บทที่ 187 ร่องรอยที่ลึกลับของหว่างเหลี่ยง

บทที่ 187 ร่องรอยที่ลึกลับของหว่างเหลี่ยง

เสียงของหลินชิงเสว่เป็นเหมือนสายน้ำที่ใสสะอาด ปัดเป่าความเป็นปรปักษ์ที่เติบโตอย่างบ้าคลั่งในหัวใจของถังเฉาในทันที

ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน สุดท้ายเขาก็ไม่ได้โยนต่งอี้สิงลงไปเลย แต่ก็ไม่ได้ดึงเขาขึ้นมา ปล่อยให้เขาห้อยเหมือนตุ๊กแกอยู่ที่หน้าผาอย่างปานตาย

ลมและฝนข้างนอกรุนแรงขึ้น และฟ้าร้องคำราม ราวกับจะทำลายโลกแห่งบาปนี้ แต่หัวใจของถังเฉากลับเงียบสงบ ไม่เคลื่อนไหว ปล่อยให้หลินชิงเสว่กอดไว้อย่างตามใจ

เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็รู้สึกว่าไหล่ของหลินชิงเสว่สั่นเล็กน้อย

เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะกลั้นเสียงร้องไห้ แต่ก็ยังถูกถังเฉาสังเกตเห็นได้

เขามองไปที่สายฟ้าที่กะพริบ เสียงของเขาต่ำ และทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย “ผมเคยสัญญาไปแล้วว่า จะไม่ทำให้คุณร้องไห้อีกแล้ว ทำไมคุณถึงร้องไห้อีกแล้ว?”

หลินชิงเสว่หัวเราะออกมาด้วยน้ำตา แต่ดวงตาของเธอยังคงเป็นสีแดง และเธอกอดถังเฉาไว้แน่นขึ้น “ฉันไม่อยากจะให้คุณฆ่าคน ไม่ว่าคนอื่นจะปฏิบัติต่อเราอย่างไร เราก็ไม่สามารถทำเช่นนี้ได้ คุณมีเสี่ยวลี้ และยังมีฉัน----เราเคยผ่านการใช้ชีวิตแบบไม่มีคุณมาห้าปีแล้ว และเราก็ไม่อยากจะเสียคุณไปอีกแล้ว”

ถังเฉาไม่ได้พูด และหลับตาอย่างเคร่งขรึม

เมื่อถังเฉาเงียบ ห้องเหมาทั้งห้องก็เงียบไปเช่นกัน ซ่งหรูอี้ เสิ่นชิงหยุน และคุณชายคนอื่นๆ ต่างก็มองเขาด้วยความหวาดกลัว หรือซับซ้อน

หลังจากนั้น ทุกคนก็พบว่า ความเย็นชาและเจตนาการฆ่าในห้อง ราวกับกระแสน้ำ ลดลงไปทีละเล็กทีละน้อย

เมื่อถังเฉาลืมตาขึ้นอีกครั้ง บนร่างกายของเขาไม่มีออร่าการฆ่าใดๆ และมีรอยยิ้มอ่อนๆ บนใบหน้าของเขา “โอเค ผมสัญญากับคุณว่า จะไม่ฆ่าคน”

ในขณะที่พูด ข้อมือของเขากระชับ ต่งอี้สิงที่ปานตายและแขวนอยู่ข้างนอกก็ถูกถังเฉาโยนกลับมาทันที

เพียงแต่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง ดวงตาของเขาหมองคล้ำ และเขาไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืนเลย

ถังเฉาไม่แม้แต่จะมองเขาเลย หันหลังไปอย่างช้าๆ และมองไปที่หลินชิงเสว่อย่างอ่อนโยน “ผมแค่ไม่อยากจะให้ใครทำร้ายคุณ”

“ผมก็เหมือนกัน”

หลินชิงเสว่กล่าวด้วยดวงตาสีแดงว่า “อันที่จริง ถ้าย้อนเวลากลับไปเมื่อห้าปีก่อน ฉันจะยังช่วยคุณโดยไม่ลังเล”

ถังเฉาตกตะลึง และความรู้สึกผิดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง

นี่คือหลินชิงเสว่ เธอเป็นคนที่ใจดี ตั้งแต่ต้นจนจบ

“ฮึ”

ซ่งหรูอี้ที่อยู่ข้างๆ มองไปที่ถังเฉาที่กำลังกอดกับหลินชิงเสว่อยู่ ความไม่พอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคลาสสิกของเขา เขาตะคอกอย่างหนัก และมองไปที่เสิ่นชิงหยุนและคุณชายเหล่านั้นด้วยสายตาที่เย็นชา “พวกคุณยังไม่ยกเขาออกไปอีกเหรอ?”

ตอนนั้นเองที่เสิ่นชิงหยุนตระหนักได้ในทันใด และพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึงว่า “เรื่องนี้มันจะไม่จบอย่างง่ายดาย! ”

จากนั้นเขาก็ยกต่งอี้สิงที่กลัวเกินกว่าจะเดินได้ ออกจากห้องเหมาไป

เมื่อเหล่าคุณชายคนอื่นๆ เห็นเช่นนี้ พวกเขาก็หนีไปทันที ราวกับว่าสูญเสียแกนนำไปชั่วขณะ

อารมณ์ของซ่งหรูอี้ถึงเริ่มดีขึ้นเล็กน้อย แต่ใบหน้าของเขายังคงมืดมน

เลขาที่อยู่ข้างหลังเขามองไปที่ถังเฉาอย่างอยากรู้อยากเห็น ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนว่าคุณหนูจะใส่ใจกับชายคนนี้มากนัก........

เมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าภายใต้การจ้องมองของฝูงชน ตัวเองได้โอบกอดกับถังเฉา และยังพูดคำที่แสดงอารมณ์เช่นนั้น แก้มของหลินชิงเสว่ก็แดงขึ้นทันที และเธอก็ผลักถังเฉาออกไป ด้วยจิตสำนึก

ด้วยการจากไปของต่งอี้สิง เสิ่นชิงหยุนและกลุ่มชายหนุ่มคนอื่นๆ อารมณ์ของหลินชิงเสว่ก็สงบลง

เมื่อเธอรู้ตัวว่าตัวเองกำลังริเริ่มสวมกอดถังเฉาและพูดคำที่แสดงอารมณ์เช่นนั้นต่อหน้าทุกคน แก้มของหลินชิงเสว่ก็แดงขึ้นและเธอก็ผลักถังเฉาออกไปในทันที

ถังเฉาก็ไม่ได้สนใจ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้วทรมานหลินชิงเสว่เหมือนฝันร้ายมาโดยตลอด แต่ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนก็ใกล้เข้าไปอีกขั้น

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ การมีก้างขวางคอขนาดใหญ่ มันก็ไม่ได้วิเศษอะไรมากมายแล้ว

ดังนั้นถังเฉาจึงมองไปที่ซ่งหรูอี้ และพูดว่า “คุณหนูซ่ง หรือคุณไม่คิดว่า ตอนนี้คุณสดใสและสวนงามมากหรือ?”

สีหน้าสวยของซ่งหรูอี้นั้นเย็นชา วางมือโอบที่หน้าอก และพูดอย่างเย็นชา “ถังเฉา คุณช่างใจร้ายเหลือเกินจริงๆ ผมอุตส่าห์ช่วยคุณด้วยความใจดี คุณยังคิดว่าฉันเป็นก้างขวางคออีกเหรอ”