บทที่ 803 ชื่อที่ระลึกไว้

"..."

ฉากนี้ สะเทือนใจของครูและนักเรียนทุกคนในสนามอย่างสุดซึ้ง

ทุกคนตกตะลึง อ้าปากกว้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

ต่งเฟย หลิวเซียน หวังเหวินหย่ายิ่งตกใจราวกับว่าพวกเขาได้เห็นผี

“นี่ นี่... พวกเขาเป็นใคร?”

เพื่อนร่วมชั้นเก่าคนหนึ่งถามด้วยความสยดสยองด้วยน้ำเสียงที่เหลือเชื่อ

เป็นเพราะฉากนี้มันอลังการเกินไป

เลือกรถโรลส์-รอยซ์เหล่านี้ออกมาคันใดคันหนึ่ง ล้วนมีมูลค่าหลายล้าน ขับออกไปก็สามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ คิดไม่ถึงว่ามันจะมาเป็นขบวน!

ยิ่งคันที่อยู่ตรงกลาง เป็นแบบที่ดีเยี่ยม ขาดตลาด

พวกเขาคิดไม่ออกจริงๆว่า คนใหญ่คนโตในเมืองหมิงจูคนไหนกันที่ร่ำรวยเช่นนี้

ที่สำคัญกว่านั้นคือ ผู้ชายทุกคนในชุดสูทถือกระเป๋าเดินทางสีดำอยู่ในมือ

ธนบัตรสีแดงอัดแน่นอยู่ในนั้น!

กระเป๋าแต่ละอันก็มีเงินหลายสิบล้าน!

คนพวกนี้รวมกันคือ...

สองร้อยล้าน!

บูม!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างมาก สายตาของพวกเขาก็จับจ้องไปที่ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนนิ่งบนเวทีอย่างนิ่งสงบด้วยท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน

"หรือว่า..."

“เป็นไปไม่ได้… เป็นไปไม่ได้!”

ต่งเฟยคำรามอย่างไม่น่าเชื่อ

ถังเฉาเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า เขาเองไม่สามารถหาเงินจำนวนมากได้ในขณะนี้ แต่เขาสามารถขอให้คนอื่นจ่ายแทนก่อนได้

ในตอนแรกไม่มีใครเชื่อ แต่หน้าแตกก็มาเร็วมาก

เงินสดสองร้อยล้านถูกส่งมาจริงๆ

“คุณถัง!”

หลัวปู้เดินไปตรงหน้าของถังเฉา โค้งคำนับด้วยความเคารพ

ถังเฉาพยักหน้าเบาๆ แล้วชี้ไปที่ผู้อำนวยการหวังหยาง "อดีตผู้อำนวยการของผม"

หลัวปู้ไม่กล้าละเลย เขานำคนของเขาตรงไปหาหวังหยางยิ้มและยื่นมือออกมาหนึ่งข้าง "ผู้อำนวยการหวัง สวัสดี"

“ส...สวัสดี...”

หวังหยางตกใจมากจนไม่รู้จะพูดอะไร และพูดอย่างตะกุกตะกัก

จากนั้นเขาก็มองไปในกระเป๋าของคนข้างหลังหลัวปู้ "นี่ เงินพวกนี้--"

หลัวปู้ยิ้มเล็กน้อย "มันเป็นเงินทุนของคุณถังสำหรับการสร้างโรงเรียนแม่ของเขา ซึ่งมีมูลค่ารวม 200 ล้านหยวน"

ตุบ!

ทันทีที่เขาพูดแบบนี้ ขาของหวังหยางก็อ่อนลง และเขาก็ทรุดตัวลงบนพื้นอย่างเสียภาพลักษณ์

ถ้าไม่ใช่เพราะมีครูเข้ามาช่วยพยุง เขาคงจะนั่งแบบนี้

ส่วนครูและนักเรียนในโรงเรียนที่อยู่ด้านล่างเวที พวกเขาต่างตกตะลึงและเงียบไปพร้อมกัน

เมื่อเห็นฉากนี้ หลัวปู้ยิ้มเล็กน้อย

เขาเจอคนแบบนี้มามากแล้ว เงิน เป็นสิ่งที่วิเศษจริงๆ สามารถทำให้คนบ้าคลั่งและจมลงไปได้

“โธ่ แม่เจ้า...เขาทำได้จริงเหรอ?”

ในเวลานี้ ในที่สุดหลิวเซียน หวังเหวินหย่าก็ดึงสติกลับมาได้ การแสดงออกช่างยอดเยี่ยมอย่างสุดจะพรรณนา

จนถึงในเวลานี้ พวกเธอพึ่งตระหนักได้ว่าความคิดก่อนหน้านี้ของพวกเธอโง่เขลาเพียงใด

รวมมูลค่าทั้งหมดของพวกเธอ ก็ไม่เท่าของถังเฉา!

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้…ผมไม่เชื่อ!”

ต่งเฟยยังคงจมอยู่ในช่องว่างขนาดใหญ่เช่นนี้

คิดไม่ถึงว่าสองร้อยล้านจะถูกส่งมาจริงๆ แล้วที่เขาเรียกให้ทุกคนรวบรวมเงินรวมกันมาบริจาคเป็น 18 ล้าน เมื่อเทียบกัน เขาจะไม่กลายเป็นตัวตลกหรอกเหรอ?

"ปลอม เงินพวกนี้เป็นของปลอม!"

ต่งเฟยควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ชี้ไปที่เงินในกระเป๋าแล้วพูดว่า “และพวกคุณ ล้วนเป็นตัวละครที่ไอ้ทหารซื่อบื้อคนนี้หามาแสดงตบตาทุกคน!”

ทันใดนั้น ใบหน้าของหลัวปู้ก็จมลง เขาเดินขึ้นไปโดยตรง และตบหน้าต่งเฟยอย่างแรง

ผัวะ!

เสียงตบหน้าของมือ ดังกึกก้องไปทั่วผู้ชม

“กล้าพูดจาหยาบคายใส่คุณถัง ตบปาก!”

“มึงแม่งกล้าตบหน้ากู!”

ต่งเฟยที่ถูกตบก็โมโหในทันที เขากำลังจะเริ่มลงมือ ทันใดนั้น เขาก็เหลือบมองที่ตรานกอินทรีสีแดงตัวใหญ่ที่อยู่หน้าชุดของหลัวปู้ ตกตะลึงในทันใด

“ตรานี้ ทำไมถึงดูคุ้นตานัก...”

เขาพยายามคิด

ในที่สุด เขานึกถึงบางสิ่ง ก็มีแสงวาบผ่านใจของเขา

บูม!

ทันใดนั้น ต่งเฟยตัวสั่นไปทั้งตัว ถอยหลังสามก้าว ชี้ไปที่หลัวปู้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง

“คุณ คุณ... คุณคือ...”

ต่งเฟยใช้เวลานาน แต่พูดประโยคที่สมบูรณ์ออกมาไม่ได้สักที

“ต่งเฟย เป็นอะไรไป?”

นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวเซียนและหวังเหวินหย่าได้เห็นต่งเฟยดูหวาดกลัวเช่นนี้ และการแสดงออกของพวกเธอก็เปลี่ยนไปในทันใด

“คุณ เขา เธอคือ...”

ริมฝีปากของต่งเฟยพึมพำสองสามครั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถพูดเป็นประโยคสมบูรณ์