บทที่ 943 พูดเรื่องใหญ่ประหนึ่งเป็นเรื่องเล็ก

“นี่เพิ่งจะกลับมาเอง พักผ่อนก่อนแล้วค่อยประลองกันดีกว่านะ”

“ไม่อย่างนั้นมันก็ไม่ยุติธรรมเลยน่ะสิ”

อยู่ๆถังเชียนเชียนก็เอ่ยขึ้น รอยยิ้มของถังเย่ข้างๆหายไปในบัดดล

"เป็นเด็กผู้หญิง เวลาผู้ชายเขาคุยกันแกไปอยู่ที่อื่น อย่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง"

ถังเย่อยากให้ถังโจ่ฆ่าถังเฉาซะเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ และประโยคนี้ของถังเชียนเชียนทำลายแผนการของตัวเอง เขาย่อมไม่พอใจอยู่แล้ว

"ตัวเขาเองยังบอกว่าตกลงที่จะประลองเลย แกจะแทรกทำไมกัน?"

"......"

ถังเชียนเชียนมองถังเฉาอย่างเหนื่อยอ่อน ได้แต่เดินไปอยู่ด้านข้างเงียบๆ

ถังโจ่หัวเราะเย็นๆ "ศิษย์น้องเล็ก จงดูให้ดีเถอะ คราวนี้ศิษย์พี่ใหญ่จะตั้งใจสอนเธอ พอเรียนรู้กระบวนท่าพวกนี้ได้แล้ว เธอก็จะไร้เทียมทานเมื่อออกไปข้างนอก!"

ถังเฉาได้ยินคำเหล่านี้แล้วกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่ค่อยได้

มุมปากที่เลิกขึ้นเล็กน้อยเป็นที่สังเกตเห็นจากศิษย์พี่ใหญ่ได้ทันที ศิษย์พี่ใหญ่ยิ่งเดือดมากขึ้นไปอีกระดับ

"ไอ้เวรนี่ยิ้มอะไรวะ?"

แต่ศิษย์พี่ใหญ่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเขาตั้งใจว่าจะทำให้ถังเฉารู้รสความเสียใจในตอนที่ประลองฝีมือกัน

ลั่วเย่นหัวมองถังเฉาด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม "เอาอย่างนี้ถังเฉา ช่างการประลองฝีมือครั้งนี้เถอะ ถึงยังไงไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ก็ไม่ได้เป็นประโยชน์ใดๆ"

แต่ถังกลับเลิกมุมปากขึ้น มองลั่วเย่นหัวด้วยสีหน้าสบายๆ

"จะทำแบบนั้นได้ยังไงเล่า? แม่ยายครับ นี่เป็นการต้อนรับผมจากญาติของตระกูลเราเลยนะครับ น้ำใจนี้ผมจะปฏิเสธมันไปได้ยังไง"

"ถ้าผมไม่ยอมรับการท้ารบนี้คงจะไม่ดี แม้ว่าทักษะของผมไม่ได้ดี แต่ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ คงไม่ลงมือกันถึงตายหรอกใช่มั้ยครับ?"

ถังเฉามองถังโจ่ด้วยสีหน้าเย้ยหยัน พลางกล่าว

เมื่อได้ฟัง ศิษย์พี่ใหญ่ได้แต่ยิ้มและตอบกลับไป "ใช่ๆ ฉันจะลงมือถึงตายได้ยังไงล่ะ เราเป็นคนกันเองทั้งนั้น เอาแค่รู้แพ้รู้ชนะก็พอ"

ถึงจะพูดไปอย่างนั้น แต่ในใจของถังโจ่ได้คิดถึงภาพที่ถังเฉาโดนตัวเองเล่นงานจนตายไว้แล้ว

ลูกหลานตระกูลถังทุกคนไปยืนอยู่ใต้เวทีประลอง รอชมภาพที่ถังเฉาถูกฆ่าอย่างทารุณ

สายตาของถังเชียนเชียนเริ่มร้อนใจขึ้น ราวกับมีเปลวเพลิงนับหมื่นกำลังแผดเผาตัวเอง

ลูกพี่ลูกน้องที่ไม่เคยพบกันตรงหน้าเธอนี้ ไม่รู้ทำไมถึงดูเหมือนมีไฟแห่งคุณธรรมลุกโชติอยู่ในตัวตลอด

กลับมามองตัวเองที่อยู่ตระกูลถังมาสิบกว่าปีจะยี่สิบปี แต่กลับไม่เคยเห็นครอบครัวตัวเององอาจได้ถึงเพียงนี้เลย

แต่สิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ทำให้เธอกังวลมาก

ด้านถังเย่เปรียบเสมือนหมาป่าหิวโซถึงขีดสุด สายตาเต็มไปด้วยความโลภ จ้องมองถังเฉาที่ยืนอยู่ไม่ไกล

การปะทะใกล้จะเริ่มขึ้นทุกเมื่อ คล้อยตามเสียงกู่ร้องของบรรดาลูกศิษย์ ถังโจ่ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและพุ่งไปอยู่ตรงหน้าถังเฉา ความเร็วนั้นไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้

แต่เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ถังเฉารู้สึกแปลกใจเลยสักนิด อย่างไรซะตามที่พระอริยามารดรใหญ่บอกว่าคนตระกูลถังที่ว่าได้รับสืบทอดศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งสุดๆ

ในตอนที่ถังโจ่หายไปจากสายตาของทุกคน ทั้งหมดจึงคิดว่านาทีนี้แหละที่ถังเฉาจะล้มลงในพริบตา ต่างเผยสายตาชื่นอารมณ์ บางคนถึงขั้นวิปริตด้วยซ้ำ

ส่วนถังโจ่ที่อยู่ตรงหน้าถังเฉาก็คิดเช่นกันว่าถังเฉากำลังจะหมดสภาพด้วยตัวเอง แต่ภาพที่พลันปรากฏขึ้นมากลับทำให้เขาตะลึงจนอ้าปากค้าง