนน้ำแข็ง กลายเป็นศพที่หนาวยะเยือกศพหนึ่ง
เจียงไป๋เสว่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองน้ำแข็งบนร่างของถังเฉาอย่างแข็งทื่อ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งเฮือก บนใบหน้าเป็นรังสีสังหารเทียมฟ้า
ในตอนที่จะลงมือนั้นเอง สีหน้าของเจียงไป๋เสว่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยทันที พอสำนึกได้ก็หันกลับไปมองถังเฉาครั้งหนึ่ง
ภายใต้ก้อนน้ำแข็ง ถังเฉายังคงลืมตาอยู่ ไม่ได้ทำลายน้ำแข็งออกมาเหมือนในสภาพแบบที่มีเพียงแต่ในภาพยนตร์หรือในการ์ตูน
แต่เจียงไป๋เสว่กลับเหมือนว่าจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง รังสีสังหารบนร่างกายเปลี่ยนไปเป็นอ่อนบางในชั่วพริบตา
ในตอนที่กลิ่นอายเปลี่ยนแปลงในตอนนี้นี่เอง ทำให้หลงไป่ชวนและหลินรั่วหวีล้วนแต่เปลี่ยนสีหน้าไปเล็กน้อย
จากนั้นพลังในดวงตาก็เปลี่ยนไปเป็นอย่างมากเหมือนกับจะเข้าใจอะไรบางอย่างได้
แต่ก็ไม่มีใครพูดกับหลินชิงเสว่อย่างแจ่มแจ้ง
บางทีอาจจะเพราะร้องไห้จนเหนื่อยแล้ว หลินชิงเสว่ค่อย ๆ เงียบลง คลายจากถังเฉา ค่อย ๆ หันกลับไป ดวงตาทั้งคู่เปลี่ยนเป็นอาฆาตแค้นในชั่วพริบตา
“แกฆ่าถังเฉา”
เปลวไฟลุกโชนอยู่ในดวงตาของเธอ เดินไปทางหนิงซ่านหู่ทีละก้าว ๆ
รังสีสังหารที่แข็งแกร่งนั่น คาดไม่ถึงว่าจะข่มขู่จนสีหน้าของหัวหน้าเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ไม่ใช่... ไม่ใช่นะ...”
หนิงซ่านหู่เร่งอธิบาย แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปากแล้วกลับอย่างไรก็พูดไม่ออก
ทำแล้วก็คือทำแล้ว ผลลัพธ์ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
“แกฆ่าถังเฉา...”
เสียงของหลินชิงเสว่แหบพร่าหาใดเปรียบ กลับแฝงไว้ด้วยรังสีสังหารที่ไม่มีที่สิ้นสุด
ขวับ!
ทันใดนั้นเธอก็แย่งเอาปืนพกที่เหน็บไว้ที่เอวของคนที่อยู่ข้าง ๆ คนหนึ่งมาด้วยความมือไวตาไว จากนั้นก็เหนี่ยวไกปืน จ่อไปที่ศีรษะของหนิงซ่านหู่
บึ้ม!
ทันใดนั้น สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก
หนิงซ่านหู่ก็ยิ่งตกใจจนวิญญาณหลุด ถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง เอ่ยขอให้ยกโทษ
“คุณหลิน... ผมผิดไปแล้ว... ขอโทษครับ ขอร้องคุณล่ะ... ปล่อยผมไปเถอะ!”