บทที่343 เขามีทางรอด

ปัง!

หลังจากที่หลัวปู้พูดจบ ความอาฆาตในตาถังเฉา เพิ่มถึงจุดสูงสุดทันที

"ตระกูลหู….."

เสียงของเขาต่ำจนน่ากลัว สายตาราวกับอสูรที่เพิ่งตื่น ดุดันน่ากลัวมาก

หลัวปู้อธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดอีกครั้ง:"เมื่อหูอีซานส่งลูกสาวของเธอกลับไปที่หมิงจู มีรถสองคันชนเขา เมื่อเกิดการปะทะกัน เขาปกป้องลูกสาวของเขาอย่างแน่นหนาในอ้อมแขนของเขา เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ลูกสาวของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บเลย"

พูดมาถึงหลังๆ เสียงของหลัวปู้ก็สั่น ระงับความโกรธอันยิ่งใหญ่ของเขา

ถังเฉาเงียบ นี่คือพ่อแม่

เมื่อความตายกำลังใกล้เข้ามา จะไม่คิดถึงตัวเองก่อน แต่เป็นลูกของตัวเอง

"หัวหน้าใหญ่ คุณต้องการให้ผมฆ่าตระกูลหูไหม"

หลัวปู้หยุดแล้วถาม

ถังเฉาส่ายหัว ตาเป็นประกายด้วยแสงอันเยือกเย็น:"ให้นายลงมือเอง มันจะเป็นการอ่อนให้พวกเขาไปไหม?หนี้เลือด ต้องชดใช้ด้วยเลือด!"

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ หลัวปู้ตกใจมาก: "เจ้านายใหญ่หมายถึง..."

"ฉันจะลงมือเอง"

ถังเฉาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า:"ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการช่วยเหลือหูอีซาน ไม่ว่าต้องจ่ายราคาเท่าไร เราต้องช่วยเขาให้ได้!"

"ครับหัวหน้าใหญ่!"

หลัวปู้วางสาย

ถังเฉากลับไปหาซูเซี่ย มองดูดวงตาสีแดงที่กำลังร้องไห้และใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ หัวใจของเขารู้สึกไม่สบายใจมาก

หูอีซานเพิ่งพบลูกสาวที่หายไปนาน แล้วประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ความเป็นไปได้ที่สวรรค์และมนุษย์จะต้องพรากจากกันชั่วนิรันดร์ นี่มันโหดร้ายเกินไปสำหรับเขา

ในขณะนี้ ไฟในห้องฉุกเฉินเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว ถังเฉาและคนอื่นๆ ลุกขึ้นยืนทันทีและถามอย่างกังวลว่า:"หมอ สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?"

แพทย์ถอนหายใจ:"การผ่าตัดเสร็จสิ้นแล้ว แต่อาการของผู้ป่วยไม่คงที่ และจำเป็นต้องสังเกตเพิ่มเติม"

ซูเซี่ยรู้สึกท้อแท้มาก เธอหลับตาและเป็นลม

"ซูเซี่ย!"

หลินจ้าวหยูนรีบพยุงซูเซี่ยที่หมดสติ และแพทย์ก็เข้าไปตรวจอย่างไม่รอช้า

ถังเฉามองไปที่ซูเซี่ยที่มีปฏิกิริยารุนแรง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาคิดกับตัวเอง หรือว่าเธอเดาอะไรบางอย่างได้?

หูอีซานและซูเซี่ยถูกย้ายไปห้องผู้ป่วยระดับไฮเอนด์ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน หลังจากนั้นไม่นาน เจิงเทียนเสียงก็มาเช่นกัน เมื่อเห็นหูอีซานที่หลับตาและหน้าซีด ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

"ไอ้เหี้ย กูไม่ปล่อยพวกมึงไปแน่!"

ถังเฉากดไหล่ของเขา ดวงตาของเขาเย็นชา:"ผู้กระทำผิดหนีไม่พ้นแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการทำให้เขาหายดี"

เจิงเทียนเสียงพยักหน้า:"ฉันจะไปหาหมอที่ดีที่สุด"

ถังเฉาก็กำลังจะออกไปเช่นกัน และทันใดนั้นก็มีเสียงเรียกเบาๆ มาจากข้างหลังเขา

"พี่ถังเฉา……"

ถังเฉาหยุดชะงัก หยุดเดิน และมองย้อนกลับไปที่ซูเซี่ยที่ฟื้นคืนสติ:"หมอบอกว่า เธอแค่ตกใจกลัวเกินไป และได้รับความตกใจอย่างมาก จึงเป็นลม"

ดวงตาของซูเซี่ยแดงก่ำ มองไปที่หูอีซานที่นอนอยู่บนเตียงถัดไป และถามว่า:"พี่ถังเฉา คุณอาหู เขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ถังเฉายิ้มและนั่งลงข้างเธอและลูบหัว:"แน่นอน"

ซูเซี่ยเงียบไป และจู่ๆก็พูดขึ้นว่า:"อันที่จริงฉันรู้หมดแล้ว"