บทที่ 802 ชุบมือเปิบ

“เท่า...เท่าไหร่?”

“สอง…สองร้อยล้าน?!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา หลายคนตกตะลึง ดวงตามืดมน และพวกเขาสงสัยว่าหูของพวกเขาได้ยินผิดไปใช่ไหม

การแสดงออกของหลิวเซียน หวังเหวินหย่าสุดยอดมาก ปิดปากของตนเองอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่สามารถพูดอะไรได้สักคำ

สีหน้าของต่งเฟยเปลี่ยนเป็นสีแดงและขาว และทุกอย่างก็เกินความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง

เดิมที สิ่งที่เขาคิดในใจคือถังเฉาจะหน้าแตกในที่นี้ ด้วยวิธีนี้ ความรู้สึกดีที่หลินฉ่ายเวยมีต่อถังเฉาอาจลดลงไปบ้างไม่มากก็น้อย

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่คิดกับสิ่งที่ได้มันตรงกันข้าม ถังเฉาไม่ได้ถูกคนอื่นเยาะเย้ยเพราะเป็นทหารมาห้าปี แต่กลับถูก... เคารพ!

ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?

ตอนแรกต่งเฟยไม่เข้าใจ แต่เมื่อถังเฉาบอกว่าเขายินดีจ่าย 200 ล้านเพื่อสร้างโรงเรียนแม่อันเป็นที่รักของเขา เขาเข้าใจแล้ว

สิ่งที่ทุกคนพูดก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นคำพูดที่สร้างแรงบันดาลใจ หรือเป้าหมายในชีวิต ล้วนเป็นเพียงลมปาก!

เอาเงินออกมา ถึงจะเป็นของจริง!

ไม่ต้องสงสัย สิ่งที่ถังเฉาทำ คือสิ่งที่ทุกคนคิดทุกคนต้องการอย่างแน่นอน

โดยเฉพาะผู้นำโรงเรียน สายตาที่มองถังเฉายิ่งให้ความเคารพเขาเหมือนเทพเจ้า

หากสถานการณ์เอื้ออำนวย พวกเขาจะคุกเข่าให้ถังเฉาด้วยซ้ำ

อะไรคือให้ถ่านกลางหิมะ?

นี่แหละ!

แม้ว่าโรงเรียนจะเป็นสถาบันการศึกษา แต่ก็ต้องมีกำไร!

ท้ายที่สุด ก็ยังเป็นเงิน!

ในโลกความเป็นจริง ใครให้เงิน คนนั้นก็จะได้รับความเคารพ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ถังเฉาเป็นบุคคลสำคัญที่ได้รับความเคารพจากพวกเขาในตอนนี้

“สองร้อยล้าน?!”

“ถังเฉา คุณบ้าไปแล้วหรือ?”

หลินฉ่ายเวยตกตะลึง เธอดึงถังเฉาและพูดด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินเพียงสองคนเท่านั้น "คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังทำอะไร?ทำพอเป็นพิธีก็พอแล้ว สองร้อยล้านมากเกินไป!"

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าถังเฉามีเงิน แต่มีเงินก็ไม่ควรใช้จ่ายแบบนี้ไหม?

เธอดูออกว่าต่งเฟยพยายามทุกวิถีทางเพื่อทำให้ถังเฉาอับอายต่อหน้าครูและนักเรียนในโรงเรียน ถังเฉาก็ไม่ใช่คนที่ยอมใครง่ายๆ สุดท้ายแล้ว มันคือการต่อสู้เพื่อหน้าและศักดิ์ศรีของตนเอง

ถังเฉาเหลือบมองเธอและพูดด้วยรอยยิ้ม "ทำพอเป็นพิธีไม่ได้ เรากำลังทำตัวเป็นแบบอย่าง เนื่องจากต้องการสร้างโรงเรียน เราจึงต้องครอบคลุมทุกอย่างและคิดทุกด้าน"

"แต่----"

หลินฉ่ายเวยอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ต่งเฟยหัวเราะ"ฉ่ายเวย ในเมื่อถังเฉามีใจ ก็ปล่อยให้เขาไปเถอะ จะห้ามคนอื่นไม่ให้ทำความดีได้อย่างไร?"

ทันทีที่ต่งเฟยพูดเช่นนี้ หลิวเซียนและหวังเหวินหย่าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่ ดูไม่ออกเลยว่า ถังเฉาจะรวยที่สุดในหมู่พวกเรา”

“แล้วเงินก่อสร้างสองร้อยล้านจะเข้าบัญชีเมื่อไหร่เหรอ?”

หวังเหวินหย่ามองไปที่ถังเฉาและถามด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าทุกคนจะยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นช่างเสียดสีมาก

ถังเฉาได้พูดว่าจะสนับสนุนทุน 200 ล้านหยวนในการปรับปรุงโรงเรียน แต่นั่นก็แค่พูดเท่านั้น ไม่ได้จะให้จริงๆ

พวกเขารอดูว่า ถังเฉาจะเอาเงิน 200 ล้านหยวนออกมาจริงๆไหม

ผู้อำนวยการหวังหยางมองไปที่ถังเฉา กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า"ถังเฉา เป็นการดีที่คุณมีใจแบบนี้ สองร้อยล้านมากเกินไปแล้ว ... "

ปัจจุบันการศึกษามีความสำคัญสูงสุด แต่เงินทุนที่สถาบันการศึกษาจัดสรรให้กับโรงเรียนที่สำคัญในแต่ละปีนั้นมีมูลค่ามากกว่าหนึ่งพันล้านหยวนเท่านั้น

ตอนนี้โรงเรียนเอ้อจงของพวกเขาได้เงิน200 ล้านในกองทุนก่อสร้างอย่างกะทันหัน ซึ่งทำให้หวังหยางไม่เชื่อเล็กน้อย และเขาไม่กล้าแม้แต่จะเชื่อด้วยซ้ำว่ามันเป็นเรื่องจริง

ถังเฉายิ้ม “ผู้อำนวยการ คุณรับไว้เถอะ สองร้อยล้านนั่นแหละ”

“อย่างไรก็ตาม อัตราการเลื่อนชั้นสำหรับปีหน้าจะต้องได้รับการประกัน”

ถังเฉาหยิบยกข้อกำหนดของตนเอง "และไม่ต้องเรียนหนัก เน้นการพัฒนางานอดิเรกของนักเรียน บางครั้ง งานอดิเรกมีค่ามากกว่าการเรียนรู้"

"ได้!"

หวังหยางตอบตกลงด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ตราบใดที่มีเงินทุนเพียงพอ ก็สามารถหาครูดีๆมา ดังนั้นจึงเป็นปัญหาที่จะสร้างบรรยากาศที่ดีในการเรียนรู้

"ช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์ดังกล่าว ควรเป็นพยานโดยเรา"

ต่งเฟยหรี่ตาและกล่าว

หลิวเซียนและหวังเหวินหย่าก็จ้องไปที่ถังเฉาอย่างไม่ละสายตา ต้องการให้ถังเฉาโอนเงินทันที