ตอนที่ 196
บทที่196ใครเป็นฆาตกร
October 21, 2026
ถังเฉาลนลานขึ้นมาทันที เจียงไป๋เสว่บาดเจ็บหนักขนาดนี้ เขาคิดว่าทำแผลเสร็จแล้วจะไปบอกเรื่องนี้กับหลินชิงเสว่
แต่ยังไม่ทันบอกหลินชิงเสว่ หลินชิงเสว่ได้ลงมาแล้ว
ทั้งสองคนมองหน้ากัน ใบหน้าที่นิ่งเฉยของหลินชิงเสว่แฝงไปด้วยสีหน้าที่แปลกใจ
ดึกขนาดนี้แล้ว ยังมีผู้หญิงที่สวยเข้ามาที่บ้าน
หลินชิงเสว่ปรากฏแววตาที่แหลมคม คนสวยที่หลินชิงเสว่ยอมรับมีไม่มาก เจียงไป๋เสว่ก็คือหนึ่งในนั้น
แต่ไม่นาน สายตาของเธอก็มองไปที่เลือดที่อยู่หน้าประตู แววตาเธอค่อยๆมืดมนและรีบลงบันไดมา: “คนนี้คือ?”
ถังเฉารีบแนะนำไปว่า: “คนนี้คือพี่สะใภ้ของฉัน”
“พี่สะใภ้？”
หลินชิงเสว่ขมวดคิ้ว และมองถังเฉาด้วยแววตาที่แปลกใจ และยิ้มออกมา: “สวัสดีค่ะ ฉันเป็นภรรยาของถังเฉา หลินชิงเสว่”
“เจียงไป๋เสว่”
เจียงไป๋เสว่พูดสั้นๆแต่ได้ใจความ และพูดชื่อตัวเองออกมาอย่างชัดเจน
เห็นอีกฝ่ายที่ไม่มีอารมณ์ที่จะคุย หลินชิงเสว่ก็เลยไม่เกรงใจ และถามไปเบาๆ ว่า: “เธอบาดเจ็บหรือ?”
“บาดแผลเล็กน้อย ไม่เป็นไรหรอก”
เจียงไป๋เสว่พูดออกมาด้วยเสียงเบื่อหน่าย และลุกขึ้นจากโซฟา: “ฉันสร้างความลำบากให้พวกคุณ เดียวฉันจะไปแล้ว” พูดจบเธอได้ทนความเจ็บปวดที่รุนแรง และยืนขึ้นมา เดินไปทางประตู
ถังเฉาอดใจไม่อยู่ กำลังที่จะเอ่ยปาก ตอนนี้แววตาของหลินชิงเสว่กลายเป็นแววตาที่เฉยชา: “เดียวก่อน”
เจียงไป๋เสว่หันกลับมา มองหลินชิงเสว่ด้วยสีหน้าที่แปลกใจ
เห็นสีหน้าที่โกรธนิดหน่อยของหลินชิงเสว่ สั่งสอนเธอเบาๆว่า: “เธอบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ยังจะเดินไหวหรือ?”
“ทำไมจะไม่ไหวละ?”
เจียงไป๋เสว่ขมวดคิ้ว และถามกลับไป
“ตามฉันมา”
หลินชิงเสว่มองไปทางเธอ และหันหลังเดินไปทางห้องนอนรับแขก
แต่ เจียงไป๋เสว่ก็ไม่ได้เดินตามไป และยืนอยู่ที่เดิม: “ไม่เป็นไร ฉันมาที่นี้ก็เพราะมีข่าวจะมาบอกถังเฉา และฉันได้บอกข่าวถังเฉาไปแล้ว ฉันควรต้องไปแล้ว”
แววตาของหลินชิงเสว่ปรากฏความเย็นชาและพูดอย่างเฉยชาว่า: “ฉันคิดว่าเธอคงเข้าใจอะไรผิดนะ ฉันไม่ได้คิดอะไร ฉันทำไปเพราะความหวังดีเฉยๆ”
น้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก แฝงไปด้วยคำสั่ง สีหน้าของเจียงไป๋เสว่เปลี่ยนไปนิดหน่อยและเงียบไป
ตอนนี้ถังเฉาก็ได้พูดว่า: “เธอพักที่นี่ก่อน ถึงชิงเสว่จะไม่พูด ฉันก็จะให้เธอพักที่นี่อยู่ดี
เจียงไป๋เสว่กัดริมฝีปาก และตกลง: “งั้นก็ได้ ขอบคุณนะ”
หลินชิงเสว่ไม่ได้พูดอะไรต่อ และพาเจียงไป๋เสว่ไปที่ห้องนอน
ตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว หลินชิงเสว่และถังเฉากลับไปที่ห้อง
“ชิงเสว่ ฉัน......”
ถังเฉารู้สึกไม่สบายใจ เขาอยากที่จะอธิบายกับหลินชิงเสว่
หลินชิงเสว่มองไปที่ถังเฉา และถามด้วยน้ำเสียงที่จืดชืดว่า: “เธอเป็นพี่สะใภ้ของนายไม่ใช่หรือ?”
“ใช่ครับ”
ถังเฉามองหลินชิงเสว่ด้วยความงง ว่าทำไมเธอถึงถามคำถามแบบนี้
หลินชิงเสว่ยิ้มออกมา: “พี่สะใภ้ของนายสวยดีนะ”
พูดจบ เธอก็หันไปกอดถังเสี่ยวลี้และนอนหลับไป
ถังเฉาเหมือนเผชิญกับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ ในของเขารู้สึกไม่ปลอดภัยและไม่สบายใจเลยถังเฉาค่อยๆ ลงจากเตียงไป และนอนหลับอยู่ที่พื้นไป
เขารู้ว่า หลินชิงเสว่ต้องสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแล้ว
หลังจากที่ออกจากหมิงจูด้วยความกระเซอะกระเซิง ต่งอี้สิงก็ยังไม่ได้กลับบ้าน แต่ไปกินเหล้าที่บาร์เหล้าที่ตัวเองเปิด และกินเหล้าจนดึกดื่น
เมื่อกินเหล้าแล้ว ต่งอี้สิงรู้สึกมึนหัวตาลาย ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หน้าของเขาบิดเบี้ยวไปหมด
เขาโตจนอายุปูนนี้แล้ว ยังไม่เคยมีคนคุกคามเขาแบบนี้เลย โดยเฉพาะเอาเขาไปทิ้งลงมาจากเจดีย์หมิงจู เมื่อคิดดูแล้ว ยังรู้สึกกลัวอยู่เลย