บทที่ 990 สองตระกูลต่อสู้กัน

แม้ว่าผู้อาวุโสเหล่านี้จะมีสีหน้าที่กังวล แต่ในใจของพวกเขายังคงมีความสิ้นหวัง

และถังเฉาเป็นต้นเหตุของทั้งหมด พวกเขาทั้งหมดมองไปที่ถังเฉา คนตระกูลถังก็ไม่ใช่คนที่โง่เขลา เมื่อรู้ว่าการต่อสู้กำลังจะเกิดขึ้น พวกเขาจึงเดินไปยืนอยู่ด้านหน้าถังเฉา

“การที่เด็กจะแข่งขันก็ไม่มีปัญหาอะไร? แต่หลังจากแข่งขันเสร็จสิ้นแล้วยังไม่ยอมรับ พวกคุณในฐานะผู้อาวุโสยังจะมาสั่งสอนเด็กรุ่นหลัง มันไม่สมเหตุสมผล”

คนตระกูลโจวถูกบังคับจนถึงขนาดนี้แล้ว และพวกเขาจะถอยได้อย่างไร จึงกล่าวกับถังซานฉ่ายด้วยความโกรธเคือง

“ถังซานฉ่าย วันนี้ถ้าคุณไม่มอบคนทรยศคนนั้นออกมา พวกเราจะทำลายล้างตระกูลถังของพวกคุณ”

“เมื่อถึงตอนนั้นความแค้นระหว่างพวกเราสองตระกูล มันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะมีอำนาจตัดสินใจแล้ว”

หลังจากลูกศิษย์ของตระกูลถังได้ยินประโยคนี้ พวกเขาก็หัวเราะเสียงดัง

“ช่างน่าขำสิ้นดี แพ้การแข่งขันแล้วยังมาเล่นลูกไม้ตลบตะแลงอีก และยังมาท้าทายผู้อาวุโสของตระกูลถัง พวกคุณคู่ควรหรือ?”

“ถ้าทุกคนร่วมการแข่งขันแล้วเหมือนพวกคุณ แล้วการแข่งขันจะมีประโยชน์อะไร?”

ขณะที่ศิษย์น้องคนหนึ่งกำลังกล่าว และทันใดนั้นเขาก็ถูกลมฝ่ามือจู่โจม เมื่อผู้อาวุโสของตระกูลถังมองไปตามสายลม ก็เห็นผู้อาวุโสของตระกูลโจวยกแขนของตนเองเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนปล่อยพลังฝ่ามือนั้นออกมา

ถังเฉารีบไปพยุงศิษย์น้องคนนั้น โชคดีที่พลังของผู้อาวุโสของตระกูลโจวไม่แข็งแรงมาก ฝ่ามือนั้นจึงไม่สามารถทำร้ายคนของตระกูลถังได้มากนัก แต่กลับเป็นการกระตุ้นความโกรธของตระกูลถังแทน

ถังซานฉ่ายเห็นว่าคนของตนเองได้รับบาดเจ็บ เขารู้สึกโกรธทันที ถังซานฉ่ายจึงนำถังเย่และถังเย่เตรียมตัวจะพุ่งออกไป

ชายชราร่างเล็กกระโดดไปอยู่ระหว่างตระกูลโจวและตระกูลถัง เขาปล่อยพลังฝ่ามือ จากนั้นเกราะป้องกันก็ปรากฏขึ้น ขวางกั้นทั้งสองตระกูลไว้ด้านหลังเกราะป้องกัน

“พวกคุณคิดจะทำอะไร? หรือว่าสองตระกูลใหญ่จะต่อสู้กันต่อหน้าเด็กพวกนี้เหรอ? อายบ้างไหม?”

“ตามความคิดของผม ผมเห็นกระบวนการทั้งหมดตอนที่พวกคุณสองคนแข่งขันกัน เป็นเพราะโจวหลี่ที่ภายนอกดูเป็นคนดีแต่ภายในจิตใจคิดไม่ดี และใช้กลอุบายแล้ว ถึงได้รับผลกรรมตามสนอง ผมคิดว่าเด็กคนนั้นของตระกูลถังไม่ผิด”

“ดังนั้นผมขอเตือนตระกูลโจวอีกครั้ง ถ้าพวกคุณยังบ้าคลั่งต่อไปอีก ผมก็จะลงมือแล้ว”

ชายชราร่างเล็กที่ดูท่าทางอัธยาศัยดี แต่หลังจากที่เขากล่าวประโยคนี้ ผู้อาวุโสของตระกูลโจวก็คุกเข่าลง ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

“ผมขอโทษ หัวหน้าหู่ มันเป็นความผิดของพวกเราเอง พวกเราไม่ควรหุนหันพลันแล่น สำหรับความผิดของโจวหลี่ เขาถูกถังเชียวลงโทษแล้ว เรื่องนี้พวกเรายอมรับแล้ว ขอหัวหน้าหู่อย่าได้โกรธเคือง และอย่าลงโทษพวกเรา”

ท่าทางของผู้นำตระกูลโจวสุภาพอ่อนโยน มีร่องรอยความหวาดกลัวบนใบหน้า และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

ชายชราร่างเล็กเห็นท่าทางเช่นนี้ของผู้อาวุโสตระกูลโจว ก็ไม่ได้ถือสา เพียงแค่ยิ้มอย่างราบเรียบและกล่าวว่า

“ช่างเถอะ ช่างเถอะ มันเป็นแค่การแข่งขันของเด็กเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องจริงจังขนาดนั้น”