บทที่ 945 สวนด้านหลังอันวังเวง

ถังเฉาตามถังเย่มาทั้งทางจนถึงสวนด้านหลัง

เพิ่งมาถึงถังเฉาก็สัมผัสได้ถึงความวังเวงอย่างรุนแรง ไอเย็นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนถาโถมสู่ทั่วร่างของเขา

จากวันที่แสงแดดสดใส แต่เมื่อมาถึงสวนด้านหลังกลับทำให้ถังเฉารู้สึกว่าสวนด้านหลังแห่งนี้อยู่คนละโลกกับข้างนอกนั่น

และในสวนด้านหลังแห่งนี้ ไม่มีสิ่งของที่ใช้งานได้ตั้งอยู่เลยสักชิ้น เห็นเพียงบ้านไม้หลังใหญ่จากที่ไม่ไกล

ถังเฉาเพ่งสายตามองไปก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างจากบ้านไม้หลังนี้ ราวกับความรู้สึกวังเวงจากรอบๆนี้แผ่ซ่านออกจากบ้านไม้หลังนี้

“คุณลุงถังครับ ที่นี่ก็คือสวนด้านหลังหรอครับ ทำไมไม่มีใครสักคนเลยล่ะครับ? หรือว่าสถานที่ใหญ่เพียงนี้มีเพียงผู้นำตระกูลถังของเราอาศัยอยู่คนเดียว?” ถังเฉาหรี่ตา ถามอย่างหยั่งเชิง

ถังเย่หันกลับไปมองเขา เพื่อไม่ให้ถังเฉาสงสัย เขารีบเอ่ยยิ้มๆด้วยท่าทางเปี่ยมเมตตา “ช่วยไม่ได้ ยังไงซะที่นี่ก็เป็นที่ที่ผู้นำตระกูลของเราอาศัยอยู่ จะให้ผู้คนมากมายมารบกวนไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นที่นี่คงเละ”

กับคำอธิบายนี้ ถังเฉาได้แต่เงียบ

คนฉลาดดูออกกันหมดว่านี่เป็นเพียงคำอธิบายที่มีให้กับคนภายนอกเท่านั้น ลางสังหรณ์ของเขาไม่ผิดแน่ ที่แห่งนี้ต้องมีความลับที่บอกใครไม่ได้แน่

แต่ในเมื่อถังเย่พูดเช่นนี้แล้ว ถังเฉาก็มิได้เปิดโปงเขาแต่อย่างใด

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็มาถึงหน้าประตูบ้านไม้ด้วยกัน

“เข้าไปเถอะ ที่นี่คือที่ที่ผู้นำตระกูลของเราอาศัยอยู่ ฉันบอกเขาไว้แล้ว แกเข้าไปก็จะเห็นเขาเลย”

สิ้นเสียง ถังเย่ก็ชะงักฝีเท้า ดูเหมือนไม่คิดจะเข้าไปกับถังเฉา และการกระทำนี้ทำให้ถังเฉาหรี่ตาและมองเขาอยู่นาน

“มีอะไรหรอครับคุณลุงถัง อาไม่เข้าไปกับผมหรอครับ ถึงยังไงผมก็ไม่เคยพบหน้าท่านมาก่อน เดินดุ่มๆเข้าไปคนเดียวแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่นะครับ”

ถังเย่ฟังแล้วจึงรีบอธิบาย “จะไม่เหมาะได้ไงเล่า ฉันบอกผู้นำตระกูลไว้แล้ว แกไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก รีบเข้าไปเถอะ”

ดูออกเลยว่าถังเย่นั้นกลัวมากว่าถังเฉาจะไม่เข้าไป ถึงได้ย้ำว่าไม่เป็นไรอยู่หลายครั้ง

แม้ถังเฉารู้ว่าข้างในนั้นมีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่คนมีความสามารถสูงย่อมใจกล้า จึงไม่กลัวอะไร

“งั้นผมเข้าไปแล้วนะครับ”

พูดเสร็จ ถังเฉาก็เปิดประตูบ้านไม้และเดินเข้าไป

เดินเข้าไปได้ประมาณสองก้าว ประตูก็ปิดเองประหนึ่งว่าเป็นประตูอัตโนมัติ

เสียงดังตู้ม ทว่าถังเฉาไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด เขากลับรู้สึกว่าบ้านหลังนี้น่าสนใจดี

ถังเย่ที่อยู่หน้าประตูรีบวิ่งไปหลบด้านข้าง

“เหอะๆ ถังเฉา แกคิดว่าฉันจะพาแกไปพบผู้นำตระกูลของเราจริงๆหรอ ที่แห่งนี้ต่างหากคือที่ที่แกควรมา”

ถังเย่ยิ้มเย็นพลางพึมพำกับตัวเอง “ถ้าแกอยากออกมาละก็ แกก็สู้ให้ชนะปีศาจข้างในนั้นก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นแกก็จงตายอยู่ในนั้นซะ”

เห็นได้ชัดเลยว่าในบ้านไม้หลังนี้มีปีศาจดุดันตัวหนึ่งอาศัยอยู่ จนตัวถังเย่เองยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่มาก ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ถึงขั้นจะหลอกให้ถังเฉาเข้าไปให้ได้

ส่วนถังเฉาที่อยู่ข้างในเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ถังเฉาเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าวก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอันฉับไว

อัตราการก้าวเท้าเช่นนี้มีเพียงคนที่ฝีมือคล่องแคล่วและมีพลังแกร่งกล้าเท่านั้นจึงจะทำได้