บทที่ 837 พ่อหน้าไหนก็ไม่เว้น

ด้วยเสียงคำว่า "พ่อ" ความคิดของคนที่ตะลึงงันในการประชุมก็กลับมาสู่ความเป็นจริง และพวกเขามองตรงไปก็เห็นสองคนที่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ

ดวงตาของหลินชิงเสว่ที่แฝงอยู่ในฝูงชนเบิกกว้าง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

"คือพวกเขา......"

“พวกมันมาจริงๆด้วย...”

เพราะแม่ของเธอลั่วเย่นหัว เธอรู้ความลับบางอย่างที่ตระกูลหลวงของเมืองซื่อจิ่วไม่รู้

เพราะว่า แม่ของเธอมาจากที่นั่น!

ไม่ว่าจะเป็นการรับใช้หรือออร่า ก็เหมือนกับกลุ่มคนในความทรงจำของเธอ!

หนึ่งในสองคนนั้น เพิ่งได้สู้กับถังเฉา

มันเป็นชายชราที่เย็นชาในเสื้อคลุมสีน้ำตาลโบราณ แก้มของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอย เหมือนเปลือกส้มแห้ง ย่นมาก

หากปรากฏในเวลากลางคืน อาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าเป็นผีที่มาเอาชีวิต

ในขณะที่เย่หรูอี้เหนี่ยวไก เขาก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเย่หรูอี้ราวกับผี นิ้วทั้งห้าของเขาเปิดกว้าง คว้าด้านหลังหัวใจของเย่หรูอี้

ไม่ยากเลยที่จะจินตนาการว่า ถ้าถังเฉาไม่เคลื่อนไหว ร่างกายของเย่หรูอี้จะถูกแขนแห้งกร้านนั้นทะลุทะลวง และแม้แต่หัวใจก็จะถูกดึงออกมา

แคร่ง!

มองดูฉากนี้ด้วยความประหลาดใจ ปืนของเย่หรูอี้ก็ตกลงบนพื้น ราวกับว่าใช้กำลังทั้งหมดของเธอจนหมด และนั่งลงบนพื้น สายตาของเธอสั่นไหวและจ้องไปที่ชายชราในชุดคลุมสีน้ำตาลโบราณ

เกือบจะ

เธออยู่ใกล้ความตายมาก

ถ้าไม่ใช่เพราะถังเฉาออกมาช่วย เธอคงตายไปแล้วในตอนนี้

เป็นครั้งแรกที่เย่หรูอี้รู้สึกว่าเธอใกล้ความตายมากเช่นนี้

เมื่อก่อนเธอเคยโอ้อวดว่าเธอไม่กลัวความตาย แต่เมื่อความตายมาเยือน เธอเพิ่งรู้ว่าความคิดเมื่อก่อนนั้นโง่แค่ไหน

สีหน้าของถังเฉาเคร่งขรึม ข้อมือส่งเสียงออกมา และระเบิดด้วยพลังงานอันแรงกล้า

ราวกับว่าพลังที่มองไม่เห็นกำลังสะท้อนกลับ ชายชราในชุดคลุมโบราณก็ปลิวไปในทันใด

รองเท้าผ้าปากกลมที่เท้าของเขาลอยขึ้นไปในอากาศ ขณะที่หมุนกลับ แล้วกลับไปหาชายผู้เฉยเมยซึ่งอยู่ไม่ไกล

ก้าวถอยหลังเหมือนทาส ยืนอยู่ข้างชายผู้เฉยเมย

ชายผู้เฉยเมยคนนั้นคือคนที่เย่จงซือเรียกว่า 'พ่อ'

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนในกลุ่มผู้ชมก็เพ่งไปที่เขา ด้วยความประหลาดใจและตกใจในดวงตาของพวกเขา

นอกจากนี้ยังมีสีหน้าที่เหลือเชื่อ

“คือ คือคุณ!”

ทันทีที่เย่หรูอี้เห็นชายคนนี้ สีหน้าของเธอก็ซีดทันที และร่างกายของเธอก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

หลังจากผ่านไปสามวินาที ใบหน้าของเย่หรูอี้ก็บิดเบี้ยวทันที และสายตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชังเมื่อเผชิญหน้ากับเย่จงซือ

เธอคลานเข้ามาด้วยความน่าสังเวช หยิบปืนขึ้นที่พื้น

กำปืนในมือแน่น ความกลัวที่แผ่ขยายออกไปจนสุดขั้ว จากนั้นก็ค่อยๆจางไป

เย่หรูอี้ยกปืนพกขึ้น และชี้ไปที่ชายผู้เย็นชา

ถังเฉาจ้องไปที่ชายที่ปรากฏตัวขึ้นจากกลางอากาศ สายตาของเขาเย็นชาจนสุดขั้ว

เฟิ่งหวงมีความสามารถในการรับรู้อันตรายอย่างยิ่ง ในตอนนี้ เธอมาถึงข้างกายถังเฉาแล้ว หยิบมีดที่ส่องแสงเย็นเฉียบออกมาแล้วรอดูสถานการณ์

แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่ามือของเฟิ่งหวงที่ถือมีดนั้น เต็มไปด้วยเหงื่อที่เย็นยะเยือก

เธอรู้ว่าความแข็งแกร่งของตัวเองนั้นแข็งแกร่งมากพอ แต่ต่อหน้าชายวัยกลางคนที่เฉยเมยนี้ เธอไม่สามารถแม้แต่จะปลุกอารมร์แห่งการต่อสู้ขึ้นมาได้เลย

ตอนนี้ มือของเธอที่ถือมีดไว้สั่นอยู่!

ถังเฉาก็มองเธออย่างเย็นชา ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คนที่เย่จงซือเรียกว่า "พ่อ" นั้นคือ "พ่อราชวงศ์" อย่างไม่ต้องสงสัย

เย่จงเวิ่น!

เย่จงเวิ่นพบว่าผู้หญิงที่กำลังเล็งปืนมาที่เขา แต่กลัวมาก หรี่ตาลงอย่างอันตรายและสายตาที่ลึกล้ำของเขาจ้องมองมาที่เธอตั้งแต่ต้นจนจบ

จู่ๆก็รู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาเล็กน้อย

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็นึกขึ้นได้และเยาะเย้ยอย่างเหยียดหยาม

“ที่แท้ก็คุณนี่เอง หลังจากผ่านไปยี่สิบกว่าปี คุณก็เติบโตขึ้นมาจนถึงตอนนี้แล้ว”

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็เปลี่ยนสายตา และไม่เห็นเย่หรูอี้อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

สิ่งนี้กระตุ้นศักดิ์ศรีของเย่หรูอี้อย่างมาก

ภาพแม่ของเธอถูกทำร้ายกลับมาอยู่ในใจอีกครั้ง และจู่ๆน้ำตาของเย่หรูอี้ก็ไหลออกมา กัดฟันมองเย่จงเวิ่นและตะโกนว่า "คุณมองตาฉันสิ!"

“……”

เย่จงเวิ่นย่นหน้าผากของเขาเล็กน้อย และสายตาของเขาจ้องไปที่ตัวเย่หรูอี้อีกครั้ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นของเธอ

“คุณไม่ละอายบ้างหรือ?”

“ทั้งๆที่มันเป็นความผิดของคุณในตอนนั้น ทำไมแม่ของฉันต้องรับผิดชอบทั้งหมดแทนคุณด้วย?”

“เธอถูกคุณฆ่า ฆ่าคน ต้องชดใช้ด้วยชีวิต”

เธอมองไปที่เย่จงเวิ่น ร่างกายลุกขึ้นยืนโยกไปมา ยกปืนพกขึ้นอีกครั้งแล้วชี้ไปที่เขา

ต่อหน้าเย่จงเวิ่น เย่หรูอี้อ่อนแอและเล็กเหมือนเรือแบนในทะเล ซึ่งจะถูกลมและคลื่นที่รุนแรงพลิกคว่ำได้ตลอดเวลา

แม้รู้ว่าจะต้องตาย เธอยังคงวิ่งเข้าไปหาเขาโดยไม่ลังเล เพราะเธอเข้าใจว่า หากพลาดโอกาสครั้งนี้ไป และคงจะเป็นการยากที่จะพบเขาอีก

แม้ว่าเธอจะต้องตาย แม้ว่าเธอจะต้องตายอย่างน่าสังเวช เธอก็ยังต้องทำ

ความเกลียดชังได้แทรกซึมลึกเข้าไปในหัวใจของเธอแล้ว ถังเฉาดูออก เธอเตรียมพร้อมที่จะตาย

การแสดงออกของเย่จงเวิ่นยังคงเรียบสงบ“มันเป็นแค่อุบัติเหตุ การเกิดของคุณก็เป็นอุบัติเหตุเช่นกัน การละทิ้งสิ่งที่ควรละทิ้ง คือความจริงที่ทุกคนเข้าใจ”

บูม!

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ดวงตาของเย่หรูอี้ก็เปลี่ยนเป็นสีแดง และเส้นเลือดที่เข้มข้นกระจายออกไป

"อุบัติเหตุ? ฮ่าฮ่าฮ่า...อุบัติเหตุ!!!"

เธอเผชิญหน้ากับเย่จงเวิ่น บิดาผู้ให้กำเนิดของเธอ บีบไกปืนอย่างรุนแรง

เย่จงซือกลัวมากจนรีบซ่อนตัวอยู่ข้างหลังพ่อของเขา

ปัง！

เสียงปืนดังสนั่น แต่เย่จงเวิ่นกลับไม่ได้รับบาดเจ็บ

เผชิญหน้ากับกระสุน สีหน้าของเขาและชายชราชุดสีน้ำตาลที่อยู่ข้างๆไม่ได้เปลี่ยนแปลง

แค่โบกมือเบาๆ กระสุนก็ตกลงมา

ราวกับว่ามีเกราะป้องกันแก๊สที่มองไม่เห็นอยู่ข้างหน้าพวกเขา ดังนั้นกระสุนจึงไม่มีทางที่จะพุ่งเข้าไปข้างหน้าได้

อย่างไรก็ตาม สายตาของเย่จงเวิ่นจมลง และเขาสะบัดแขนเสื้อต่อหน้าเย่หรูอี้

เย่หรูอี้ไม่รู้สึกว่ามีพายุกำลังมา ราวกับว่าเย่จงเวิ่นแค่สะบัดแขนเสื้อของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของถังเฉาและเฟิ่งหวงที่อยู่ด้านข้างเปลี่ยนไปอย่างมาก

"ระวัง!"

ร่างของถังเฉาปรากฏขึ้นข้างๆเธอในทันที อยากพาเธอออกไป