บทที่195เจอไป๋เสว่สักที

ถังเฉาไม่เคยคิดเลยว่า คนที่เคาะประตูบ้าน จะเป็นเจียงไป๋เสว่

หลังจากที่เขาลาออกอย่างรุ่นโรจน์ เขาก็รู้ว่าวันหนึ่งจะต้องเจอเจียงไป๋เสว่แน่นอน และเคยลองคิดว่าตอนเจอเธอจะอยู่ในสถานะการแบบไหน แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะเจอเธอในสภาพแบบนี้

เจียงไป๋เสว่ตัวเต็มไปด้วยเลือด และอยู่ในอ้อมกอดตัวเองพร้อมการหายใจที่อ่อนแอเลือดของเธอยังหยดลงมาทีละนิดๆ เสียงนั้นดังมากในบรรยากาศที่เงียบแบบนี้ ทำให้ถังเฉาจ้องตาถลน

ขณะเดียวกัน ก็ไปทิ่มแทงหัวใจของเขาด้วยเรื่องเก่าที่เขาเก็บไว้ส่วนลึกที่สุดในใจและไม่อยากกลับไปคิดมัน

ก็คือเรื่องที่การเผชิญหน้ากับหว่างเหลี่ยงเป็นครั้งแรก

ฝนได้กระหน่ำตกลงมา และท้องฟ้าที่มืดมน

พี่ใหญ่ของเขาถูกลักพาตัวไป เป็นตายไม่ทราบ เจียงไป๋เสว่ร้องไห้จนสลบไป เขาก็ถูกความแค้นบังตา และฆ่าคนอย่างบ้าระห่ำ ฝนที่ตกในวันนั้นยังเป็นสีแดงเลย

ตอนนี้ เขากลับมองดูเจียงไป๋เสว่ที่อ่อนแอมาล้มอยู่ที่อ้อมกอดตัวเอง ทันใดนั้น ตัวเขาสั่นสะเทือน ในใจกลัวมาก

เขาไม่อยากเห็นคนที่เขาให้ความสำคัญจากไปอีกแล้ว

“ฉันรู้ว่า นายต้องเปิดประตูแน่ๆ .......”

เจียงไป๋เสว่ที่อยู่ในอ้อมกอดของถังเฉาค่อยๆลืมตาขึ้น และมองไปที่เขา บนใบหน้าที่ขาวซีด ปรากฏรอยยิ้มที่ฝืนยิ้ม

เธอบาดเจ็บหนักถึงขั้นที่เพียงแค่การยิ้มเล็กน้อยก็จะทำให้บาดแผลฉีกขาดได้

เลือดบนร่างกายของเธอ หยดลงมาทีละหยดๆ ทำให้เสื้อของถังเฉาแดงไปหมดแล้ว

“เธออย่าพึ่งพูดนะ”

ถังเฉาได้สติกลับมา และไม่ได้พูดอะไรมาก แค่มีสีหน้าที่แห้งเหี่ยว: “เดียวฉันทำแผลให้”

เจียงไป๋เสว่ส่ายหัวและปฏิเสธความหวังดีของถังเฉา: “นายลืมแล้วหรือ ฉันเป็นของถ่ายทอดวิชาการแพทย์ให้นายนะ ฉันบาดเจ็บหนักแค่ไหน ฉันรู้ตัวดี”

“ใครเป็นคนทำร้ายเธอ?” ถังเฉาถามด้วยเสียงที่แห้งเหี่ยว

แววตาของเขาค่อยๆมืดมนลงไป และใบหน้าสั่นไหวอย่างรุนแรง ความอยากร้องไห้ผุดขึ้นในใจของถังเฉา

“นายรู้อยู่แล้ว”

เจียงไป๋เสว่เอนตัวอยู่ในอ้อมกอดของถังเฉาและมองถังเฉาอย่างลึกซึ้งแล้วพูดว่า: “หว่างเหลี่ยง”

สองคำนี้ ทำให้สีหน้าของถังเฉาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตกใจชั่วครู่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยแรงอาฆาตอีกครั้ง

“พวกเขาต้องชดใช้”

เสียงพูดของเขาดูเฉยชา แต่บรรยากาศรอบตัวเขาเยือกเย็นขึ้นมา

ถังเฉาไม่ใช่ไม่มีจุดอ่อน คนทุกคน ต้องมีจุดอ่อนเสมอ จุดอ่อนของถังเฉาก็คือชอบให้ความสำคัญกับคนรอบข้างมากเกินไป

คนที่ถังเฉาให้ความสำคัญที่สุด ก็หนีไม่พ้น หลินชิงเสว่ถังเสี่ยวลี้ และเจียงไป๋เสว่

หลินชิงเสว่และถังเสี่ยวลี้เป็นภรรยาและลูกของเขา ส่วนเจียงไป๋เสว่เป็นเพื่อนร่วมรบของเขาและเป็นคนที่เขาฝากชีวิตไว้

ยังมีเรื่องหนึ่งที่ถังเฉาไม่กล้ายอมรับ ก็คือคนทุกคนต้องเคยมีความรักครั้งแรก และความรักครั้งแรกของถังเฉาก็คือเจียงไป๋เสว่

เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ถังเฉาเจอในค่ายทหาร และเป็นคนแรกที่ไปต่อยถังเฉาจนฟันหลุด ปัจจุบันถังเฉายังเก็บฟันนั้นอยู่อย่างดี

แต่ถังเฉาก็ไม่ได้พัฒนาความสัมพันธ์นั้นต่อ เขารักษาความสัมพันธ์กับเจียงไป๋เสว่แบบห่างๆ และเติมสีสันให้ชีวิตที่น่าเบื่อระหว่างอยู่ในค่ายทหาร

ถึงแม้ว่า ไม่นานเจียงไป๋เสว่ก็ไปเป็นแฟนกับพี่ใหญ่ตัวเอง หลี่เห้าพี่ใหญ่ ความรักครั้งแรกจบลงโดยที่ยังไม่ได้เริ่มต้น แต่ถังเฉาก็ไม่ได้เสียดาย

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

สำหรับถังเฉาแล้ว เจียงไป๋เสว่พิเศษสำหรับเขาเสมอ โดยเฉพาะตอนที่ พี่ใหญ่หลี่เห้าหายตัวไป ทำให้ความรู้สึกนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น

เขาถึงไม่ยอมให้เกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดกับเจียงไป๋เสว่ไม่งั้นเขาคงเสียดายไปตลาดชีวิต

เขาประคองเจียงไป๋เสว่เข้าไปในบ้าน และให้เธอนอนบนโซฟา เขาได้เอาผ้าพันแผลแอลกอฮอล์พร้อมที่คีบมา มองไปที่ซิปเสื้อกระชับส่วนของเจียงไป๋เสว่ แสดงแววตาที่เคร่งครัด： “ได้มั้ย?”

เจียงไป๋เสว่เงียบอยู่พักใหญ่ แววตาของเธอตอนนี้เป็นแววตาที่สับสนและมองไปที่ถังเฉา: “นายคิดว่าไงละ?”

ถังเฉาไม่ได้พูดอะไรต่อ และค่อยๆรูดซิปชุดกระชับส่วนของเจียงไป๋เสว่ลงมา ทันใดนั้น ผิวแผ่นหลังที่ขาวได้ปรากฏขึ้น

บาดแผลที่เกิดจากมีดเต็มไปทั่วแผ่นหลัง เสื้อติดกับบาดแผลที่แห้ง ถึงขั้นที่แผลทั้งสองมุมได้ม้วนออกจากกัน เดาไม่ยากว่าเจียงไป๋เสว่และคนของหว่างเหลี่ยงได้ทำศึกสงครามกันอย่างรุนแรงแน่นอน