บทที่ 805 ต้องการแก้แค้นไหม?

เดิมทีใบหน้าที่ตื่นเต้นของโจวเหม่ยหยูน ทันใดนั้นก็บิดเบี้ยวและน่าเกลียด ถังเฉาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

มีกระจกกั้นตรงกลาง เขายังสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังอันน่ากลัวของโจวเหม่ยหยูน โดยเฉพาะ

อย่างยิ่งสายตาของเธอที่อยากจะฆ่าเขาอย่างรวดเร็ว

ตอนที่โจวเหม่ยหยูนถูกนำตัวไป ถังเฉาหวังว่าเธอจะสำนึกผิด และเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ในคุก

คิดไม่ถึงว่า ช่วงเวลาชีวิตในคุกนี้ไม่เพียงแต่ไม่สามารถทำให้เธอสำนึกผิด ในทางกลับกัน ความเกลียดชังของเธอที่มีต่อถังเฉากลับยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สายตาของถังเฉาก็เริ่มเย็นชาลง และน้ำเสียงของเขาก็ราบเรียบ"ผมเอง"

“ไอ้คนเฮงซวย ทำไมยังไม่ตาย!”

โจวเหม่ยหยูนด่าอย่างชั่วร้าย

บางทีอาจเป็นเพราะความเกลียดชังรุนแรงเกินไป แม้แต่ผู้คุมที่คุมเธอก็ขมวดคิ้วแน่นและเตะเธอ

"ระวังท่าทีการพูดของคุณด้วย"

โจวเหม่ยหยูนจึงค่อยทำตัวดีหน่อยและหยุดพูด แต่สายตาคู่นั้น ยังคงจับจ้องไปที่ถังเฉา

“พวกคุณมีเวลาเยี่ยมแค่สิบนาที มีอะไรจะพูดก็รีบพูดมา”

ผู้คุมที่ทางถังเฉาก็ดูออก ความเกลียดชังของโจวเหม่ยหยูนและเตือนอย่างเย็นชา

น้ำตาของหลินฉ่ายเวยไหลออกมาทันที และเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ร้องไห้ “แม่ อย่าทำแบบนี้อีกเลย เปลี่ยนแปลงตัวใหม่ แล้วฉันจะหาวิธีลดวันต้องโทษจำคุกของคุณ”

“หุบปาก อย่าเรียกฉันว่าแม่！ฉันไม่มีลูกสาวแบบคุณ!”

คิดไม่ถึงว่าหลังจากฟังคำพูดของหลินฉ่ายเวย โจวเหม่ยหยูนไม่เพียงไม่รู้สึกขอบคุณ แต่ยังนำความโกรธและตะโกนใส่หลินฉ่ายเวยด้วยท่าทางบูดบึ้ง

"แม่……"

สีหน้าของหลินฉ่ายเวยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย การแสดงออกของเธอเต็มไปความรู้สึกไม่รู้จะทำอย่างไร

“ถ้าคุณเห็นฉันเป็นแม่ คุณควรจะมาช่วยฉันตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ใช่ปล่อยฉันไว้เป็นเวลานานขนาดนี้!”

ในดวงตาของโจวเหม่ยหยูนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง และเธอพูดอย่างขมขื่น "คุณรู้ไหมว่าช่วงนี้ฉันใช้ชีวิตอย่างไร ฉันถูกรังแกทุกวัน กินผักกาดดองและซาลาเปาสกปรกทุกวัน ใครทำให้ฉันเป็นแบบนี้? คุณไม่ช่วยฉันแก้แค้นยังพอว่า แต่คุณยังไปสนิทกับไอ้คนเฮงซวยคนนี้ ทำไม คุณถวายตัวเองให้กับเขาแล้วเหรอ?

ในคำพูดเต็มไปด้วยคำดูถูกเหยียดหยาม ใบหน้าของหลินฉ่ายเวยซีดเผือด เธอส่ายหัวอย่างเหลือเชื่อ "แม่ คุณกำลังพูดอะไร? ฉันจะมีอะไรกับถังเฉาได้อย่างไร?"

เธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง น้ำตาไหลอาบใบหน้า "ฉันคิดว่าคุณจะดีขึ้นหลังจากบทเรียนเหล่านี้ แต่คิดไม่ถึงว่า คุณยังเหมือนเดิมและก็ยังแย่ลงกว่าเดิมไปอีก----คุณไม่เคยคิดดูเลยเหรอว่าทำไมคุณถึงถูกจับ?ไม่ใช่เพราะคุณได้ทำในสิ่งที่แม้แต่ฟ้าก็ไม่ให้อภัย คุณเกือบฆ่าพี่ชิงเสว่และพ่อ คุณรู้ไหม?”

เมื่อพูดถึงหลินชิงเสว่ ดวงตาของโจวเหม่ยหยูนนั้นแดงก่ำในทันที และเธอก็กรีดร้อง “หุบปาก อย่าพูดถึงผู้หญิงเลวคนนั้นกับฉัน!”

“รอให้ฉันออกไป ถ้าฆ่าเธอ สาบานว่าฉันจะไม่เป็นคน!”

“และจากนี้ไป คุณไม่ใช่ลูกสาวของฉันอีก ไสหัวออกไปจากที่นี่!”

ยิ่งพูด โจวเหม่ยหยูนก็ยิ่งบ้าคลั่งมากขึ้น กัดฟันและคำราม “อย่าให้ฉันเห็นคุณอีก!”

"แม่----"

หลินฉ่ายเวยร้องไห้ไม่หยุด ภายใต้การโจมตีของคำพูดที่ชั่วร้ายเหล่านี้ ร่างกายของเธอก็สั่นคลอนและเธอไม่สามารถรับไว้ได้อีกต่อไป

เธอคิดไม่ถึงว่า แม่ลูกที่ได้พบกันอีก มันจะเป็นผลเช่นนั้น

อารมณ์ของโจวเหม่ยหยูนบ้าคลั่งจนต้องพึ่งผู้คุมในการกดเธอไว้ ศูนย์กักกันทั้งศูนย์เต็มไปด้วยเสียงคำรามของเธอ

ถังเฉาพยุงหลินฉ่ายเวยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สีหน้าเย็นชา "ไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว เธอไม่มียารักษาแล้ว ไปกันเถอะ"

“ไม่ แม่!”

หลินฉ่ายเวยดิ้นรนอย่างรุนแรง ดวงตาของเธอแดงก่ำ

เวลาเยี่ยมสิบนาทีหมดลง และถังเฉาก็ลากหลินฉ่ายเวยออกไปจากที่นี่

ทันทีที่เธอเดินออกจากเหิ้นซาน หลินฉ่ายเวยก็อ่อนแรงในอ้อมแขน ลำคอของเธอดูเหมือนจะมีอะไรติด และเธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

"อ๊ากๆๆๆ..."

เธอกอดถังเฉาไว้แน่นและร้องไห้ออกมาดังๆ หมดหวังถึงขีดสุด

ถังเฉายังคงนิ่งเงียบ ปล่อยให้หลินฉ่ายเวยกอดเขา ในแววตาเต็มไปด้วยความสงสาร

เมื่อคนเราสิ้นหวังถึงสุดขีด เขาจะสูญเสียอารมณ์ทั้งหมด และทำได้เพียงเห่าเหมือนสัตว์ ----เรื่องแบบนี้ เขามีประสบการณ์มามาก แต่สำหรับคนธรรมดาอย่างหลินฉ่ายเวย การตัดความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูก มันทุกข์ทรมานมากกว่าการฆ่าเธอเสียอีก

ดวงตาของหลินฉ่ายเวยเหม่อ ร่างกายของเธอดูเหมือนจะไร้ความรู้สึก และเธอยังคงพิงอยู่ในอ้อมแขนของถังเฉา

ทั้งสองคนรักษาท่านี้เป็นเวลานาน จนพวกเขาได้กลับไปถึงบ้านของตระกูลหลิน ถังเฉาอุ้มเธอกลับไปที่ห้องของเธอ เธอก็ดีขึ้นเล็กน้อย

เรื่องแบบนี้ ให้เธออยู่คนเดียวอย่างเงียบๆดีที่สุด

ถังเฉาห่มผ้าห่มให้เธอแล้วจึงจะจากไป

เสียงแหบของหลินฉ่ายเวยดังมาจากด้านหลัง

"ถังเฉา----"

ในเวลาเดียวกัน เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้นและจับฝ่ามือของถังเฉาไว้เบาๆ

ร่างกายถังเฉาแข็งทื่อ หันศีรษะแล้วมองไปที่เธอ"มีอะไรเหรอ?"

หลินฉ่ายเวยเป็นเหมือนปลาบนชายฝั่งที่ขาดน้ำ ปากของเธอเปิดเล็กน้อย และสายตาของเธอเต็มไปด้วยความโหยหาอย่างลึกซึ้ง

“อย่าไปนะ อยู่กับฉัน...”

เธอใช้น้ำเสียงขอร้องที่เกือบจะอ้อนวอนให้ถังเฉาอย่าไป

ท้ายที่สุด ถังเฉาใจอ่อน ไม่ได้จากไป และนั่งอยู่ข้างๆ

หลินฉ่ายเวยลุกขึ้นไปทันที ราวกับปลาหมึกยักษ์และกอดคอของถังเฉาแน่น นอนอยู่บนเตียงราวกับว่าเธอสูญเสียการทรงตัว

เป็นผลให้ถังเฉาที่ถูกเธอกอดคอไว้ก็เสียการทรงตัว และล้มนอนลงไปด้วย

ทันใดนั้น เหมือนกับการเล่นบนแทรมโพลีน คนทั้งตัวก็ตกลงไปในที่ที่อ่อนนุ่มมาก

สีหน้าของถังเฉาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และเขาก็รีบลุกขึ้นและต้องการจะจากไป

หลินฉ่ายเวยไม่ยอมปล่อยมือ ลำคอของเธอเหมือนมีก้างปลาติดคอ และเสียงก็ดังขึ้นเป็นระยะ

"ถังเฉา ฉันหดหู่มาก... ฉันอยากจะร้องไห้ แต่ฉันร้องไม่ออก"

ถังเฉาก็ตกอยู่ในความเงียบเช่นกัน โจวเหม่ยหยูนได้ตัดความสัมพันธ์แม่ลูกกับหลินฉ่ายเวย เธอไม่สามารถทนต่อความเสียใจได้เลย

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขามองไปที่หลินฉ่ายเวยอย่างเคร่งขรึมและถามว่า"แล้วคุณอยากให้ผมทำอะไร?"

"เอาฉัน"