บทที่267 มอบความสุขให้คุณ

คำพูดของหลินชิงเสว่ เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน แต่ก็อยู่ภายในหลักเหตุผล

สามารถคลอดหลินชิงเสว่ผู้หญิงสวยโดดเด่นระดับนี้ได้ จะดูไม่ดีไปถึงไหนได้อย่างไรกัน?

เพียงแต่ที่ถังเฉาคาดไม่ถึงคือมารดาของหลินชิงเสว่ แม่ยายของเขา เป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเยี่ยนจิง อย่างนั้นควรสวยถึงระดับใดกัน?

“เธอไม่เพียงหน้าตาหาได้ยากทั่วทั้งโลก ความฉลาดยังเป็นเลิศด้วย ไม่นานก็มีชื่อเสียงโด่งดัง”

หลินชิงเสว่หวนนึกย้อนไปแล้วเล่าว่า “ตอนนั้นคนที่ตามจีบสามารถต่อแถวจากเหนือจรดใต้ได้เลย สุดท้าย กลับสนใจคุณพ่อของฉันที่ตอนนั้นยังไม่มีอะไรสักอย่าง”

ถังเฉาไม่ได้ขัดจังหวะ แต่ว่าฟังอยู่เงียบๆ

“ภายใต้การช่วยเหลือของเธอ ตระกูลหลินจากตระกูลเล็กๆ ในเยี่ยนจิงก็ก้าวมาสู่ระดับตระกูลยักษ์ใหญ่แล้ว สุดท้ายพัฒนามาเป็นตระกูลหลวงในเยี่ยนตู แต่ทุกคนต่างรู้ว่าเบื้องหลังฉากของตระกูลหลิน เป็นคุณแม่ของฉันที่คอยสนับสนุน เธอดื่มด่ำไปกับคำชมเชยและความรุ่งโรจน์ แต่คุณพ่อของฉัน หลังแต่งงานกลับกลายเป็นพ่อบ้านโดยสิ้นเชิงคนหนึ่ง”

หน้าตาถังเฉาสะอึกสะอื้น อย่างไรเสียก็นึกไม่ถึงว่าพ่อแม่ของหลินชิงเสว่ยังมีเรื่องราวแบบนี้

“ทว่าเขาไม่ได้บ่นแต่อย่างใด หนักเอาเบาสู้มาโดยตลอด จนกระทั่งเกิดเรื่องหนึ่งขึ้นมา ถึงทำให้ทั้งสองคนเกิดรอยร้าวขึ้น”

“เรื่องอะไร?” ถังเฉาถามต่อ

ดวงตาหลินชิงเสว่ไม่สั่นไหว ลูบท้องที่แบนราบของตนเองโดยจิตใต้สำนึกสักหน่อย จากนั้นพูดว่า “เธอไม่มีความสามารถในการให้กำเนิด”

ความรู้สึกบนหน้าของถังเฉาแข็งตัวในชั่วขณะนั้น

เขาสามารถจินตนาการได้ว่าความบกพร่องนี้ส่งผลกระทบต่อครอบครัวหนึ่งได้มากแค่ไหน ไม่ว่ามารดาของหลินชิงเสว่จะสวยแค่ไหน ความสามารถแข็งแกร่งแค่ไหน หากไม่มีความสามารถในการให้กำเนิด ก็ยังคงถูกคนประณาม แม้กระทั่งดูถูก

เพราะการแต่งงานไม่เพียงเพื่อรักกันและกัน ยิ่งเพื่อเพิ่มคนรุ่นหลัง ทำให้ตระกูลเจริญรุ่งเรือง

“ระหว่างพวกเขาเกิดรอยร้าวครั้งแรกขึ้นแล้ว ทะเลาะกันยกใหญ่ ปีนั้น ฉันห้าขวบ”

เสียงของหลินชิงเสว่นิ่งสงบ สายตากลับมองถังเสี่ยวลี้ที่หลับปุ๋ยอยู่อย่างอ่อนโยน

“คุณพ่อของฉันโกรธเคืองที่คุณแม่ไม่สามารถให้กำเนิดได้ ส่วนคุณแม่กลับเชื่อสิทธิผู้หญิงจากหัวจรดเท้า คิดว่าลูกไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด”

ถังเฉาพยักหน้า นี่คือแหล่งเริ่มต้นสู่นิสัยปะทะกัน

ทันใดนั้นเขามึนงงอยู่ครู่หนึ่ง มองหลินชิงเสว่แบบตกใจ “ไม่ใช่สิ ในเมื่อคุณแม่ของคุณไม่สามารถให้กำเนิดได้ คุณเกิดมาได้อย่างไรกัน?”

“ฟังพ่อฉันบอกว่าก่อนหน้านี้คุณแม่ของฉันยังสามารถให้กำเนิดได้ หลังจากแต่งงาน คลอดฉันมาแล้ว ก็ไม่สามารถให้กำเนิดมาได้กะทันหัน”

ถังเฉาขมวดคิ้วแน่น คำอธิบายอันนี้ดูเหมือนเอาตัวรอดไปได้ แต่มักรู้สึกว่ามีจุดไหนผิดปกติ

หลินชิงเสว่พูดต่ออีก “ฉันยังรู้มาอีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือวันที่ฉันคลอดออกมา ในตระกูลมีคนใช้สามีภรรยาคู่หนึ่งถูกไล่ออกจากตระกูลไป”

ถังเฉาไม่ได้เอามาใส่ใจอะไร มีเพียงสายตาน่าเกรงขาม “งั้นจ้าวหยูนล่ะ?”

ว่าตามที่หลินชิงเสว่เล่ามา มารดาของหลินชิงเสว่หลังจากคลอดเธอออกมาก็สูญเสียความสามารถในการให้กำเนิด งั้นหลินจ้าวหยูนมาได้อย่างไรกัน?

“หล่อนเป็นลูกของพ่อฉันกับผู้หญิงคนอื่น แต่หล่อนเองก็ไม่รู้ความลับอันนี้”

หลินชิงเสว่พูดว่า “หลังจากรู้ว่าคุณแม่ไม่สามารถให้กำเนิดได้ คุณพ่อฉันเลือกที่จะทำสงครามเย็น โดยเฉพาะในระหว่างที่ทำสงครามเย็น ยังรู้จักกับผู้หญิงใหม่คนหนึ่ง”

“คุณแม่ยอมรับการหักหลังของเขาไม่ได้ พอโมโหเดือดดาล จึงเลือกการหย่าร้าง แต่เธอยังให้โอกาสสุดท้ายกับคุณพ่อสักครั้งหนึ่ง ขอเพียงเขายับยั้งได้ เธอจะไม่ไป”

“ผลปรากฏว่าผิดหวังอีกครั้งแน่นอน ครั้งนี้เธอไม่หยุดอีกแล้ว เลือกที่จะหย่าแบบไม่เอาทรัพย์สิน ไม่เอาเงินแม้แต่แดงเดียว ออกไปจากเยี่ยนจิง เธอจึงไม่เป็นสาวงามอันดับหนึ่งที่มีอำนาจยิ่งใหญ่คนนั้นอีกแล้ว เป็นเพียงผู้พ่ายแพ้ในด้านการแต่งงานเท่านั้น”

“หลังจากคุณแม่ไป หลินรั่วหวีก็สืบทอดตระกูลหลินโดยพื้นฐานของคุณแม่ จากนั้นพาตระกูลหลินมาถึงระดับสูงของตระกูลหลวงในเยี่ยนตู และเลือกแต่งงานอีกครั้ง โดยแต่งกับผู้หญิงใหม่ที่รู้จักกันคนนั้น หลินจ้าวหยูนก็คือลูกสาวของพวกเขา”

ฟังที่หลินชิงเสว่พูดจบ ถังเฉาตื่นตกใจถึงขั้นสุด คาดไม่ถึงว่าความสัมพันธ์ตระกูลของเธอจะซับซ้อนถึงระดับนี้เลย

“นี่คือครอบครัวของฉัน สำหรับหลินโป๋หลายพวกเขานั้น เป็นเพียงลูกพี่ลูกน้องของฉัน”

สีหน้าหลินชิงเสว่สงบนิ่ง “ตอนที่บ้านฉันเกิดเรื่อง พวกเขาอยากให้คุณแม่ฉันโดนไล่ออกไปใจแทบขาด ก็แค่คนเลวทั้งหลายเท่านั้นเอง”

เรื่องราวจบลงที่ตรงนี้ ถังเฉามองหลินชิงเสว่ด้วยใบหน้าซับซ้อนเต็มที่ ในสายตามีความปวดใจที่เข้มข้น

นี่คือครอบครัวของเธอ เธอเกิดในตระกูลยักษ์ใหญ่ ทว่ากลับไม่มีความสุขแม้แต่น้อย

เป็นบิดาของเธอที่พังครอบครัวซึ่งเคยมีความสุขของเธอทิ้งด้วยมือตนเอง ตอนนี้ยังอยากมาทำลายครอบครัวของเธอที่ไม่ง่ายจะมีความสุขได้ลงไปอีก

“ฉันหวังว่าคุณจะไม่บอกเรื่องพวกนี้กับจ้าวหยูน ถึงตอนนี้หล่อนยังคิดว่าคุณแม่ของฉันและหล่อนเป็นผู้หญิงคนนั้น”