ตอนที่ 121
บทที่121การร้องเรียนของผู้ร้าย
October 21, 2026
บทที่121การร้องเรียนของผู้ร้าย
เมื่อถังเฉากลับถึงบ้าน เป็นเวลาสิบนาฬิกาแล้ว และถังเสี่ยวลี้ก็หลับไปแล้ว
ถังเฉาเดินไปที่เตียงอย่างเบามือเบาเท้า และนอนลงอย่างระมัดระวัง
ถังเฉาคิดว่าหลินชิงเสว่หลับไปแล้ว แต่ไม่คาดว่า เสียงอันสงบของหลินชิงเสว่จะมาจากความมืด
“บนตัวคุณมีกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิง”
ทันใดนั้น ถังเฉาก็ตกตะลึง เขาอาบน้ำแล้วนี่!
เขาเลยลองดมดูเอง และก็ได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ
น่าจะเปื้อนมาตอนที่ประคองฟางหย่า
ท่าทางเขาดูลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย และถังเฉาก็รีบอธิบายว่า: “ชิงเสว่ผมไม่ได้- ”
“ไม่ต้องอธิบาย”
น้ำเสียงของหลินชิงเสว่ยังคงสงบ: “ฉันเชื่อในตัวคุณ”
หลังจากประสบเหตุการณ์ของซ่งเทียนซานในครั้งก่อนแล้ว หลินชิงเสว่มีความรู้สึกปลอดภัยต่อถังเฉามากขึ้น ตราบใดที่มีเขาอยู่เคียงข้างกัน เขาจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธอและเสี่ยวลี้แม้แต่นิดเดียว
ถังเฉาอึ้งไปชั่วขณะ หากเธอไม่ได้สงสัยในตัวเขา ถ้าอย่างนั้นเธอหมายความว่ายังไง?
หลินชิงเสว่เงียบไปชั่วขณะ แล้วกล่าวว่า: “ผู้ชายที่ดีเลิศ มักมีผู้หญิงมาเข้าใกล้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นี่เป็นสิ่งที่ดีสำหรับคุณ”
ถังเฉาแสดงสีหน้าแปลกใจ ปกติเมื่อผู้หญิงพบกลิ่นน้ำหอมของคนอื่นบนร่างกายผู้ชายตัวเอง พวกเธอจะต้องอาละวาดใหญ่ไม่ใช่หรือ?
“ถังเฉาคุณควรรู้ว่า หนทางข้างหน้าจะยากสำหรับคุณ”
หลินชิงเสว่พูดต่ออย่างใจเย็นว่า: “ดังนั้นคุณต้องเข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงวันหนึ่ง เมื่อฉันสามารถประกาศต่อสาธารณะได้ว่าเราเป็นสามีภรรยากันโดยไม่ต้องลำบากใจใดๆ เช่นนั้นถึงจะถือว่าคุณมีฉันเป็นภรรยาอย่างแท้จริง”
ถังเฉารู้สึกประหลาดใจชั่วคราว ความคิดของเธอแตกต่างจากผู้หญิงทั่วไป และเธอเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งจริงๆ
เธอไม่ได้โวยวายอาละวาดเลย และไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำ เธอรู้ว่าการเป็นภรรยาที่แท้จริงมันเป็นอย่างไง
ถังเฉาส่ายหัวพร้อมกับยิ้มและพูดว่า: “จ้าวหยูนบอกผมว่า บ้านของคุณอยู่ที่เยี่ยนจิง และพ่อตาของผมก็กำลังตามหาผมอยู่ เราจะเป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริง ก็ต่อเมื่อพ่อตายอมรับในตัวผมเท่านั้น”
“มันยากมาก” หลินชิงเสว่ส่ายหัวและพูด
“มันจะสำเร็จแน่นอน”
ถังเฉาหัวเราะเบาๆสองสามครั้ง และคำพูดของเขาก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ: “เมื่อคุณพร้อมเมื่อไหร่ ผมสามารถไปสู่ขอคุณกับพ่อตาได้ทุกเมื่อ”
หลินชิงเสว่ไม่พูดสักคำ เพียงแค่หันหลังให้กับถังเฉา
“หวังว่าจะมีวันนั้น ... ”
เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน
ในเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสว่าง ถังเฉารู้สึกได้ว่ามีมือเล็กๆจิ้มใบหน้าของเขาอยู่ตลอดเวลา และในไม่ช้าก็ลืมตาขึ้น
ทันทีที่ลืมตานั้น ใบหน้าเล็กๆอมชมพูก็ประกฏตรงหน้าเขา กำลังเล่นอย่างสนุกสนาน
เมื่อเห็นถังเฉาตื่นแล้ว รอยยิ้มของคนตัวเล็กก็แข็งตัวทันที และเขาก็ดึงมือเล็ก ๆของเขาออกเหมือนรู้ว่าตัวเองกำลังทำผิด และมองไปที่ถังเฉาด้วยความรู้สึกผิด
ถังเฉามองไปที่หลินชิงเสว่ที่ยังคงหลับอยู่ และทำท่าทางเงียบ: “ชิว! อย่าส่งเสียงดังเดี๋ยวแม่ตื่น”
ถังเสี่ยวลี้พยักหน้าด้วยความเชื่อฟัง และทำท่าทางเงียบตาม: “ชิว! ... ”
ถังเฉาดีใจมาก เขารู้สึกว่ามีลูกสาวที่สวยงามเช่นนี้ เป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุดในโลก
“มานี่ พ่อจะพาไปล้างหน้าล้างตา”
ถังเฉาอุ้มถังเสี่ยวลี้ขึ้นมา จากนั้นมองกลับไปที่หลินชิงเสว่ที่กำลังหลับอยู่อีกครั้ง และตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอยังไม่ตื่น จากนั้นเขาก็เขย่งเท้าลงไปชั้นล่าง
แต่หลังจากที่ถังเฉาปิดประตู หลินชิงเสว่ก็ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว และรอยยิ้มที่หายไปนานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่สวยงามของเธอ
ตอนที่หลินชิงเสว่ลงมาชั้นล่าง ถังเฉาได้เตรียมอาหารเช้าแสนอร่อยเสร็จเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าไร้เครื่องสำอางของเธอในตอนนี้ ยังคงสวยงามไม่เปลี่ยน
“มาทานข้าวกัน” ถังเฉากล่าวกับหลินชิงเสว่ด้วยรอยยิ้ม
หลินชิงเสว่นั่ง และดื่มโจ๊กอย่างสง่างาม
“ขอบคุณค่ะ”
ทันใดนั้น เธอก็เงยหน้าขึ้น และพูดกับถังเฉา
“ขอบคุณอะไรกัน?” ถังเฉาผงะ
“ขอบคุณสำหรับอาหารเช้า”