บทที่186 ชื่อรหัส 'ค้างคาว'

บทที่186 ชื่อรหัส 'ค้างคาว'

“อย่านะ!”

หลินชิงเสว่มองไปที่ถังเฉาที่เหมือนเทพสังหารด้วยดวงตาสีแดง และใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ต่งอี้สิงเคยทำร้ายเธอก็จริง แต่มันก็ไม่ควรเอามาเป็นเหตุผลในการฆ่าคน

เธอเป็นภรรยาของถังเฉา ตอนนี้เธอเห็นถังเฉากำลังจะฆ่าคนเพราะเธอ หัวใจของเธอไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งเลย แต่กลับรู้สึกทุกข์ทรมานมากกว่า

เมื่อห้าปีก่อนเธอกับถังเฉาถูกจับตัวไปที่โกดังของท่าเรือหมิงจู ในเวลานั้นฤทธิ์ยาในร่างกายของถังเฉาเริ่มมีผล และหลินชิงเสว่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยู่ข้างๆเขา ดังนั้นเธอจึงถูกทำลายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

คืนนั้นเป็นนรกสำหรับเธอ และมันยังทำให้ร่างกายและจิตใจของหลินชิงเสว่ได้รับบาดเจ็บสาหัสด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เธอรู้ว่าตัวเองท้องเพราะเหตุนี้ เธอจึงมีความคิดที่จะกระโดดลงจากตึกเพื่อฆ่าตัวตายอยู่พักใหญ่

อย่างไรก็ตามเธอยังคงยืนกรานและให้กำเนิดทารกในท้องซึ่งเป็นสายเลือดของเธอและถังเฉา

ตอนนี้ชีวิตเธอเริ่มดีขึ้นแล้ว เมื่อเทียบกับการปล่อยให้ถังเฉากลายเป็นฆาตกรเพราะเธอแล้ว เธอยอมทนทุกข์ทรมานดีกว่า

เสียงของเธอเหมือนเสียงร้องอันเศร้าโศกของนกกาเหว่า มันเศร้าจนทำให้คนที่ได้ยินเสียใจและน้ำตาไหลตาม

ร่างกายของถังเฉาก็สั่นอย่างรุนแรงเช่นกัน แต่เขาก็ยังไม่กลับตัวกลับใจ ความเป็นปรปักษ์ในใจเขาเพิ่มมากขึ้น เขาจ้องมองไปที่ต่งอี้สิงและคำรามออกมา

“บอกมา! ใครให้วิดีโอคุณ!”

เท้าของต่งอี้สิงลอยอยู่กลางอากาศ ร่างกายของเขาเสียการทรงตัวและใบหน้าของเขาตกใจอย่างมาก

หอหมิงจูเป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับสามของโลก อาคารมีความสูงเสียดฟ้า ผู้คนและรถยนต์หรือแม้กระทั่งตึกสูงที่อยู่ด้านล่างล้วนมีขนาดเล็กเท่ามด ถ้าตกลงไปจากที่นี่จะต้องเละตุ้มเป๊ะอย่างแน่นอน

ยิ่งในเวลานี้ลมแรงฝนหนักและฟ้าร้องดังก้อง อาคารยิ่งสูงโอกาสที่จะถูกฟ้าผ่าก็ยิ่งมาก และตอนนี้ชีวิตของเขาไม่ได้อยู่ในมือของถังเฉาเท่านั้น แต่ยังต้องกังวลเรื่องที่ตัวเองอาจจะโดนฟ้าผ่าด้วย

สายฟ้ากระจายไปทั่วท้องฟ้า ระยะห่างระหว่างทั้งสองนั้นใกล้มาก---- เขาสามารถมองเห็นเส้นของสายฟ้าด้วยซ้ำ

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

ต่งอี้สิงเปียกโชกไปทั้งตัว ผมก็ยุ่งเหยิงไปหมด และเขาไม่สามารถลืมตาได้ด้วยซ้ำ ได้แต่ร้องขอความช่วยเหลือ

อย่างไรก็ตามหอหมิงจูนั้นสูงมาก ต่งอี้สิงที่ถูกแขวนไว้ตามลำพังนั้นก็เหมือนกับมดน้อย และจะไม่มีใครเห็นเขาอย่างแน่นอน

สายตาของถังเฉาเย็นชากว่าเดิม และเขาจะไม่ปล่อยเขาไปจนกว่าต่งอี้สิงจะพูดออกมา

“ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้าคุณยังไม่พูดก็บอกลาโลกไปเลย”

หลังจากที่เขาพูดจบอย่างเฉยเมยการนับถอยหลังก็เริ่มขึ้น

“สาม”

“ถังเฉาคุณรู้ไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่?”

เสิ่นชิงหยุนที่อยู่ด้านหลังเขากรีดร้องด้วยความตกใจและความโกรธ: “เขาเป็นนายน้อยของตระกูลต่ง และเป็นทายาทโดยตรงของตระกูลต่งด้วย ถ้าคุณกล้าฆ่าเขา ตระกูลต่งจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”

แม้ว่าจะเป็นคำขู่ แต่คำพูดของเขาก็เต็มไปด้วยความกลัว ดูแล้วมันเป็นการแข็งนอกอ่อนในมากกว่า

ถังเฉาหยุดการนับถอยหลังลง และยืนอยู่อย่างเงียบๆราวกับรูปสลัก

เสิ่นชิงหยุนคิดว่าถังเฉากลัว เขาจึงโล่งใจและพูดต่อว่า: “มีอะไรพูดกันดีๆก็ได้ คุณปล่อยอี้สิงลงมาก่อน ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะกลับตัวกลับใจ”

ทันทีที่เสิ่นชิงหยุนพูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำของถังเฉาดังขึ้น

ร่างกายของเขาทั้งสูงทั้งตรง ราวกับว่าเขาสามารถเข้าถึงดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ที่สูงตระหง่านบนท้องฟ้า

“ขออภัยด้วย กระดูกสันหลังส่วนคอของฉันไม่ดีนัก ฉันเลยไม่ชอบหันศีรษะ”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา สีหน้าของทุกคนก็ซีดอีกครั้ง ใจที่เพิ่งวางลงได้ไม่นาน ก็ถูกห้อยขึ้นอีกครั้ง

คำพูดของถังเฉาที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าดังไปทั่วห้อง

“เป็นเวลาห้าปีแล้ว ในห้าปีที่ผ่านมาภรรยาและลูกสาวของฉันถูกข่มเหง ฉันถังเฉาไม่เคยโทษฟ้าโทษดินเลย สิ่งที่ฉันเกลียดคือการที่คนอื่นคุกคามภรรยาและลูกสาวของฉัน และวันนี้ถ้าเขาไม่บอกความจริงมา สมาชิกตระกูลต่งทุกคนจะถูกฝังเพราะเขา!”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ผู้หญิงที่แต่งตัวเป็นเลขาที่อยู่ข้างหลังซงเยรูก็ตัวสั่นขึ้นมา และแม้แต่เสียงของเธอก็สั่นลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ