บทที่ 989 มุกคมจิต

แม้ว่าผู้ชมที่อยู่ที่นี่จะเห็นพ้องกันว่าถังเฉาแพ้โจวหลี่แน่นอน แต่ก็มีความคาดหวังอย่างหนึ่งอยู่ในใจของพวกเขา

อาจเป็นไปได้ว่าโจวหลี่ยังไม่เคยพ่ายแพ้ แม้ว่าผู้ชมเหล่านี้จะเชื่อในความแข็งแกร่งของโจวหลี่ แต่พวกเขายังคงหวังว่าจะมีใครสามารถเอาชนะเขาได้

สายตาทุกคนจับจ้องไปที่คนทั้งสอง ส่วนใหญ่จะเชียร์และให้กำลังใจตระกูลโจว ซึ่งแสดงให้เห็นว่าอำนาจของคนที่อยู่เบื้องหลังของถังเฉานั้นอ่อนแอมาก

และเป็นที่แน่นอนว่าคนตระกูลถังนั้นคอยเชียร์และเรียกชื่อถังเฉาอย่างต่อเนื่อง แต่แล้วยังไงล่ะ? เสียงของคนตระกูลนี้ จะเทียบกับคนมากมายได้อย่างไร?

เพียงแค่เห็นโจวหลี่ยิ้มเยาะเย้ย หลังจากนั้นก็พุ่งออกไปทันที

ขณะที่พุ่งไปหาถังเฉา ถึงแม้ว่าโจวหลี่จะไม่ใช้กำลังภายในของตนเอง แต่ขณะที่เขากำลังเข้าใกล้ถังเฉา ถังเฉารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าโจวหลี่ได้รวบรวมกำลังภายในของตนเองไว้ที่ฝ่ามือแล้ว

ดูเหมือนโจวหลี่หมายจะฆ่าถังเฉา แต่ถังเฉาไม่ได้ตื่นตระหนกเลยสักนิด

“ในเมื่อคุณใช้กลอุบาย งั้นผมก็จะไม่เกรงใจแล้ว”

ขณะที่กล่าว ไม่รู้ว่าถังเฉาล้วงของอะไรออกมา

มุกคมจิต

มุกคมจิตนี้ได้หายไปจากยุทธภพเป็นเวลานานแล้ว และประจวบเหมาะที่ถังเฉาสามารถสร้างมุกคมจิตได้ และหน้าที่ของมุกคมจิตคือป้องกันไม่ให้คนถ่อยที่บอกว่าจะใช้หมัดในการแข่งขันนั้นแอบใช้กำลังภายใน

ตามตำนานเล่าขานว่าแค่สัมผัสมุกคมจิต กำลังภายในของร่างกายจะถูกกำจัดออกไปทันที แต่มีผลเฉพาะกับคนที่ใช้กำลังภายในเท่านั้น ถ้าไม่ใช้กำลังภายใน มุกคมจิตนี้จะเป็นของที่ไร้ประโยชน์

ขณะที่โจวหลี่ลงมือ ถังเฉาดีดมุกคมจิตไปที่ร่างของโจวหลี่

ชั่วพริบตาโจวหลี่รู้สึกว่าร่างกายของตนเองกลวงเหมือนถูกดึงพลังไปหมดและขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรง

สำหรับคนที่ฝึกฝนระดับสูงเหล่านั้น พวกเขาไม่ได้ใช้กำลังของตนเองในการเดิน แต่ใช้กำลังภายในของตนเองแทน

หลังจากกำลังภายในถูกดูดออกไป โจวหลี่ไม่สามารถตอบสนองได้ครู่หนึ่ง และล้มลงบนพื้นทันที

เดิมสีหน้าที่คาดหวังของทุกคน เปลี่ยนเป็นมึนงงในชั่วพริบตา

“เกิดอะไรขึ้น? โจวหลี่สะดุดล้มหรือ? ทำไมเขาถึงได้ล้มอย่างกะทันหันเช่นนั้น?”

“ผมไม่รู้ คนที่เคยฝึกวิชาจะล้มลงอย่างกะทันหันได้อย่างไร? หรือเป็นเพราะกำลังภายในย้อนกลับ? จนลมปราณแตกซ่าน”

“เป็นไปได้อย่างไร ถ้าลมปราณแตกซ่าน ลมปราณแตกซ่านไปนานแล้ว จะรอจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร”

ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์อยู่เบื้องหลัง แต่ไม่มีใครเดินเข้าไปช่วยพยุง เพราะพวกเขายังคงตกอยู่ในภวังค์ของการต่อสู้คราวนี้ และเห็นได้ชัดเจนว่าพวกเขายังไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์นี้ได้

หลังจากเย่ไป๋เห็นภาพนี้ ดวงตาของเขาเป็นประกายและมองไปที่ถังเฉา

“อะไรกัน? นึกไม่ถึงว่าจะสามารถเอาชนะโจวหลี่ได้ เจ้าหนูคนนี้โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว”

“ดูเหมือนผมจะมองคนไม่ผิด ถึงแม้ว่าเจ้าหนูคนนี้จะใช้กลอุบายเล็กน้อย แต่เขายังมีสมองอยู่บ้าง มีคุณสมบัติที่จะสู้กับผม”

หลังจากนั้นถังเฉาเก็บมุกคมจิตขึ้นมาจากพื้น และมองโจวหลี่ด้วยสีหน้าที่ราบเรียบ

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้? เดิมผมอยากจะมอบของขวัญเล็ก ๆให้คุณ ใครใช้ให้คุณใช้พลังอย่างกะทันหัน ตอนนี้เป็นไงล่ะ มุกคมจิตดูดพลังของคุณไปหมดแล้ว”