ตอนที่ 255
บทที่255 อยากจับให้อยู่หมัดทำใจดีปล่อยไปก่อน
October 21, 2026
ก่อนที่จะไป ถังเฉาสั่งเฟิ่งหวงให้ขังเสิ่นชิงหยุนไว้ในคฤหาสน์ซานสุ่ย ขอเพียงรักษาชีวิตเขาไว้ได้ อย่างอื่นแล้วแต่จะทำ
ไม่รอให้ถังเฉาขึ้นรถออกไป เขาก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเสิ่นชิงหยุนที่โกรธแค้นถึงขั้นสุดลอยออกมาจากคฤหาสน์แล้ว
“ไม่----แกทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!”
ถังเฉาหัวเราะนิ่งๆ ก่อนจะขับรถออกไป
เขาสามารถเดาได้ว่าด้วยนิสัยเฉพาะของเฟิ่งหวง คงมอบเงื่อนไขที่พักย่ำแย่มากให้เสิ่นชิงหยุนอยู่
ในขณะเดียวกัน เขาก็สั่งเฟิ่งหวงไม่ต้องให้นักฆ่าที่มาถึงหมิงจูทั้งหมดบุ่มบ่ามในสองวันนี้ ทุกอย่างจึงสงบนิ่ง
ช่วงเวลาแบบนี้ ดำเนินต่อเนื่องมาได้สามวัน ในที่สุดก็มีคนสังเกตได้ถึงความผิดปกติ
เสิ่นชิงหยุนของตระกูลเสิ่นหายตัวไป
ที่ไหนก็ไม่มีภาพเงาของเขา เหมือนกับสูญหายไปจากโลกมนุษย์
ถังเฉาเพิ่งส่งถังเสี่ยวลี้ไปโรงเรียนอนุบาล จากนั้นได้รับสายโทรศัพท์ของต่งวี่ซู่
“คุณถังครับ เสิ่นชิงหยุนหายตัวไปครับ!”
ในสายโทรศัพท์ เสียงของต่งวี่ซู่มีอาการสั่นเครือที่เข้มข้น
ถังเฉากลับหัวเราะนิ่งๆ ยังคงไม่ไหวติง “ไม่ใช่แค่ไม่เจอตัวเขามาสามวันเท่านั้นเองเหรอ จะสรุปว่าหายตัวไปแล้ว?”
“มีคนบอกว่าล่าสุดที่เห็นเขาอยู่ในโรงแรมห้าดาวเมื่อสามวันก่อน หลังจากนั้นก็ไม่เคยลงมาอีกเลยครับ” ต่งวี่ซู่รายงานตามจริง
แต่ทว่าน้ำเสียงของถังเฉายังคงนิ่งเฉย “แม้แต่ตระกูลเสิ่นยังไม่ตื่นตกใจ นายตื่นเต้นอะไรกัน?”
ต่งวี่ซู่หายใจลึกๆ ทีหนึ่ง “คุณถังครับ ผมอยากบอกว่ามีอะไรที่ตระกูลต่งสามารถช่วยเหลือได้ บอกมาได้เลยนะครับ!”
นี่ไม่เพียงเป็นการแสดงความซื่อสัตย์ต่อถังเฉาเท่านั้น สิ่งสำคัญกว่านั้นคือเขาคิดว่ามีความเป็นไปได้มากว่าการที่เสิ่นชิงหยุนหายตัวไป เกี่ยวข้องกับถังเฉาโดยเฉพาะอย่างหนีไม่พ้น
“พอแล้ว ฉันต้องไปทำงานต่อ”
ถังเฉาวางสายโทรศัพท์ หัวเราะนิ่งๆ
ดูแล้วอิทธิพลแต่ละด้านล้วนสังเกตถึงการหายตัวไปของเสิ่นชิงหยุนแล้ว คงดูปฏิกิริยาของตระกูลเสิ่นเอา
ในขณะเดียวกัน คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น
ผู้นำเสิ่นชิงหยุนนั่งอยู่ที่ตำแหน่งบนสุด สีหน้าอึมครึม
“นายท่าน ไม่มีข่าวคราวคุณชายมาสามวันแล้วครับ”
ผู้ดูแลบ้านลุงหยางยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “คงจะไม่เกิดเรื่องอะไรมั้งครับ?”
“ถูกต้อง ถึงแม้ว่าช่วงนี้มีนักฆ่าปรากฏตัว แต่แยกย้ายเป้าหมายแล้ว ไม่ควรไม่มีข่าวสักนิดสิ” เสิ่นป้านซานขมวดคิ้วแน่น พูดพึมพำกับตนเอง
“ถ้าไม่อย่างนั้นส่งคนไปหาสักหน่อยไหม?” ลุงหยางพูดแนะนำ
เสิ่นป้านซานพิจารณาอยู่นาน ยังส่ายหน้าแล้ว “ไม่ต้อง ชิงหยุนจะต้องเจอเรื่องวุ่นวายบางอย่างแน่ เขาไม่ได้โทรศัพท์หาที่บ้าน หมายความว่ายังไม่ถึงที่สุดจริงๆ”
“ตระกูลเสิ่นของฉันอยู่ในช่วงขาขึ้น สามวันมาแล้ว ถังเฉาคนนั้นได้ตอบกลับมาหรือเปล่า?”
เสิ่นป้านซานถามขึ้นอีก
ลุงหยางส่ายหน้า “เกรงว่าเขาคงลืมคำพูดตระกูลเสิ่นของพวกเราหมดจดแล้วครับ”
ในสายตาเสิ่นป้านซานมีความแหลมคมแวบผ่าน “พวกแต่งเข้าบ้านผู้หญิงกระจอกคนหนึ่ง กล้าเพิกเฉยตระกูลเสิ่นของฉัน ในเมื่อเป็นแบบนี้ นายรีบตามฉันไปที่อาคารกั๋วจี้สักเที่ยว ยึดครองลี่จิงกรุ๊ปมา!”
“แต่ว่าเรื่องของคุณชาย......”
“พอแล้ว ผลประโยชน์ของตระกูลสำคัญกว่าทุกอย่าง ฉันเชื่อความสามารถของชิงหยุน!”
คำพูดของลุงหยางถูกเสิ่นป้านซานตัดบทอย่างไร้เยื่อใย เห็นแบบนี้ ลุงหยางถอนหายใจเบาๆ ทีหนึ่ง ออกไปข้างนอกกับเสิ่นป้านซาน
......
หลินชิงเสว่กำลังดูปฏิทิน ครุ่นคิดถึงงานเลี้ยงฉลองของหวางหมิ่นเหมินในอาทิตย์หน้า เลขาฯหลี่ถาวรีบวิ่งเข้ามาแล้ว “ประธานหลินคะ เสิ่นป้านซานของตระกูลเสิ่นมาค่ะ!”
หลินชิงเสว่ได้ยินแล้ว ใบหน้าดูเย็นชาเช่นกัน เดินออกไปมอง เห็นเพียงเสิ่นป้านซานพาคนงานกลุ่มใหญ่มาที่หน้าประตูของลี่จิงกรุ๊ป ไม่ให้คนเข้า และไม่ให้คนออก
“นายท่านเสิ่น นี่คุณหมายความว่าอะไร ยังจะให้คนอื่นทำมาหากินหรือเปล่า?” หลินชิงเสว่ถามด้วยหน้าตาเย็นชา