บทที่ 938 ชีวิตยากที่จะรักษาไว้

ว่าแล้วไอ้หวังก็โบกมือส่งสัญญาณให้คนของเขาบุกเข้ามา

ผู้คนกว่าสิบคนเข้ามารายล้อมถังเฉา ตอนแรกไอ้หวังคิดว่าจะใช้เวลาเพียงแค่สิบกว่าวินาทีในการจัดการถังเฉา ไม่ว่าถังเฉาจะมีฝีมือเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานการถูกล้อมโจมตีของคนจำนวนมากขนาดนี้ได้

เพียงแต่ว่าการปรากฏขึ้นของสถานการณ์เช่นนี้อย่างกะทันหัน ทำให้ไอ้หวังรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ และเขาก็รู้สึกหวาดกลัวไม่น้อยเช่นกัน

ถึงอย่างไรในชีวิตที่เผชิญมาอย่างโชกโชนของไอ้หวัง ก็ยังไม่เคยเห็นใครที่สามารถต่อสู้หนึ่งต่อสิบได้ แต่วันนี้เขากลับได้เห็นแล้ว

“นี่ นี่มันเป็นไปได้ยังไง ลำพังแค่ความแข็งแกร่งของคนเพียงคนเดียว ก็สามารถเอาชนะคนจำนวนมากของฉันได้?” ไอ้หวังมีสีหน้าตกใจ

ทันใดนั้น ไอ้หวังคิดว่ามันเป็นปัญหาของคนกลุ่มนี้ ไม่ใช่ถังเฉาแข็งแกร่งเกินไป มิฉะนั้นไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็จะไม่แสดงออกมา

ในสถานการณ์ปัจจุบัน มันเป็นไปไม่ได้ที่สถานการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้น เว้นแต่ว่าคนสิบกว่าคนนั้นกำลังเล่นละครอยู่

จากนั้น ไอ้หวังก็รีบเรียกลูกน้องของตัวเองทั้งหมดเข้ามา

“เป็นพวกเศษสวะจริงๆ ให้คนของผมลงมือเองดีกว่า”

แต่ในขณะนั้น จู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก ทุกคนมองไปยังประตูใหญ่ทันที

เห็นชายคนหนึ่งแบกหม่าเฟยเดินเข้ามา

“ผมบอกแล้วว่าสิ่งที่คุณต้องการ ผมจะนำมาให้คุณ”

ถังเฉายิ้มเยาะ มองไปยังหม่าเฟยที่อยู่บนพื้น แล้วมองไปที่ไอ้หวังอีกครั้ง

ในขณะนี้สีหน้าของไอ้หวังนั้นสามารถใช้คำจำกัดความได้เพียงคำเดียว นั่นคือใจคอไม่ดี

เมื่อเห็นการแสดงออกที่บิดเบี้ยวบนใบหน้า ถังเฉาก็หันข้างให้แล้วถามว่า “ว่าไง? คุณหวัง ตอนนี้คุณยังมีอะไรจะพูดอีกไหม? คนคนนี้ไม่ใช่หม่าเฟยที่คุณเน้นย้ำหรอกเหรอ? ตอนนี้เขามาแล้ว”

ในตอนนี้ไอ้หวังไม่กล้าพูดอะไรสักคำ ส่วนพวกลูกน้องที่กำลังจะกรูเข้าไป พอเห็นหม่าเฟยนอนอยู่บนพื้น ก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวใดๆ

ทันใดนั้น หม่าเฟยก็ตื่นขึ้นพอดี เมื่อมองเห็นทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก็แทบจะเบิกตาโพลง

“เกิดอะไรขึ้น หม่าเฟย คุณอธิบายหน่อยซิ เมื่อกี้ที่ประตูไหนคุณบอกว่าจะออกไปจากที่นี่ไม่ใช่เหรอ”

เมื่อจำได้ว่าหลังจากที่ถังเฉาเอาชนะลูกน้องของเขาทั้งหมด ตอนนี้หม่าเฟยก็รู้สึกกลัวเล็กน้อย

เพียงแต่ว่าเมื่อเห็นว่ามีคนมากมายอยู่รายล้อมไอ้หวัง ไอ้หวังยังไม่ได้คิดจะปล่อยไปตามเวรกรรมจริงๆ แต่กลับมาตั้งต้นใหม่อีกครั้ง ลุกขึ้นยืนอย่างเด็ดเดี่ยว

“บอกว่าจะไปตั้งแต่เมื่อไหร่? คุณกำลังพูดอะไรอยู่? ผมไม่รู้ ไอ้หวังรีบเรียกคนมากำจัดเขาซะ”

เห็นได้ชัดว่าหม่าเฟยแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลย ส่วนไอ้หวังได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่นเช่นกัน เขาสั่งให้ลูกน้องเข้าไปจับถังเฉาทันที

“หยุดนะ!”

และในเวลานี้เอง คนคนหนึ่งได้ลุกขึ้นยืน ทำให้ถังเฉารู้สึกตั้งตัวไม่ทัน

บุคคลนี้คือไวโอเล็ต

หลังจากแยกทางกับไวโอเล็ตครั้งสุดท้าย ถังเฉาคิดว่าไวโอเล็ตอยู่กับหว่างเหลี่ยงตลอดเวลา นึกไม่ถึงว่าไวโอเล็ตจะปรากฏตัวที่นี่อีกครั้ง

แต่ไวโอเล็ตไม่รู้จักถังเฉา เธอมองถังเฉาด้วยท่าทีที่อยู่เหนือกว่า

“ถังเฉา นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคุณจริงๆ ตอนนี้หว่างเหลี่ยงของเราไม่ได้พุ่งเป้ามาที่คุณ คุณควรอยู่ให้ห่างจากเรื่องนี้”

“ถ้าคุณตอบตกลง ว่าจะออกไปจากที่นี่ดีๆ ตอนนี้ ผมจะปล่อยคุณไป และสั่งให้ลูกน้องของผมไม่ทำร้ายคุณ”

ถังเฉาเข้าใจในทันทีว่าไวโอเล็ตหมายถึงอะไร จึงพยักหน้าเบาๆ