บทที่ 836 ฆ่าศัตรูด้วยมือ

"คุณบอกว่า... ราชวงศ์ต้าเซี่ย?!"

ถังเฉาผงะไปครู่หนึ่ง เจตนาฆ่าในดวงตาของเขาไหลเวียน จ้องมองไปที่เย่จงซือและถาม

เย่จงซือคิดว่าถังเฉากลัว ในขณะนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งเพิ่มมากขึ้น คำพูดของเขาก็มั่นใจมากขึ้น

“ใช่ คุณยังไม่รู้สิ ว่าราชวงศ์ต้าเซี่ยคืออะไร?ให้ผมบอกไหม?”

ใบหน้าของเย่จงซือมีรอยยิ้มที่โหดเหี้ยม

“เหนือตระกูลหลวง ยังมีราชวงศ์ ราชวงศ์จะยืนหยัดในต้าเซี่ยเป็นเวลาร้อยปีและจะไม่ล้มลง ต่อหน้าราชวงศ์ตระกูลหลวงก็ได้เกิดขึ้นจากมัน”

เขามองไปที่ถังเฉาและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ตอนนี้คุณเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าทำไมตำแหน่งของผมในตระกูลเย่ถึงพิเศษมาก? มันเป็นเพราะผมมีพ่อที่อยู่ในราชวงศ์!”

“……”

เย่จงซือพูดเสียงดังมาก และเสียงก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงงานแต่งงาน และทุกคนก็ตกตะลึง

สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว ตระกูลหลวงในเมืองซื่อจิ่ว ถือว่าเป็นตระกูลที่ไกลเกินเอื้อมแล้ว คิดไม่ถึงว่า เหนือตระกูลหลวงจะมีราชวงศ์อีก!

แนวคิดนี้ หลายคนเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

แม้แต่เย่เซ่าเตี๋ยก็ตกตะลึง แน่นอนว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้

สีหน้าของเย่หรูอี้เปลี่ยนไปอย่างมาก กัดฟันแน่น และมองไปที่เย่จงซือด้วยความเกลียดชังที่ลบล้างไม่ได้

การจ้องมองด้วยความเกลียดชังแบบนี้ไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย ข้ามถังเฉา และตกสู่ตัวเย่จงซือโดยตรง

ก้าวไปข้างหน้า เดินโซเซไปทางเย่จงซือ

ถังเฉาก็มองกลับมาที่เธอ ลังเลเล็กน้อย และให้ตำแหน่งใจกลางเวทีแก่เธอ

“หา?”

เย่จงซือก็สังเกตเห็นเย่หรูอี้ที่กำลังเดินมา และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยในทันใด

เย่หรูอี้ในขณะนี้ ดูเหมือนจะมีเพียงตัวเองในสายตาของเธอ

ลึกเข้าไปในรูม่านตา มีไฟลุกโชน ราวกับจะเผาเขาให้เป็นเถ้าถ่าน

“ดังนั้น นี่คือที่พึ่งของคุณเหรอ?”

เธอมาตรงหน้าของเย่จงซือ จ้องมองเขาอย่างดุเดือด

ถังเฉายืนอยู่ข้างเธอ และสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ร่างกายของเย่หรูอี้สั่นอย่างรุนแรงและอารมณ์ของเธออยู่ในสถานะที่ไม่เสถียรอย่างยิ่ง

มองดูเย่หรูอี้ด้วยความประหลาดใจ เย่จงซือผงะเล็กน้อย และในทันใด ก็เห็นว่าเธอได้รับการกระตุ้นอย่างลึกซึ้งจากพ่อของตัวเขา

ในตอนนี้ สีหน้าของเขากลับมาปะปนความขี้เล่นอีกครั้ง มองดูเธออย่างเย็นชาและพูดอย่างเฉยเมย “ใช่ โลกนี้ไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง การเกิดเป็นตัวกำหนดทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ พ่อของผมเป็นเชื้อราชวงศ์ ดังนั้นผมก็เป็นเชื้อสายของราชวงศ์ ตัวตนของผมเป็นผู้สูงศักดิ์ เชื้อสายที่แท้จริง”

“ส่วนคุณ เป็นแค่ผลผลิตของพ่อผมตอนที่ท่านเมากับสาวใช้ที่ต่ำต้อย คุณมีคุณสมบัติอะไรมาเทียบกับผมล่ะ?”

เขามองไปที่เย่หรูอี้ด้วยสายตาที่อยู่เหนือกว่า ทำให้ร่างกายของเย่หรูอี้สั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ตรงหน้า มีอีกฉากหนึ่งที่เธอและแม่ของเธอถูกเฆี่ยนตีและถูกไล่ออกจากตระกูลเย่ในวันนั้น

วันนั้น ฝนตกหนักมาก ฟ้าร้องและฟ้าผ่า

แม่ของเธอถูกตีจนนอนอยู่กับพื้นราวกับสุนัขตาย เหตุผลก็คือ เธอไม่อยากไปจากตระกูลเย่ ทิ้งลูกสาววัย 5 ขวบของเธอให้เร่ร่อนอยู่ตามลำพัง

ตอนนั้น เธอไม่ได้ขึ้นไปพยุงแม่ แต่ยืนดูอยู่ตรงมุมห้องอย่างเงียบๆ

ในพริบตา เธอก็เติบโตขึ้น

ถังเฉามองดูอย่างเงียบๆจากด้านข้างและถอนหายใจเบาๆในใจ

บางทีตั้งแต่แรก เธออาจจะเห็นพ่อของเย่จงซือเป็นเป้าหมายสำหรับการแก้แค้นในอนาคต

จะมีแรงบันดาลใจได้ก็ต่อเมื่อมีเป้าหมายเท่านั้น สาวน้อยที่ไม่มีอะไรไปถึงที่ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ มันต้องมีความอดทนแค่ไหน?

ทันใดนั้น ถังเฉาเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงรู้สึกเห็นอกเห็นใจเย่หรูอี้

ในตอนแรก ทุกคนล้วนแต่เป็นคนธรรมดา

ทุกคนมีความแค้นที่แบกรับไว้

แค่มีชีวิตอยู่ ก็ใช้สุดความสามารถแล้ว

แต่ถังเฉาโชคดีกว่าเย่หรูอี้

เขาได้พบกับหลินชิงเสว่ พบกับท่านเจ้ามังกร พบกับเจียงไป๋เสว่----ยังมีคนมากมายที่พาเขาออกจากขุมนรก

ต่อมาเขามีเพื่อน ครอบครัว และลูกสาว และชีวิตของเขาก็เต็มไปด้วยสีสัน