บทที่189 เสี่ยวลี้หายไปแล้ว

บทที่189 เสี่ยวลี้หายไปแล้ว

ภายใต้การจ้องมองของถังเฉาที่เต็มไปด้วยเจตนาในการฆ่า ลูกศิษย์ของนักฆ่าก็หดตัวลงและใบหน้าของเขาซีดราวกับกระดาษ

“คุณ ทำไมคุณถึงไม่เป็นไรเลย?!”

คนธรรมดาต้องบาดเจ็บสาหัสและตายเพราะถูกแทงในครั้งนี้อย่างนอน ทำไมเขาถึงไม่เป็นไรเลยนอกจากเลือดออกแค่นิดเดียว?

“แกไปตายซะ”

เสียงของถังเฉานั้นเยือกเย็นราวกับสายน้ำ และเขาไม่รอช้าเขาพุ่งเข้าไปชกต่อยด้วยหมัดหนัก

เขาคิดในใจคร่าวๆว่าเหลือเวลาประมาณสามวินาทีก่อนที่รถทั้งสองจะชนกัน

สำหรับคนทั่วไปแล้วสามวินาทีนั้นหายไปในพริบตา แต่สำหรับเขาสามวินาทีก็เพียงพอที่จะทำเรื่องหลายอย่างแล้ว

ปัง----

มีเสียงดังขึ้นราวกับเสียงฟ้าร้อง พลังหมัดของถังเฉาทำให้ร่างของนักฆ่าบินออกไปไกลราวกับว่าวที่หลุดออกจากสาย

คลิก----

กระจกหน้ารถถูกกระแทกจนแตก และนักฆ่าก็กระเด็นออกไป

เสียงดังก้อง----

ในขณะนี้มีเงาดำขนาดใหญ่ปกคลุมสายตาของพวกเขา และรถบรรทุกคันนั้นก็กำลังจะชนใส่พวกเขาในไม่ช้า

พัฟ----

นักฆ่าคนนั้นถูกล้อรถบรรทุกวิ่งทับใส่อย่างแรง และเขาก็สิ้นลมหายใจไปโดยที่ไม่ทันได้กรีดร้องออกมาด้วยซ้ำ

หลินชิงเสว่ดูฉากนี้ด้วยความสยดสยอง ตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบันเธอเคยมีประสบการณ์ถูกลักพาตัวมาหลายครั้ง แต่เธอไม่เคยมีอันตรายเท่าครั้งนี้ มันคือการฆ่าต่อเนื่องเกมสู่เกม

“หลับตา”

ทันใดนั้นเสียงทุ้มจากถังเฉาก็ดังเข้ามาในหูของเธอ

หลินชิงเสว่เงยหน้าขึ้นและเห็นว่าใบหน้าของถังเฉานั้นคมและเคร่งขรึมอย่างมาก โดยเฉพาะดวงตาที่เจิดจรัสของเขาจ้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ละสายตา

ในเวลาที่คอขาดบาดตายแบบนี้หลินชิงเสว่ไม่มีเวลาคิดมาก เธอรีบหลับตาและมอบชีวิตของเธอให้กับถังเฉา

ถังเฉากอดหลินชิงเสว่จากนั้นก็กลิ้งตัวลงไป เมื่อเขากลิ้งตัวลงเขาดึงประตูรถออก จากนั้นก็กลิ้งลงไปพร้อมกับหลินชิงเสว่ในอ้อมแขนของเขา

บูม----

ในวินาทีที่ทั้งสองหนีออกจากรถนั้นรถบรรทุกก็พุ่งเข้าชนใส่รถยนต์ของพวกเขาเช่นกัน

ทันใดนั้นรถก็หลุดออกจากกันและกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที

แต่รถบรรทุกขนาดใหญ่ยังไม่พอใจเพียงเท่านี้ ชนต่อเนื่องอีกสามครั้งถึงจะยอมหยุดลง

บูม----

ถังน้ำมันระเบิดและรถทั้งคันก็พุ่งขึ้นไปบนอากาศ และระเบิดกลางอากาศจากนั้นเปลวไฟก็พุ่งขึ้นบนท้องฟ้า

แต่เปลวไฟเหล่านี้เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที และดับลงด้วยฝนตกหนักอีกครั้งและควันสีดำก็พวยพุ่งขึ้นมาอย่างรุนแรง ทันใดนั้นภาพตรงหน้าก็เต็มไปด้วยความหายนะ

หลินชิงเสว่ไม่ได้เห็นสิ่งเหล่านี้เลย เธอเพียงแค่รู้สึกถึงหน้าอกที่กว้างและทรงพลังซึ่งติดกับแก้มของเธออย่างใกล้ชิด แม้ว่าข้างนอกจะลมแรงฝนหนักและมีเสียงฟ้าร้องดังก้อง แต่เธอก็ไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย

ราวกับว่าอ้อมกอดของถังเฉาเป็นท่าเรือที่อบอุ่นที่สุด ปกป้องเธอรอดจากภัยอันตราย

หลังจากที่กลิ้งไปหลายรอบ เสียงของถังเฉาก็ดังขึ้นอย่างช้าๆ: “เรียบร้อยแล้ว คุณลืมตาได้เลย”

หลินชิงเสว่ลืมตาขึ้นและเห็นถังเฉากำลังกดทับเธออยู่

เขากางมือทั้งสองข้างออก เพื่อควบคุมร่างกายของเขาอย่างระมัดระวังและพยายามที่จะไม่ทำให้หลินชิงเสว่ได้รับบาดเจ็บให้มากที่สุด

จากมุมนี้หลินชิงเสว่สามารถมองเห็นบาดแผลที่กำลังมีเลือดไหลออกมาของถังเฉาได้พอดี และน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้งในทันที: “คุณอดทนหน่อยนะ เราจะไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด!”

ถังเฉามองไปที่หลินชิงเสว่ด้วยสายตาที่อ่อนโยนและพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า: “คุณไม่ต้องกังวล มันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ไม่เป็นไรหรอก”

“มันเป็นแผลเล็กน้อยซะที่ไหน คุณเสียเลือดไปเยอะขนาดนั้นแล้ว---- ”

หลินชิงเสว่ไม่สนใจลมและฝนที่ตกหนัก เธอรีบมาที่ด้านข้างของถังเฉาและพูดด้วยดวงตาสีแดง

สำหรับเรื่องนี้แล้ว ถังเฉาทำได้แค่ยิ้มอย่างขมขื่น

การบาดเจ็บแบบนี้อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่ใช่แม้กระทั่งอาการบาดเจ็บเล็กน้อยด้วยซ้ำ

ตอนศึกแห่งโยวเหิง ถังเฉาต่อสู้กับยอดนักบู๊ทั้งเก้าของโลกเพียงลำพัง และการบาดเจ็บไหนบนร่างกายของเขาไม่หนักกว่าการบาดเจ็บในครั้งนี้เหรอ?

ถังเฉากำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ ทันใดนั้นสายตาของเขาก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนเป็นเฉียบคมขึ้นกว่าเดิม และเขาก็ส่งสัญญาณให้เธอเงียบ: “ชู่!”

หลินชิงเสว่ก็ผงะและไม่พูดอะไร

ตึกตึกตึก……

เสียงฝีเท้าคมชัดดังมาจากไม่ไกล

คนขับรถบรรทุกกระโดดออกจากรถ และเดินมาตรวจสอบสถานการณ์

สายฝนโปรยปรายลงมาบนใบหน้าร่างกายและผมของเขา แต่ดวงตาของเขาก็ยังคงเรียบเฉยราวกับว่าเขาไม่รู้สึกตัวเลย