บทที่ 932 หม่าเฟยปรากฏตัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ในเมื่อท่านพูดมาแบบนี้แล้ว ฉันก็ไม่อยากถามอะไรมากอีก ฉันขอรับประกันว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ”

หลังจากฟังไวโอเล็ตพูดจบ หว่างเหลี่ยงก็ออกไปทันที

หงเหลียนดูค่อนข้างภาคภูมิใจ เธอหันข้างพูดกับไวโอเล็ตว่า “คุณควรจะเข้าใจความหมายของคำพูดนี้นะ อย่าจริงจังกับตัวเองมากเกินไป หว่างเหลี่ยงไม่เชื่อใจคุณ แถมยังจ้างคนมาจับตามองคุณเพิ่มอีก ฮึ!”

ไวโอเล็ตไม่รู้สึกแปลกใจเลย ดังนั้นเธอจึงไม่โกรธ แทนที่จะยอมรับผิด กลับปัดความผิดไปให้อีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ

“หงเหลียน ระหว่างเราสองคนไม่แน่ใจว่าใครกันแน่ที่มีปัญหา”

“ทำไมไม่เป็นคุณที่ติดตามฉัน จับตามองฉัน ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่า ความจริงแล้วคนที่หว่างเหลี่ยงไม่ไว้ใจมากกว่าคือคุณ ไม่ใช่ฉัน คุณควรเตรียมตัวให้ดีดีกว่า ไม่งั้นถ้าเผลอถูกฉันสืบรู้อะไรมา คุณน่ะจบแน่”

หงเหลียนไม่รู้จะพูดอย่างไรดี แม้ว่าตนจะคอยระมัดระวังและทำงานหนักเพื่อหว่างเหลี่ยงมานานหลายปี ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น แต่บางครั้งก็ถูกใส่ร้าย แม้ว่าคุณจะไม่ได้ทำอะไร แต่คนอื่นก็มองว่าคุณทำอยู่ดี

เห็นได้ชัดว่าไวโอเล็ตกำชัยชนะใน ‘การต่อสู้’ ครั้งนี้ จึงย่อมจากไปอยู่แล้ว

“ฮึ คุณรอดูก็แล้วกัน ไวโอเล็ต แองเจล่า เมื่อฉันพบหลักฐานการทรยศของคุณ ฉันจะทำให้คุณรู้ว่าความสามารถคืออะไร”

คนที่หงเหลียนส่งไปทำงานได้รีบรุดไปถึงหมู่บ้านภูเขาหม่าหลันแล้ว ส่วนถังเฉาก็กำลังจะออกไปจากที่นี่

แม้จะคาดเดาได้ว่าพวกหว่างเหลี่ยงอาจจะทำร้ายคนอื่น แต่เมื่อรับปากหลินชิงเสว่ไว้แล้วก็ต้องทำให้ได้ ไม่ว่าตนเองอยากจะยื่นมือเข้าไปยุ่งแค่ไหนก็ตาม

“วันนี้พวกเรากลับก่อนแล้วกัน ผมจะพาคุณไปเที่ยวสวนสนุก”

เมื่อได้ยินคำว่าสวนสนุกสามคำนี้ ใบหน้าของหลินชิงเสว่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ราวกับว่ามีลูกกวาดแสนหวานอยู่ในปาก

“ดีจัง ดีจัง”

หลินชิงเสว่ตามถังเฉาออกไปโดยไม่ลังเล

สวนสนุกนั้นเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับถังเฉาจริงๆ

ตนเองยังไม่เคยตื่นตระหนกเมื่อต้องกระโดดร่มสูงนับหมื่นเมตร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเครื่องเล่นในสวนสนุกพวกนี้เลย

เพียงแต่ว่าที่ภูเขาหม่าหลันนั้นอันตรายเกินไป จึงต้องออกไปก่อน

เฟิ่งหวงรู้ว่าช่วงนี้ถังเฉาไม่ได้อยู่ที่นี่ จึงคอยดูแลเมือง L อย่างระมัดระวังและขยันขันแข็ง จนกระทั่งวันนี้ที่เฟิ่งหวงได้รับข้อความหนึ่ง

ข้อความนี้ถูกส่งมาจากไวโอเล็ต

“เฟิ่งหวง รีบแจ้งถังเฉาว่า หว่างเหลี่ยงส่งคนไปที่เมืองซื่อจิ่ว ตำแหน่งน่าจะสูงอยู่ ระวังตัวด้วย”

ด้านบนคือเนื้อหาทั้งหมด แม้ว่าจะไม่มีเงื่อนงำใดๆ แต่อย่างน้อยก็ได้รู้สถานการณ์ของตัวเอง เฟิ่งหวงรีบแจ้งถังเฉาทันที ไม่ว่าถังเฉาจะตอบหรือไม่ก็ตาม เธอเพียงต้องการให้ถังเฉารู้ว่า ต้องระวังตัวเอง

ถังเฉาได้อ่านข้อความนี้แล้ว แต่ในเวลานี้เขากำลังสนุกสนานอยู่ในสวนสนุก

ขณะที่ถังเฉากำลังจะไปซื้อไอศกรีม จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงของหลินชิงเสว่

เขาหันกลับมาและพบว่าหลินชิงเสว่ชนเข้ากับคนคนหนึ่ง ตอนนี้คนคนนั้นกำลังพูดพร่ำไม่หยุดเพื่อให้หลินชิงเสว่คุกเข่าลงผูกเชือกรองเท้าให้ตน

ช่างเหิมเกริมเหลือเกิน

ถังเฉาทิ้งไอศกรีมแล้วรีบวิ่งเข้าไป

ผู้หญิงที่คิดว่าตัวเองสวยยืนอยู่ตรงหน้าหลินชิงเสว่ ถ้าไม่ใช่เพราะอายุมากแล้ว เธอจะเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดคนหนึ่ง แต่ถึงแม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะดูมีอายุ แต่เมื่อเปรียบเทียบอวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าที่เกือบจะสมบูรณ์แบบก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

“สามีของฉันเป็นประธานบริษัทใหญ่ คุณมาชนฉัน ก็ต้องรีบขอโทษฉัน”

หลินชิงเสว่ไม่ใช่คนก้าวร้าวอยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าตัวเองไปชนคนอื่น เธอก็เอาแต่ขอโทษ แต่ดูเหมือนหญิงชราผู้นี้ยังไม่ยอมปล่อยหลินชิงเสว่ไป

“ฉันพูดไปแล้วว่า ฉันต้องการให้คุณคุกเข่าขอโทษ อย่างคุณมันไม่ใช่การขอโทษ รีบลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ อย่ามาเสแสร้ง”

หลินชิงเสว่รู้สึกว้าวุ่นใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร ในเวลานี้ถังเฉาก็เดินเข้ามาในที่สุด