บทที่188 การฆ่าต่อเนื่อง

บทที่188 การฆ่าต่อเนื่อง

หลังจากแยกทางกับซ่งหรูอี้ ถังเฉาก็กลับมาที่ห้องส่วนตัวอีกครั้ง

ในเวลานี้บริกรได้นำอาหารที่หรูหรามาเสิร์ฟแล้ว และยังมอบไวน์แดงอย่างดีเป็นของขวัญแก่พวกเขาด้วย

ฉนวนกันเสียงของห้องส่วนตัวนั้นยอดเยี่ยมมาก และจะไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องส่วนตัวอย่างแน่นอน

ถังเฉามองไปที่อาหารอันโอชะบนโต๊ะ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “กินได้เลยครับ อาหารที่นี่อร่อยมากเลยนะ”

หลินชิงเสว่ไม่อยากอาหารเลย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล: “เธอพูดอะไรกับคุณเหรอ?”

ถังเฉาตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ หลังจากที่เขาคิดคำนวณไปชั่วครู่เขาก็ตัดสินใจที่จะไม่บอกให้หลินชิงเสว่ รู้

“มีเรื่องที่น่าสงสัยอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้หลายอย่าง ซ่งหรูอี้บอกรายละเอียดบางอย่างแก่ฉัน” ถังเฉากล่าวด้วยสีหน้าสงบ

หลินชิงเสว่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองไปที่นอกหน้าต่างซึ่งกำลังลมฝนโหยหวนอยู่ และถูขมับของตัวเองเบาๆ เหมือนว่าเธอจะเหนื่อยล้ามาก

เมื่อมองไปที่ใบหน้าสวยงามที่อยู่ตรงหน้าเขา ถังเฉาก็รู้สึกผิดอย่างมาก แต่สิ่งที่หนักแน่กว่านั้นกลับเป็นความเฉียบขาดในใจเขา

“ชิงเสว่คุณวางใจได้เลย ฉันจะหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้เจออย่างแน่นอน”

เขามองไปที่หลินชิงเสว่และพูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกล้ำราวกับว่าเขากำลังให้คำสัญญาต่อเธออยู่

เมื่อเห็นว่าถังเฉาจริงจังเยี่ยงนี้ หลินชิงเสว่จึงไม่กังวลอีกต่อไป เลยตอบตกลงด้วยเสียงแผ่วเบา

และยังมีสเต๊กที่ถูกหั่นเสร็จเรียบร้อยปรากฏอยู่ตรงหน้าเธออีกด้วย

“มา อ้าปากหน่อย อา---- ” ถังเฉาถือสเต๊กและกล่าวกับหลินชิงเสว่

“คุณกำลังทำอะไรเนี่ย?”

หลินชิงเสว่มองไปที่ถังเฉาด้วยสีหน้าแปลกๆ และพูดด้วยความสงสัย

“ป้อนคุณกินข้าวไง” ถังเฉาพูดอย่างเป็นธรรมชาติ

“ฉันกินเองได้ ... ” หลินชิงเสว่กล่าวด้วยสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ

“ฉันรู้ มาอ้าปากหน่อย อา---- ”

“... ”

ทั้งที่ถังเฉาพยักหน้าแล้ว แต่ก็ยังยืดสเต๊กมาให้เธอราวกับว่าเขาไม่เข้าใจคำพูดเธอ

เนื่องจากว่าไม่มีทางเลือกอื่น หลินชิงเสว่จึงต้องกัดฟันกินสเต๊กชิ้นนี้ลงไป และในที่สุดภายใต้การบังคับของถังเฉาเธอก็กินสเต๊กจนหมดจาน

หลังอาหารเย็นฝนไม่เพียงแต่ไม่หยุดตก แต่กลับหนักขึ้นกว่าเดิมอีก

ถังเฉาถือร่มให้หลินชิงเสว่ และมองไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิดที่ผืนน้ำและท้องฟ้าบรรจบกัน จากนั้นก็ถอนหายใจและพูดว่า: “ฝนตกหนักจัง”

“ขับรถ”

หลินชิงเสว่พูดอย่างรวบรัด เธอไม่สนใจอะไรมากนัก

“เดี๋ยวฉันขับเอง” ถังเฉาพูดพร้อมกับมองไปที่ใบหน้าแดงของหลินชิงเสว่

หลินชิงเสว่เป็นคนคออ่อน ดื่มไวน์แดงไปแค่ขวดเดียว เธอก็มีอาการเวียนหัวแล้ว

หลินชิงเสว่พยักหน้าและหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าของเธอ เธอหยุดอีกครั้งแล้วส่ายหัวหลายครั้ง: “ไม่ได้”

“อะไรไม่ได้?” ถังเฉารู้สึกงงเล็กน้อย

เธอมองถังเฉาอย่างจริงจังและพูดว่า: “คุณก็ดื่มเหมือนกัน”

“ไวน์แค่นี้ไม่มีอะไรเลย- ”

“ไม่ได้ ดื่มก็คือดื่ม เราต้องหาคนมาขับให้!”

หลังจากนั้นไม่นานชายที่มีหมวกแก๊ปและสูงเพียง1.7เมตรก็เดินมาหาพวกเขา: “พวกคุณกำลังมองหาคนขับรถใช่ไหมครับ?”

ทั้งๆที่เป็นฤดูร้อน แต่ชายคนนี้กลับสวมเสื้อกันหนาวหนา

ถังเฉาจึงระแวงชายคนนี้มากขึ้น และส่งกุญแจรถให้เขา: “ไปที่คฤหาสน์จื่อหยวน”

หลังจากพูดเสร็จเขากับ หลินชิงเสว่ก็ขึ้นไปนั่งแถวหลังของรถ

ชายในเสื้อกันลมก็ไม่ได้พูดสักคำ เขาสตาร์ทรถโดยตรงจากนั้นก็ขับรถพุ่งเข้ากลางสายฝน

ชายคนนี้เงียบมาก เขาไม่เหมือนคนขับรถคนอื่นๆที่ชอบชวนคุย ตั้งแต่สตาร์ทรถจนถึงตอนนี้เขาไม่พูดอะไรเลย

ถังเฉาและหลินชิงเสว่เองก็ไม่ใช่คนที่จะริเริ่มชวนคนอื่นคุยก่อนด้วย ดังนั้นบรรยากาศในรถจึงเงียบสนิทและไม่มีเสียงใดๆเลย

มีเพียงเม็ดฝนตกลงมากระแทกกระจกหน้ารถ ส่งเสียงดังเปาะแปะราวกับเวลาคั่วถั่ว

ฝนตกหนักมากจนมองเห็นวัตถุได้ยาก แม้ว่าจะเปิดที่ปัดน้ำฝนจนสุด แต่ก็แทบม