บทที่180 ความทะเยอทะยานของตระกูลต่ง

บทที่180 ความทะเยอทะยานของตระกูลต่ง

จากคำพูดของถังเฉา สายตาของทุกคนในร้านต่างเพ่งมองไปที่เรือนร่างของหลินชิงเสว่

ตกใจมากต่อสายตาหลายคนที่มองมา หลินชิงเสว่ไม่เคยชิน ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ปกติที่บริษัทแม้จะมีคนคอยสังเกตเธอ แต่ส่วนใหญ่เป็นสายตาที่เกรงกลัว และเคารพแต่ไม่ใช่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

ถังเฉายิ้มและนำชุดเดรสส่งให้เธอ แล้วพูดว่า: “เข้าไปลองดูสิ?”

หลินชิงเสว่ลังเลครู่หนึ่ง ยังคงรับชุดเดรส หันหลังเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว

ขณะที่เดินผ่านหวังอี้ หวังอี้มองไปที่เธอด้วยสายถมึงทึง

เธอภาวนาในใจไม่หยุด ให้หลินชิงเสว่สวมใส่ชุดเดรสนั้นไม่พอดี

จิตใจดีย่อมมีสุข คนที่น่าเกลียด จิตใจก็จะน่าเกลียด ถังเฉากลับไม่กังวลใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม รออยู่หน้าประตูห้องลองชุด เพื่อรอคอยหลินชิงเสว่เดินออกมา

ภายในร้านไม่มีใครพูดสักคำ สายตาของทุกคน ยังคงอยู่มองที่ถังเฉา

ถังเฉาเข้าใจ พวกเขาตกใจเพราะความคิดเห็นของตนนั้นเป็นมืออาชีพ เชื่อว่าหลินชิงเสว่ก็คงคิดแบบเดียวกัน

งั้น เขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

ถังเฉาเคยไปทำภารกิจครั้งหนึ่ง ข้อมูลภารกิจนี้คือ----คุ้มกันความปลอดภัยคุณไวเกล

ในตอนนั้น ภรรยาของเขายังไม่ตาย แต่ก็กำลังจะเสียชีวิต และคุณไวเกลก็ร่างต้นแบบเสร็จแล้ว

นั้นก็เป็นสาเหตุว่า ทำไมถังเฉาแค่มองครั้งเดียวก็เลือกเดรสชุดนี้

เอี๊ยดๆ----

ในขณะนั้น ประตูห้องลองชุดก็เปิดออก

ออกมาพร้อมกับประตูที่เปิดออก รอบด้านเปลี่ยนเป็นเงียบสนิท

ถังเฉาหันไปมอง แม้ว่าในใจได้เตรียมพร้อมแล้ว แต่ยังตกตะลึงในความสวยงามที่น่าทึ่งของหลินชิงเสว่

ใบหน้าสวยราวเมฆหลากสี ดวงตาเปล่งประกายดั่งดวงดาว ผมหางม้าสูงก็ยกขึ้นสูงเหมือนดั่งมงกุฎล้ำค่า คอที่เรียวยาวสวมใส่สร้อยเพชรที่ส่องประกายราวกับดวงดาว คริสตัลบนชุดเดรสสีขาวที่สวมใส่บนร่างนั้นเติมเต็มซึ่งกันและกัน ราวกับชุดแต่งงานของเจ้าหญิงเงือกน้อย

พนักงานหญิงในร้านจ้องมากตาโต จนมือถือในมือหล่นก็ยังไม่รู้สึกตัว ต่งเจี้ยนเองจ้องมองตาไม่กระพริบ ที่ประหลาดใจที่สุดคือหวังอี้ แม้ว่าจะถูกแสงระยิบระยับบนร่างของหลินชิงเสว่แยงตาจนลืมตาไม่ขึ้น

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

หลินชิงเสว่ก้มหน้าดูชุดเดรสบนร่าง ใบหน้าที่เย็นชาราวก้อนน้ำแข็ง ยากที่จะเผยรอยยิ้มออกมา

“สวยงามมาก”

ถังเฉายิ้มแล้วพูด: “ดูแล้วเมื่อห้าปีก่อน สายตาของผมก็ไม่เลวเหมือนกัน”

“หน้าไม่อาย”

หลินชิงเสว่ชายตามองไปที่เขา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

มองตัวเองในกระจกรู้สึกพอใจอย่างยิ่ง เดินกลับไปเปลี่ยนชุดตัวเองที่ห้องลองเสื้อ

ในขณะเดียวกัน ถังเฉาหันไปมองที่ต่งเจี้ยนด้วยสายตาเย็นชา เดินตรงไปที่เขา

“คุณ คุณคิดจะทำอะไร?”

ต่งเจี้ยนตกใจในท่าทีขึงขังของถังเฉา ก้าวถอยหลังต่อเนื่อง

หวังอี้เองก็ตกใจกลัวจน นั่งลงไปกองกับพื้นสั่นไปทั้งตัว

“คุณคงรู้สึกว่า คุณเป็นคนของตระกูลต่ง ดังนั้นก็สามารถวางก้ามทำเรื่องไร้ยางอายได้งั้นเหรอ?”

ความสูงของถังเฉาสูงกว่าต่งเจี้ยน หนึ่งช่วงศีรษะพอดี เมื่อมีความสูงขนาดนี้มองลงมาทำให้ต่งเจี้ยนตกใจกลัวอย่างมาก

แต่ว่าเขาเป็นคนของตระกูลต่ง ยังคงไม่ควรทำอะไรไม่ดีต่อถังเฉา พูดว่า: “พวกเราให้ชุดเดรสชุดนี้กับคุณไปแล้ว คุณยังจะทำอย่างไรอีก?”

“เดรสชุดนี้ เดิมทีก็เป็นพวกเราที่จะซื้อ”

จู่ ๆ ถังเฉาฉุกคิดอะไรออก หรี่ตาเล็กน้อย พูดว่า: “คุณคงไม่รู้ว่าผมเป็นใครใช่ไหม?”

“คุณเป็นใคร?”

ต่งเจี้ยนกัดฟันถาม บนตัวถังเฉา เขารับรู้ถึงพลังลึกลับอะไรบางอย่าง

“ผมชื่อถังเฉา นี้เป็นภรรยาของผมหลินชิงเสว่ วันนี้เป็นวันที่ฉันและเธอออกเดตกันเป็นครั้งแรก หากพวกคุณยังกล้าสร้างความวุ่นวายอีก ผมคงจะให้คุณนั่งรถสปอร์ตมาแต่นั่งรถพยาบาลกลับไป”

คำพูดนี้มีไอสังหารรุนแรง เจตนาฆ่าเข้าไปถึงจิตวิญญาณ ต่งเจี้ยนตกใจกลัวจนตัวสั่น ไม่กล้าที่จะสบตากับถังเฉาอีก

ทันใดนั้น เขารู้สึกว่าชื่อของทั้งสองคนนี้ ถังเฉา หลินชิงเสว่ คุ้นหูมาก เหมือนว่าได้ยินมาจากที่ไหน

ครุ่นคิดจริงจังพักหนึ่ง จู่ ๆ ต่งเจี้ยนมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป มองไปที่สีหน้าของถังเฉา ความหวาดกลัวเกิดขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว

“ขอโทษ คุณถัง!”

ครู่เดียว เขารีบโค้งคำนับคุณถังทันที เหงื่อที่หน้าผากไหลออกไม่หยุด ด้วยความตกใจกลัวอย่างสุดขีด

“ไปให้พ้น!”

ถังเฉาตะคอกใส่

ต่งเจี้ยนเหมือนดั่งคนร้ายได้รับการอภัยโทษ รีบออกไปจากร้านกุชชี่

และเวลานั้นเอง หลินชิงเสว่เปลี่ยนชุดเสร็จเดินออกมา ถังเฉาเปลี่ยนท่าทีเป็นคนละคน มองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน

หลินชิงเสว่ดึงสมุดเช็คออกมา เขียนเงินสดห้าแสนบาทไว้ข้างบน หลังจากนั้นส่งให้ถังเฉา

“คุณคิดจะทำอะไร?” ถังเฉายิ้มเล็กน้อยพูดถาม

“คืนให้คุณ”

หลินชิงเสว่พูดตรง ๆไปว่า: “ขอบคุณมาก ของขวัญของคุณฉันชอบมาก เพียงแต่ฉันไม่ชอบติดค้างใคร......”