บทที่ 944 ความสันติสำคัญที่สุด

“เรื่องประลองน่ะช่างมันเถอะครับศิษย์พี่ใหญ่ ความสันติสำคัญที่สุดสำหรับพวกเรา อย่าประลองกันต่อเลยครับ ถึงตอนนั้นไม่ว่าใครได้รับบาดเจ็บก็ไม่ดีทั้งนั้น”

ถังเฉามองถังโจ่นิ่งๆและกล่าวเรียบๆ

ยังไงซะก็เป็นศิษย์พี่ใหญ่ในตระกูลถังของตัวเอง ไม่ว่ายังไงถังเฉาก็ต้องไว้หน้าอีกฝ่ายสักนิด ถึงแม้ศิษย์พี่ใหญ่คนนี้จะสร้างความกระทบอะไรกับตัวเองไม่ได้

“แค่โชคดี คิดว่าตัวเองเป็นคนเก่งกาจจริงๆหรอ?” ถังโจ่พูดด้วยสีหน้าอึมครึม น้ำเสียงโกรธเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าถังโจ่ไม่เชื่อเขา และชักจะพาลด้วยความอับอาย แตะไม่ได้แม้แต่ปลายขนของถังเฉา แล้วยังโดนหยอกอย่างกับเป็นลิงตัวหนึ่ง

แต่ถังโจ่สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าหากตัวเองอยากจะโจมตีให้โดนผู้ชายตรงหน้า เห็นทีจะไม่ใช่เรื่องง่าย และไม่รู้ว่าเพราะตัวเองแสดงความสามารถออกมาได้ไม่ดีหรือวันนี้อยู่ในสภาวะที่ย่ำแย่ สรุปก็คือถังโจ่รู้ตัวว่าตัวเองจะประลองต่อไปไม่ได้แล้ว

“ถ้าฉันทำให้คุณบาดเจ็บโดยไม่ทันระวังคงเป็นการไม่ดีต่อตระกูลถัง และฉันลงมือแบบไม่รู้น้ำหนักด้วย ฉันเห็นด้วยกับข้อเสนอของคุณ”

ถังโจ่หาทางลงให้ตัวเองอย่างชาญฉลาด และถังเฉาก็ยอมรับทางลงนั้น

แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกคนในที่นี้ต่างเห็นความหมดสภาพเมื่อกี้ของถังโจ่

ตอนนี้ศิษย์พี่ศิษย์น้องด้านล่างเวทีกำลังพูดคุยกันไปต่างๆนานา

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมศิษย์พี่ใหญ่ถึงไม่ประลองต่อล่ะ เขาไม่น่าเลยนะ ปกติศิษย์พี่ใหญ่ไม่ใช่แบบนี้นี่"

"ฉันเองก็แปลกใจ หรือว่าไอ้หนุ่มนั่นให้ศิษย์พี่ใหญ่กินยาพิษอะไรเข้าไป หรือใช้อุปกรณ์อันตรายสักอย่าง"

"นายดูความเร็วของเขาสิ ใช่ความเร็วของคนธรรมดาที่ไหน คนธรรมดาไม่มีทางตั้งตัวทันหรอก ความเร็วขนาดนี้ เว้นแต่เขาจะใช้อุปกรณ์ไฮเทคบางอย่าง"

เนื่องจากเทคโนโลยีพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ บางคนในตระกูลบูโดเหล่านี้จึงยืมกำลังจากเทคโนโลยีเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งของตัวเอง

และใช่ว่าอุปกรณ์ไฮเทคพวกนี้จะไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ แต่ต้องบอกว่าอุปกรณ์ไฮเทคพวกนี้ไม่อายใช้ได้ในการประลอง ใช้งานได้ในการปฏิบัติภารกิจเท่านั้น หรือตอนที่ต้องไปจับกุมนักโทษ

เพราะมีคนจำนวนมากที่ใช้อุปกรณ์ไฮเทคเหล่านี้ ศิษย์พี่ศิษย์น้องพวกนี้จึงคิดว่าถังเฉาใช้เครื่องมือแบบนี้ถึงหลบการโจมตีของถังโจ่พ้น

ถังเฉาได้ยินอย่างชัดเจน เพียงแต่เขาคิดว่าเรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องโต้แย้ง

ถังเชียนเชียนอีกด้านเห็นว่าถังเฉาไม่เป็นอะไร และออกจะมีท่าทีสบายๆ ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นมา

สรุปก็คือ ไม่ว่าถังเฉาใช้วิธีการต่ำช้าอะไร บัดนี้รักษาชีวิตไว้ได้เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

และพอเห็นท่าทางโล่งอกของถังเชียนเชียนที่อยู่ด้านข้าง ถังโจ่เดินไปอยู่ตรงหน้าถังเชียนเชียนและพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ "เป็นยังไงล่ะศิษย์น้องเล็ก กระบวนท่าเมื่อกี้ของศิษย์พี่ใหญ่ใช่ได้มั้ย ศิษย์พี่ใหญ่ตั้งใจไม่ทำร้ายคนคนนี้เลยนะ มิฉะนั้นเขาคงทนไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียวของพี่!"

เห็นได้ชัดว่าถังโจ่หาข้ออ้างให้ตัวเอง ถึงยังไงเขาก็รับปากศิษย์น้องเล็กไว้ว่าจะกำราบถังเฉาในชั่วพริบตา แต่กลับมีผลลัพธ์เช่นนี้ เขาบากหน้าไม่ไหว

“เฉยๆ หนูว่ากระบวนท่าพวกนั้นของศิษย์พี่ใหญ่ก็ธรรมดานี่ นี่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้สักหน่อย”

พูดพลางถังเชียนเชียนก็ล้อศิษย์พี่ใหญ่ตัวเองเล่น

ความจริงในใจของถังเชียนเชียนนั้นก็ไม่ได้ตั้งใจถากถางอะไร แค่ต้องการหยอกศิษย์พี่ใหญ่ของตัวเองเท่านั้น กลับคิดไม่ถึงว่าถังโจ่จะเก็บไปใส่ใจ

“ถังเฉา ฉันต้องหาโอกาสล้างแค้นให้ได้ แกบังอาจทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าศิษย์น้อง ฉันจะทำให้แกไม่ตายดี”

ถังโจ่บ่นพึมพำในใจ มือกำหมัดแน่นจนกระดูกดังกร๊อบแกร๊บ

“แต่ดีที่พี่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร ไม่อย่างนั้นหนูจะจัดการศิษย์พี่”

ถังเชียนเชียนแค่นเสียง คำพูดปกป้องถังเฉาทำร้ายจิตใจถังโจ่อย่างหนักอีกครั้ง