บทที่ 806 ความปรารถนายังไม่สำเร็จ

ข่าวนี้ เหมือนกับพายุฝนฟ้าคะนอง ขจัดความง่วงนอนของถังเฉาในทันที

เขาลุกขึ้นทันทีและเดินออกจากลานบ้านของตระกูลหลิน และพบว่าท้องฟ้ายังสว่างเพียงเล็กน้อย

หลังจากไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง เขาก็ถามออกมาว่า “ข่าวนี้น่าเชื่อถือหรือไม่?”

"ถูกต้อง 100%"

เสียงทุ้มต่ำของเจียงไป๋เสว่ดังมาจากโทรศัพท์"ดูเหมือนว่า เพราะการตายของคุณ ตระกูลหลวงใหญ่ๆต่างก็อยากลงมือและไม่สามารถยับยั้งได้แล้ว"

“โอเค เข้าใจแล้ว ผมจะกลับไปที่เมืองซื่อจิ่วทันที”

วางสายแล้ว ถังเฉาก็รีบจัดของและเดินเข้าไปในห้องของหลินฉ่ายเวย

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ ในเวลานี้หลินฉ่ายเวยตื่นแล้ว นั่งอยู่คนเดียวบนเตียงอย่างเหม่อลอย

“เร็วเข้า กลับเมืองซื่อจิ่วกัน”

ถังเฉาเร่งเร้า

“หา? เร็วจัง?”

หลินฉ่ายเวยดึงสติกลับมาได้ ด้วยใบหน้าที่ประหลาดใจ

แต่เมื่อเห็นความร้อนใจบนใบหน้าของถังเฉา ก็รู้ว่าสิ่งที่เขารอได้มาถึงแล้ว และตอนนี้ ไม่เศร้าอีกต่อไป เก็บสัมภาระและพร้อมที่จะออกเดินทาง

เธอครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ทั้งคืน และจนกระทั่งเช้า เธอก็รู้สึกว่าเธอยึดติดกับอดีตมากเกินไปและละเลยต่อความดีและความชั่ว

โจวเหม่ยหยูนในตอนนี้ ไม่ใช่แม่คนก่อนของเธออีกต่อไป

เธอเป็นเพียงผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง คิดแต่เรื่องการแก้แค้นเท่านั้น

เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ไม่ว่าใครก็เอามาเป็นเครื่องมือ ไม่ว่าใครก็สละได้ - สัมผัสแห่งความรู้สึกโชคดีก็ปรากฏขึ้นในหัวใจของเธอโดยฉับพลัน โชคดีที่ถังเฉาได้เปลี่ยนตัวเอง

ถ้าตนเองไม่ยอมลืมหูลืมตา แต่ยังคงเป็นศัตรูกับเขา ตัวเธอ จะกลายเป็นโจวเหม่ยหยูนคนที่สองหรือไม่?

ดูช้างให้ดูหาง ดูนางให้ดูแม่ ในอนาคตลูกจะกลายเป็นคนแบบไหนนั้น ล้วนได้รับอิทธิพลจากพ่อแม่มาก

เธอในตอนนี้ ควรปล่อยวางอดีตและรักษาชีวิตในตอนนี้ให้ดี

ไปที่สนามบินเมืองหมิงจูกับถังเฉาโดยเร็วที่สุด พวกเขาไม่ได้ขึ้นเครื่องบินพลเรือน แต่มาที่พื้นที่โล่ง

สิ่งที่ทำให้หลินฉ่ายเวยประหลาดใจ มีเฮลิคอปเตอร์จอดอยู่ที่นั่น

“คุณถัง!”

เมื่อเห็นถังเฉาและหลินฉ่ายเวยมาถึง ชายร่างกำยำที่มีผิวสีเข้มก็ยิ้มออกมาทันทีและโค้งคำนับด้วยความเคารพ

หลินฉ่ายเวยเบิกตากว้างทันที เธอจำได้ นี่มันหัวหน้าหลี่ หลี่เถ่ในสนามรบหมิงจูไม่ใช่เหรอ?

ถังเฉาพยักหน้าจางๆ“ไม่ควรรอช้า รีบไปกันเถอะ!”

"ครับ!"

หลี่เถ่มองไปที่นักบินคนหนึ่งของเขา "ส่งคุณถังไปที่เมืองซื่อจิ่ว!"

โว้ว โว้ว โว้ว!

ใบพัดขนาดใหญ่ของเฮลิคอปเตอร์หมุนอย่างรวดเร็ว และพายุเฮอริเคนกำลังแรง พัดจนสนามหญ้าสีเขียวมีระลอกคลื่นที่สามารถมองเห็นได้เฉพาะบนพื้นผิวของทะเลสาบ และยังพัดผมยาวของหลินฉ่ายเวยด้วย

เธอเดินตามถังเฉาและขึ้นเฮลิคอปเตอร์อย่างตื่นเต้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอนั่งเฮลิคอปเตอร์ หัวใจของเธอตื่นเต้นมาก

ในไม่ช้า เฮลิคอปเตอร์ก็ค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นอย่างช้าๆ เข้าไปในก้อนเมฆ และขับไปทางเมืองซื่อจิ่ว

"เร็วหน่อย เร็วอีกหน่อย!"

ถังเฉาเร่งด้วยใบหน้าที่จริงจัง

นักบินยังคงเร่งความเร็วต่อไป และหลินฉ่ายเวยเห็นเมฆที่อยู่ข้างๆ เธอและรู้สึกถึงฝ่าลมโต้คลื่นอย่างแท้จริง

ขณะที่หัวใจของหลินฉ่ายเวยเต้นแรง เธอก็ดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง และใบหน้าของเธอก็แดงก่ำ

"เอิ่ม ถังเฉา---"

เธอค่อยๆดึงมุมเสื้อผ้าของถังเฉา

"อะไร?"

ถังเฉาหันไปมองเธอและพูดอย่างเคร่งขรึม

“เรื่องของเมื่อวาน อย่าเก็บไว้ในใจนะ...”

เสียงของเธอเบาราวกับของยุงและมด และหน้าของเธอก็แดงจนราวกับเลือดออก

ถังเฉาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วดึงสติกลับมาได้ รู้ว่าเธอกำลังพูดถึงเรื่องที่เธอเสียสติเมื่อวานนี้ ที่เธอพยายามพัวพันกับเขา

ยิ้มเล็กน้อยทันที"ผมไม่เก็บมาคิดหรอก!"

"..."