บทที่ 931 จัดการกันเอง

ในขณะที่ถูกถังเฉาจับเป็นตัวประกัน เหยหู่ก็กดโทรออกจากโทรศัพท์มือถือ

หงเหลียนนึกว่าจะส่งข่าวดีกลับมา แต่ทันทีที่เธอรับสาย เหยหู่ก็บอกว่าเขาถูกทำร้าย

“อะไรนะ? คุณกินข้าวหรือว่ากินขี้กันแน่ คนจำนวนมากถูกทำร้าย! พวกคุณแก้ปัญหากันเอง ถ้าทำได้ก็ทำไป แต่ถ้าทำไม่ได้ ฉันจะให้คนไปแบนพวกคุณ”

เหยหู่มีสีหน้าตื่นตระหนก รีบพูดกับโทรศัพท์

“พวกเราทำได้ พวกเราทำได้ ท่านหงเหลียน คุณไม่ต้องห่วง ผมทำได้แน่นอน”

ถ้าเขาถูกแบนในหว่างเหลี่ยง นั่นก็เท่ากับตายไปแล้ว นอกจากนี้ตำแหน่งของเหยหู่ก็ไม่ได้ต่ำต้อย ถ้าเขาทำภารกิจไม่สำเร็จ ต่อให้หงเหลียนแค่ต้องการจะไล่เขาออกไป เธอก็คงจะฆ่าเขาแน่ นี่คือกฎของหว่างเหลี่ยง

เหยหู่รีบวางสาย ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ก็จะทำให้เขาตายแน่นอน

เหยหู่ขยิบตาให้คนที่อยู่ข้างหลัง จากนั้นทั้งหมดก็รีบวิ่งขึ้นไป

เดิมทีเขาคิดว่าหากโจมตีพร้อมกันเป็นจำนวนมาก ก็น่าจะสามารถสังหารถังเฉาที่อยู่ตรงหน้าได้ภายในเสี้ยววินาที

เหยหู่โกรธและถูกบีบจนหมดหนทาง เขาพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว

ผลที่ตามมาสามารถจินตนาการได้ เหยหู่ตายที่นี่ แยกย้ายกระจัดกระจาย เหลือเพียงคนของเหยหู่ที่สำคัญแค่ไม่กี่คน

“พี่ใหญ่ท่านนี้ พวกเราแค่ผ่านมาที่นี่ แล้วพี่น้องเราเกิดทำเจ้าชู้เกินไปหน่อย จนทำให้ท่านขุ่นเคือง ท่านมีเงื่อนไขอะไรก็บอกมาได้เต็มที่ ขอเพียงปล่อยพวกเราไป พวกเราจะไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าท่านอีกเลย”

เมื่อมองดูผู้คนที่อยู่ตรงหน้า ถังเฉาก็รู้ว่าคนกลุ่มนี้มาจากหว่างเหลี่ยง และตั้งใจจะมาฆ่าพวกเขา

แต่ในเวลานี้หลินชิงเสว่ก็เข้ามา

“ถังเฉา!”

เมื่อได้ยินเสียงของหลินชิงเสว่ ทุกคนก็รู้ว่าถังเฉาไม่ต้องการลงมือแล้ว เหยหู่จึงพูดขึ้นมาทันที

“พี่ใหญ่ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะจัดการศพเหล่านี้ให้สะอาดเรียบร้อยเดี๋ยวนี้ แล้วพวกเราจะไปจากที่นี่ทันที”

ถังเฉาพยักหน้าเช่นกัน เหยหู่ยังมีลูกน้องของตัวเองที่จะจัดการคนเหล่านี้ให้สะอาดเรียบร้อย เพื่อแลกกับการที่ถังเฉาต้องปล่อยพวกเขาไป

“ผมอยู่ตรงนี้ ที่รัก”

ในเวลานี้หลินชิงเสว่ก็เข้ามา เธอมองไปที่ถังเฉา ในดวงตาเต็มไปด้วยประกายแสง

“คุณไปไหนมา คุณทำให้ฉันตกใจแทบตาย พอฉันตื่นขึ้นมาคุณก็หายไปแล้ว”

ถังเฉายิ้ม หรี่ตาลงจนเป็นเส้นเดียว

“คิดมากทำไมน่ะ ด้วยความเคยชินในการทำงานของผม ผมมักจะครุ่นคิดอยู่เสมอ ดังนั้นเมื่อผมได้ยินเสียงเล็กๆ น้อยๆ ก็ตามไป กลายเป็นแมวกลางคืน”

“ต้องขอโทษจริงๆ คราวหน้าถ้าผมจะไปไหนผมจะบอกคุณ คุณจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงผม”

ความรู้สึกที่หลินชิงเสว่มีต่อถังเฉา เรียกได้ว่ามั่นใจเต็มร้อย หลังจากได้ยินสิ่งที่ถังเฉาพูด เธอก็กลับไปกับถังเฉาโดยไม่ลังเล

ทางเหยหู่จะยอมแพ้ง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไร แม้ว่าจะรับปากกับถังเฉาแล้วว่าจะจากไปโดยเร็วที่สุด

ในฐานะนายพลของหว่างเหลี่ยง แต่มาถูกตีจนอยู่ในสภาพนี้ กลับไปจะพูดอย่างไรได้

“ไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่หว่างเหลี่ยงของเราถูกรังแกแบบนี้ ยังไงพวกเราก็ต้องฆ่าคนคนนั้นอยู่ดี ทำให้เรื่องนี้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

ลูกสมุนใต้บังคับบัญชาไฉนเลยจะไม่คิดเช่นนี้ พวกเขารีบพยักหน้าเห็นด้วย

“แต่ว่าบอสครับ พวกเราจะจัดการกับเจ้าหมอนั่นยังไง ดูเหมือนว่าพวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย”