บทที่ 810 ผู้หญิงของราชาตกยาก

ค่ำคืนนี้ สำหรับคนธรรมดา เป็นเพียงคืนที่ธรรมดามาก

แต่สำหรับคนชนชั้นสูง ค่ำคืนนี้ดูเหมือนจะยาวนานถึงศตวรรษ

เยี่ยนจิง อาคารการเงินสูงระฟ้า

ไฟนีออนหลากสีกะพริบ เป็นตัวอักษรใหญ่สองตัวตระกูลซ่ง

หลังคาที่ชั้นบนสุด เป็นบาร์ส่วนตัวเล็กๆ มีแขกเพียงสองคน ผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงหนึ่งคน

นักดนตรีเล่นไวโอลินที่ไพเราะ โดยเล่น "เปียโนโซนาตาหมายเลข 14" ของเบทโฮเฟินและบาร์เทนเดอร์ก็ผสมไวน์อย่างใจเย็น

สักพัก ค็อกเทลสีฟ้าสองแก้วถูกนำเสนอต่อหน้าชายและหญิง

ผู้หญิงดูมีความสง่างาม สวมชุดกี่เพ้าสีม่วง คลาสสิกและความเย้ายวนรวมกัน เงียบสงบราวกับเป็นผู้หญิงที่เดินออกจากรูปภาพ

ชายคนนั้นตัดทรงผมสกินเฮดสไตล์Crew cut สวมชุดสูทสีดำและผูกไทด์ และดูเป็นผู้ใหญ่

"คิดไม่ถึงว่า วันหนึ่งบริษัทตระกูลซ่งจะย้ายมาที่เมืองซื่อจิ่ว"

เย่หรูอี้กำลังถือค็อกเทลสีฟ้า "บลูดรีม" ด้วยรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าของเธอและพูดด้วยความรู้สึกคาดไม่ถึง

ผู้ชายหัวเราะเบาๆ หยิบค็อกเทล จิบไปหนึ่งคำและกล่าวว่า "เพราะพี่สาวอยู่ที่เมืองซื่อจิ่วความรุ่งโรจน์ของบริษัทตระกูลซ่งเริ่มจากพี่สาว แน่นอนว่าต้องมีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด----นอกจากนี้ การได้เห็นบริษัทตระกูลซ่งในเมืองซื่อจิ่ว พี่สาวไม่มีความสุขเหรอ?”

ชายคนนี้เรียกเย่หรูอี้ว่าพี่สาว ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ ซ่งหมิงเวย

"มีความสุข"

เย่หรูอี้ยิ้ม ยืนขึ้นและมองไปที่บาร์เล็กๆที่ชั้นบนสุดแล้วครุ่นคิด

หลังจากดูเป็นเวลานาน เธอก็ถอนสายตากลับและพูดเบาๆว่า "บาร์เล็กๆนี้ เหมือนกับบาร์ที่ฉันเปิดที่ชั้นบนสุดในบริษัทตระกูลซ่งเลย และแม้แต่รายละเอียดบางอย่างก็เหมือนกัน"

ซ่งหมิงเวยดื่มไวน์ในแก้วจนหมด และหัวเราะเบาๆ"ผมได้สร้างมันขึ้นมาตามโครงสร้างในหมิงจูทุกอย่าง"

ตอนที่เขายังอยู่ในตระกูลซ่ง เย่หรูอี้ดูไม่มีชีวิตชีวา ซึ่งไม่เข้ากันกับตระกูลซ่งเลย

การกิน การแต่งตัว และการใช้ชีวิตล้วนอยู่ในบริษัทตระกูลซ่ง ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ตระกูลซ่งกำลังรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ กับหลินชิงเสว่ผู้พัฒนาบริษัทลี่จิงกรุ๊ปด้วยตัวเธอเอง ได้รับนามว่าเป็นดาวรุ่งสองดวงที่รุ่งโรจน์ในแวดวงธุรกิจ

ตอนที่ไม่ได้ทำงาน เธอก็ชอบดื่มเหล้า

ดังนั้น เธอจึงเปิดบาร์เล็กๆที่ชั้นบนสุดในบริษัท ซึ่งเป็นบาร์ที่ให้บริการเธอเพียงคนเดียว

การดื่มคนเดียว เป็นสิ่งที่เหงามาก

และสิ่งที่ซ่งหรูอี้ชอบมากที่สุด คือดื่มไวน์คนเดียวแล้วชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่สวยงามของเมืองหมิงจู

ในเวลานั้น ซ่งหมิงเวยชอบแอบมองอยู่ในสำนักงานอยู่เสมอ

แม้ว่าซ่งหรูอี้จะน่ากลัว แต่ความโศกเศร้าและความเหงาในร่างกายของเธอกลับดึงดูดเขา

“หมิงเวย คุณเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากจริงๆ”

ซ่งหรูอี้มองไปที่ใบหน้าของซ่งหมิงเวย ยิ้มและพูดว่า "ไม่ใช่คุณชายที่ไม่ได้เรื่องอีกต่อไป"

เมื่อคิดถึงใช้ชีวิตตามอำเภอใจเมื่อก่อนของตนเอง ซ่งหมิงเวยหน้าแดงและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คนเราต้องมีการเปลี่ยนแปลงอยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอ?”

มีคนสองคนที่เปลี่ยนเขา

คนหนึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา และอีกคนคือถังเฉา

พวกเขาเป็นศัตรู และเป็นเพื่อนสนิท----ไม่มีใครเข้าใจพวกเขาดีไปกว่าพวกเขา

“ใช่ คนเราจะมีการเปลี่ยนไป ถ้าไม่เปลี่ยนก็จะถูกคัดออก”

เย่หรูอี้ยิ้มและพูดเสริม แต่รสชาติในคำพูดเปลี่ยนไปอย่างมาก

ยิ่งเหงา ยิ่งน่าสงสาร

“พรุ่งนี้ฉันจะแต่งงานแล้ว อวยพรให้ฉันมีความสุขเถอะ”

เธอหันไปมองซ่งหมิงเวยและพูดด้วยรอยยิ้ม

"..."

ซ่งหมิงเวยเปิดปาก และยิ้มอย่างฝืน

แต่ถ้ามองดูมือของเขาที่อยู่บนโต๊ะอย่างใกล้ชิด จะพบว่ามือของเขากำลังสั่นอย่างรุนแรง

เส้นเลือดสีเขียวเผยออกมา ความเกลียดชังในใจแผ่ขยายอย่างรวดเร็วเหมือนวัชพืช

ใช่ พี่สาวของตนเองจะแต่งงานพรุ่งนี้แล้ว