บทที่ 809 รักที่ยิ่งใหญ่นั้นไม่มีเสียง

ใช่ เจตนาฆ่า

เจียงไป๋เสว่ไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งถังเฉาจะแสดงเจตนาฆ่าต่อเธอ โดยมองดูเธอด้วยสายตาที่เหมือนศัตรูเช่นนี้

ทันใดนั้น หัวใจของเธอก็ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ

เดิมทีเธอก็ตัวคนเดียว เธอไม่มีอะไรเลย แม้แต่ถังเฉาก็ต้องสูญเสียไป

ลำคอขยับเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

หลี่เห้ากลายเป็นสิ่งที่ปล่อยวางไม่ได้และปีศาจในใจของเธอ และตอนนี้เธอก็ได้แน่ใจแล้วว่าหลี่เห้าอยู่ในหว่างเหลี่ยง เธอควรทำอย่างไร?

เธอสามารถทำอะไรได้บ้าง?

ถ้าจะบอกว่าใครที่จะกลายเป็นศัตรูกันในอนาคต คนๆนี้ต้องเป็นเธอ

เจียงไป๋เสว่!

รู้สึกปวดในใจ ดูเหมือนเจียงไป๋เสว่ต้องการอธิบายอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเธอมองไปที่สายตาของถังเฉาอีกครั้ง เธอก็ตกตะลึงอีกครั้ง

ในสายตาของถังเฉายังคงเฉียบคม และยังคงมีเจตนาฆ่า แต่นอกเหนือจากนั้น ยังมีสัมผัสของความเศร้าจางๆอยู่ในนั้น

"แล้วคุณล่ะ?คุณจะเข้าร่วมไหม?”

ดวงตาของเจียงไป๋เสว่ เปลี่ยนเป็นสีแดงและถามด้วยรอยยิ้ม

ถังเฉาส่ายหัวเล็กน้อย"ผมจะสู้กับพวกมันให้ถึงที่สุด"

เป็นผลให้ดวงตาของเจียงไป๋เสว่แดงมากขึ้น

"พวกเขาแข็งแกร่งมาก"

"ไม่เคยมีคำกล่าวที่ว่าความยุติธรรมมาจากสวรรค์ ทุกความแค้น ทุกความเกลียดชัง ล้วนต้องชำระด้วยเลือดเท่านั้น"

ถังเจ้าพูดเบาๆ“มือหักก็ยังมีเท้า ทั้งมือและเท้าหัก ผมก็ยังมีฟันอยู่----ผมยอมตาย ก็จะกัดเนื้อของพวกมันมา---- นี่คือวิญญาณของกองทัพปราณมังกร”

น้ำตาของเจียงไป๋เสว่ไหลลงมา แต่ว่า มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย เธอยิ้มและพูดว่า "ฉันด้วย"

มีเพียงแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นที่สามารถปกป้องคนที่คุณต้องการปกป้องได้

สามปีที่แล้ว เป็นเพราะพวกเขาไม่แข็งแกร่งพอ จึงทำให้ต้องพลาดจากกันไป

หลังจากฟังคำพูดของเจียงไป๋เสว่ เจตนาฆ่าและความเศร้าโศกในดวงตาของถังเฉาก็หายไปทันที

ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

เขาดึงเจียงไป๋เสว่ขึ้นมา และเจียงไป๋เสว่ฉวยโอกาสนี้ในการกอดถังเฉาเบาๆ

มันบริสุทธิ์และไม่เกี่ยวข้องกับการโอบกอดของความรักของชายหญิง

ในตอนเย็น แสงไฟของแต่ละครอบครัวสว่างไสว

ถังเฉากลับไปที่ซอยตงเฉิน

"พ่อ!"

ถังเสี่ยวลี้ที่เล่นคนเดียวในลานบ้านเห็นถังเฉา รีบวิ่งเข้าไปกอดขาของเขาอย่างตื่นเต้น

กอดไว้นานก็ยังไม่ยอมปล่อย เหมือนไม่ได้เจอพ่อมานาน

ถังเฉายิ้มและกอดเธอ"หลายวันนี้พ่อไม่อยู่ คุณเชื่อฟังแม่ไหม?"

“แน่นอน แม่บอกว่า พ่อไปทำธุระต่างจังหวัด และอีกสองสามวันจึงจะกลับมา แม่ยุ่งกับงาน และเสี่ยวลี้ก็เล่นคนเดียว”

ถังเสี่ยวลี้พูดอย่างโอ้อวด"อีกอย่าง กังฟูที่พ่อสอนฉัน ฉันก็ฝึกจนหมดแล้วนะ"

หลังจากนั้น ได้โชว์การต่อสู้ชุดหมัดฟ้าแลบให้ถังเฉาดู

ร่างเล็กๆ มีความแข็งแกร่งมหาศาล ถังเฉาประหลาดใจที่พบว่า หลังจากไม่ได้เจอกันช่วงเวลาหนึ่ง ทักษะหมัดของถังเสี่ยวลี้ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อชกหมัดออกไป ก็มีลมปะปนด้วย ---- ต้องรู้ว่า มีเพียงนักบู๊ทั่วไปเท่านั้นที่ทำสิ่งนี้ได้

แน่นอนว่า ไม่ได้บอกว่าความแข็งแกร่งของเด็กน้อยนั้นถึงระดับนักบู๊แล้ว

มันเป็นเพียงความเข้าใจที่ดีเท่านั้น

"เสี่ยวลี้เก่งจังเลย!"

ถังเฉาชื่นชมไปหลายคำ และเจ้าตัวน้อยก็มีความสุขราวกับดื่มน้ำผึ้งในทันที

“เสี่ยวเฉากลับมาแล้วเหรอ?”

เสียงของหลินเจิ้นสงดังมาจากบ้าน หลินฉ่ายเวยและเหวินเฉี่ยวหรูก็ควงมือเดินออกไปพร้อมกัน

หลังจากไปเยี่ยมโจวเหม่ยหยูนแล้ว หลินฉ่ายเวยก็ยิ่งรักษาความรักในครอบครัวที่ได้มาอย่างยากลำบากมากยิ่งขึ้น

"พ่อ คุณน้าเหวิน"

ถังเฉาทักทายด้วยรอยยิ้ม

ในขณะนี้ หลินชิงเสว่เดินออกมาโดยสวมผ้ากันเปื้อน ไม่มีอ้อมกอดที่อบอุ่น และไม่มีความรู้สึกรักที่ไม่ได้เห็นมาหลายวัน เธอเพียงแค่เหลือบมองเขาจางๆ แล้วพูดหนึ่งประโยค

"อาหารทำเสร็จแล้ว ไปกินกันเถอะ"

ความกระตือรือร้นและเผยความรู้รัก ไม่ใช่วิธีแสดงความรักของหลินชิงเสว่ ในธรรมดาหลอมรวมเข้าไปในชีวิตประจำวัน จึงจะเป็นเธอ

"ได้"

ถังเฉาพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและรีบไปที่โต๊ะ

"คุณชอบกินอันนี้"

"และนี่ด้วย"

หลินชิงเสว่คีบผักให้กับถังเฉาอย่างเงียบๆ และในไม่ช้า ชามข้าวของถังเฉาก็กองขึ้นสูงเป็นภูเขา

มันทำให้ถังเสี่ยวลี้ไม่พอใจและพึมพำ "แม่ไม่เคยทำกับฉันแบบนี้เลย"

หลินชิงเสว่เหลือบมองเธอ "กินข้าวของคุณ"

ทุกคนหัวเราะ และถังเฉาที่กินอย่างเอร็ดอร่อย ก็ผงะในทันใด

“คุณรู้ได้ยังไงว่าวันนี้ผมจะกลับมา และได้ทำเมนูพิเศษที่ผมชอบกิน”

หลินชิงเสว่เหลือบมอง ไม่พูด เพียงแค่กินผักอย่างช้าๆ

หลินเจิ้นสงถอนหายใจ "เสี่ยวเฉา ได้ภรรยาที่ดีเช่นนี้ คุณต้องทะนุถนอมและดูแลเธอให้ดี"

เหวินเฉี่ยวหรูก็ยิ้มและพูดว่า “ใช่ เสี่ยวหลินไม่รู้ว่าคุณจะกลับมาเมื่อไหร่ ดังนั้น อาหารมื้อเย็นของทุกวัน สิ่งที่ทำล้วนเป็นอาหารที่คุณชอบกิน”