บทที่ 804 ฉันคิดถึงแม่

หลัวปู้ส่งถังเฉาและหลินฉ่ายเวยกลับไปที่ตระกูลหลินในอดีตและจากไป

หลินฉ่ายเวยเป็นคนเสนอ เมื่อถังเฉาถามว่าในตอนกลางคืนพักที่ไหน หลินฉ่ายเวยปฏิเสธโรงแรม และสุดท้ายก็พูดถึงบ้านเก่าของเธอ

มันคือตระกูลหลิน

ตอนนี้ ไม่มีใครอาศัยอยู่ในตระกูลหลินแล้ว เมื่อก่อนยังมีเธอ หลินเจิ้นสงและโจวเหม่ยหยูนพักอาศัย ญาติๆก็ชอบมาอาศัยอยู่เป็นครั้งคราว ในบ้านคึกคักมาก

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ตระกูลหลินกับบริษัทลี่จิงกรุ๊ปเจรจาเรื่องการแบ่งเงินปันผลสปอนเซอร์880ล้านล่ม ญาติเหล่านี้ก็เริ่มห่างเหินกัน และเมื่อเวลาผ่านไปก็ขาดการติดต่อ

แท้จริงแล้ว ความสัมพันธ์นั้นแตกหักได้ง่ายมาก เมื่อเกี่ยวข้องกับเรื่องเงิน ญาติที่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ก็สามารถกลายเป็นศัตรู

หลินฉ่ายเวยยังคงเก็บกุญแจของที่นี่ไว้ ซ่า เธอก็เปิดประตูเหล็กออก

ลานนั้นรกไปด้วยวัชพืช ร้าง และไม่มีชีวิตชีวาเลย

ทั้งถังเฉาและหลินฉ่ายเวย ต่างจ้องมองที่ฉากนี้ด้วยความงุนงง ถอนหายใจในใจของพวกเขา

อันที่จริง พวกเขาจากบ้านนี้ไปไม่ได้นานมากนัก แต่ดูเหมือนว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ในนั้นเป็นเวลาสามสี่ปี รกร้าง ว่างเปล่า

“คุณดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดีมากนัก”

ถังเฉามองไปที่หน้าด้านข้างของหลินฉ่ายเวย และพูดด้วยรอยยิ้ม

หลินฉ่ายเวยไม่ตอบในทันที เพียงจ้องมองไปที่วัชพืชในสวนอย่างเหม่อลอย

สายตาของเธอเศร้า และใบหน้าของเธอก็ปะปนความเศร้าจางๆ

หลังจากเวลาผ่านไปนาน พึ่งมารู้สึกตัวและพยายามบีบรอยยิ้มออกมา "ฉันแค่กำลังคิดว่า เมื่อหกเดือนก่อน ลานเล็กๆแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ทำไมตอนนี้ถึงไร้ชีวิตชีวานัก?"

“เพราะคนไปหมดแล้ว”

ถังเฉาตอบอย่างใจเย็น"ผู้คนจะนำมาซึ่งความสุขและเสียงหัวเราะ และเมื่อผู้คนจากไป ก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว"

ถังเฉาก็ไม่รู้ว่ามันเริ่มเมื่อไร เสียงหัวเราะในสนามนี้ค่อยๆลดลง อาจเป็นตอนที่เขากลับมา หรือเมื่อเขากลายเป็นศัตรูกับโจวเหม่ยหยูน----ใครจะรู้ล่ะ?

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ถังเฉาสามารถมั่นใจได้ว่า กลับไปไม่ได้แล้ว ย้อนเวลากลับไปไม่ได้อีกแล้ว

“นี่คือไม้กระถางที่แม่ของฉันเคยปลูก และตอนนี้ก็เหี่ยวเฉาไปแล้ว”

โดยไม่คำนึงถึงสิ่งสกปรกบนพื้นดิน หลินฉ่ายเวยเพียงแค่นั่งลงบนวัชพืช เล่นหญ้าและดินรอบๆตัว กล่าวช้าๆ

“เคยมีสไลเดอร์ที่นี่ แม่ฉันเป็นคนซื้อมาให้ฉันเอง แล้วพอฉันโต แม่ก็ทิ้งสไลเดอร์ คุณเดาสิว่าเพราะอะไร--- ฉันโตแล้ว น้ำหนักก็หนักขึ้น ครั้งหนึ่งฉันไปเล่นสไลเดอร์หลังเลิกเรียน เผลอทำสไลด์พัง ฮ่าๆๆ---"

หลินฉ่ายเวยหัวเราะเสียงดัง ราวกับว่าเธอเล่าเรื่องตลกที่ตลกมาก

อย่างไรก็ตาม ถังเฉาไม่ได้หัวเราะ ยังคงยืนอยู่ข้างๆหลินฉ่ายเวย มองเธออย่างสงบ

หลินฉ่ายเวยไม่รู้สึกอายและกล่าวต่อ“แม่ของฉันเคยเกลียดคุณมาก หลังจากที่คุณหายตัวไป แม่ของฉันจะมาที่ลานบ้านและด่าสองสามคำ“โชคดีที่คุณจากไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคุณคงเป็นตัวถาวงของฉัน “ทุกครั้ง ฉันจะแอบมองเธอจากด้านหลัง ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นผมสีขาวบนหัวของเธอเป็นครั้งแรก ในความประทับใจของฉัน แม่ของฉันสวยมากตอนที่เธอยังเป็นสาว ผมของเธอเป็นสีดำเงาสวย ไม่เคยหงอกเลย...”

"..."

ถังเฉาไม่ได้พูดอะไร แต่ก้มหน้ามองดูเธอด้วยสายตา

“ตอนนี้พ่อกำลังจะแต่งงานใหม่ แม่บุญธรรมเฉี่ยวหรูเป็นคนใจดี อ่อนโยนมาก แต่ว่า ฉันมักจะรู้สึกว่าแม่บุญธรรมและฉันไม่สามารถใกล้ชิดสนิทเหมือนแม่กับฉันได้ ไม่ว่าเธอจะดีกับฉันแค่ไหน แม่บุญธรรมก็ยังคงเป็นแม่บุญธรรม ไม่ใช่แม่ผู้ให้กำเนิดฉันและเลี้ยงดูฉันอย่างแท้จริง”

ในที่สุด น้ำเสียงของหลินฉ่ายเวยก็ปะปนเสียงร้องไห้เล็กน้อย

ทันทีที่เธอหันศีรษะ ดวงตาของเธอก็แดงก่ำและเธอก็ร้องไห้ออกมา

"ถังเฉา ฉันคิดถึงแม่----"

...

ในตอนเหนือของเมืองหมิงจู เรือนจำสตรีเหิ้นซาน

นี่เป็นคุกของผู้หญิงเพียงแห่งเดียวในเมืองหมิงจู