บทที่268 แผนการชีวิต

เมื่อเห็นผลสรุปที่ตนเองคาดเดาไปทั่วได้รับความกระจ่าง ถังเฉาจึงกุมโทรศัพท์ไว้หรี่ดวงตาขึ้นมาเล็กน้อย

หูอีซาน ที่แท้เป็นคนของตระกูลหู

สาเหตุมีสองอย่าง

อย่างแรก หูอีซานกับตระกูลหูแซ่เดียวกัน แต่คนบนโลกนี้แซ่เดียวกันมีมากมาย และไม่สามารถใช้ข้อมูลนี้มาตัดสินได้ สาเหตุอย่างที่สอง ถึงเป็นประเด็นสำคัญ

ตอนที่เข้าร่วมพิธีแต่งงานของหลินฉ่ายเวยและเหวินเหวยเฉิน สี่ตระกูลยักษ์ใหญ่ของเมืองเจียงเฉิงอยู่กันครบ หูอีซานไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีของตระกูลลู่ และตระกูลเซี่ย เพียงหนึ่งเดียวที่เพิกเฉยไปคือตระกูลหู นี่ทำให้ถังเฉายากจะเข้าใจได้ในตอนนั้น

ไม่ตีคนที่สำนึกผิด คำพูดประโยคนี้เหมาะจะนำมาใช้กับวงการค้าและวงการราชการทั้งหมดได้ หูอีซานในฐานะคนรวยอันดับหนึ่งของเมืองหมิงจู ย่อมเข้าใจหลักเหตุผลอันนี้ดีอยู่แล้ว

แต่เขายังจงใจเมินเฉยต่อตระกูลหูจริง ตั้งใจเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลหู

สาเหตุมีเพียงหนึ่งเดียว เขากับตระกูลหู เดิมถึงขั้นที่ขัดแย้งกันสุดๆ แม้แต่ช่วงเวลาแสดงออกภายนอกยังขี้เกียจทำ

“เจ้านายใหญ่ครับ ทำไมท่านถึงได้ถามเรื่องครอบครัวของผมขึ้นมากะทันหัน?”

ในสายโทรศัพท์ น้ำเสียงของหูอีซานแปลกประหลาดอย่างพูดไม่ถูก

“ไม่มีอะไร เพียงแค่ในมือมีโครงงานหนึ่ง ต้องการให้นายไปพัฒนาที่เมืองเจียงเฉิง”

ถังเฉาหัวเราะนิ่งๆ “นายต้องทำใจเตรียมพร้อมเอาไว้ให้ดี ช่วงเวลาต่อไปนี้ นายอาจต้องพักอยู่ที่เมืองเจียงเฉิงระยะยาว”

ในสายโทรศัพท์ทางนั้น ในใจหูอีซานตกใจเฉียบพลัน นี่คือเจ้านายใหญ่เนรเทศตนเองเหรอ?

เขาเป็นคนรวยอันดับหนึ่งของเมืองหมิงจู ไม่ใช่คนรวยที่เมืองเจียงเฉิง จะส่งเขาไปเมืองเจียงเฉิงได้อย่างไรกัน นอกจากเนรเทศแล้ว เขายังนึกถึงเหตุผลอย่างอื่นไม่ออก

แต่ทว่าประโยคต่อไปของถังเฉาก็ไขข้อสงสัยของเขาให้กระจ่างถึงที่สุด

“เมื่อสักครู่นี้ เสิ่นชิงหยุนเอาทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเสิ่นมาให้ ในนั้นมีสิ่งทำเงินของตระกูลเสิ่นอยู่ จวี้เฟิงกรุ๊ป แต่ว่าสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองเจียงเฉิง โดยเฉพาะอยู่ในสภาพที่ฉันควบคุมไม่ได้ด้วย ตอนนี้ฉันแต่งตั้งให้นายเป็นประธานคนใหม่ของจวี้เฟิงกรุ๊ป บริหารทั้งจวี้เฟิงกรุ๊ป!”

“ผู้ดูแลในตอนนี้คือตระกูลหูของเมืองเจียงเฉิงซึ่งเกะกะมาก ถ้าพวกเขากล้าขัดขวาง ไล่ออกได้เลย ถ้าใช้วิธีการที่แข็งกร้าว ก็ไปเอาคนกับหลัวปู้......สังหารให้หมดสิ้น!”

คำพูดนี้พูดได้เผด็จการอย่างยิ่ง ไม่เห็นตระกูลหูอยู่ในสายตาโดยสิ้นเชิง หูอีซานฟังจนฮึกเหิมไปทั้งตัว ความกระตือรือร้นมันปะทุในหัวใจ

เจ้านายใหญ่ไม่ใช่อยากเนรเทศตนเอง แต่อยากให้ตนเองปฏิบัติหน้าที่สำคัญ

ถึงแม้ตระกูลหูจะยิ่งใหญ่ และยังบีบจนครอบครัวเขาพังทลาย แต่ถังเฉากลับมอบโอกาสแก้แค้นด้วยมือตนเองกับเขามา

“ขอบคุณครับเจ้านายใหญ่ เดี๋ยวผมจัดกระเป๋าเดินทาง รีบไปที่เมืองเจียงเฉิงเลย” หูอีซานพูดแบบตื่นเต้น

“ดีมาก ฉันจะส่งหนังสือแต่งตั้งประธานของจวี้เฟิงกรุ๊ปให้นาย”

“ครับ!”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ ถังเฉาลุกขึ้นมายืนอยู่หน้ากระจกชมวิวขนาดใหญ่ สายตาล้ำลึก ทั้งเมืองหมิงจูอยู่ภายใต้เส้นสายตา

กุมทั้งเจียงเจ้อไว้ในมือ ตระกูลหลวงในเยี่ยนตู มีอะไรน่ากลัวกัน?

แต่ไหนแต่ไรถังเฉาไม่เคยกลัวพวกเขา กลับกัน คนที่ควรกลัวจนตัวสั่นน่าจะเป็นพวกเขา

เพิ่งวางสายของหูอีซานไปได้ไม่นานนัก หลินชิงเสว่ก็รีบพุ่งเข้ามาในห้องทำงาน

“ชิงเสว่ คุณมาได้ยังไงกัน?”

สายตาถังเฉามีความตกใจ ช่วงนี้คือเวลาที่หลินชิงเสว่ยุ่งที่สุด ทำไมถึงมีเวลาว่างมาหาเขาที่นี่ได้

พวกเขาเพียงแค่เปิดเผยความสัมพันธ์แบบสามีภรรยาออกไป พนักงานที่อาคารกั๋วจี้ยังไม่รู้เรื่องที่เขาเป็นเจ้าของอาคาร ดังนั้นจึงไม่เคยสงสัยมากนัก

“เมื่อกี้ทางการเงินแจ้งฉันมา บัญชีบริษัทฉันมีเงินเพิ่มขึ้นมาหลายพันล้านแบบกะทันหัน นี่ไม่ใช่คุณทำบ้าอะไรอยู่นะ?”

หลินชิงเสว่ถลึงดวงตาโต พูดสอบถาม

ถังเฉาพยักหน้า “ใช่ มีอะไรเหรอ?”

“ที่แท้เป็นคุณ!”

หลินชิงเสว่นั่งลงมาด้านหน้าถังเฉา “คุณเอาเงินมากขนาดนี้มาจากไหน เมื่อกี้ฉันเกือบจะแจ้งความแล้ว!”

ถังเฉาไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี ไม่ว่าใครเห็นเงินในบัญชีเพิ่มขึ้นมามากมายขนาดนี้ ปฏิกิริยาแรกก็คือแจ้งตำรวจ แต่ว่าในความเป็นจริงคือเงินก้อนนี้สะอาดมาก คือที่เสิ่นชิงหยุนโอนให้

“คุณเอาไปใช้เถอะ จะได้ใช้เงินก้อนนี้เข้าตลาดหุ้นพอดี”

เขายิ้มบอกไป “ลี้จิงกรุ๊ปยังไม่ได้เข้าตลาดหุ้น พอเข้าตลาดไป อย่างน้อยมูลค่าในตลาดหุ้นจะพลิกอีกหลายสิบเท่า”

เมื่อรู้ว่าเงินก้อนนี้ไม่มีข้อสงสัยใดๆ หลินชิงเสว่จึงโล่งอกไปทีหนึ่ง พูดเหมือนพึมพำกับตนเอง “ฉันยังไม่เตรียมเข้าตลาดหุ้น”

“ทำไม?”