บทที่344 ขอคำอธิบาย

"จริงเหรอ?"

คำพูดของเจียงไป๋เสว่ ทำให้ถังเฉามีความหวังอย่างมาก ซูเซี่ยและหลินจ้าวหยูนที่อยู่ข้าง ๆ ก็แสดงความยินดี

เจียงไป๋เสว่พยักหน้าอย่างมีความสุข:"เป็นความจริง ตอนนี้ฉันสามารถรักษาได้ แต่ฉันต้องการห้องที่ไม่มีคน"

หลังจากได้ยินคำพูดของเจียงไป๋เสว่ ซูเซี่ยก็ลุกจากเตียงทันทีและพูดอย่างจริงใจว่า:"พี่สาว ฉันจะไปเอง"

สีหน้าของหลินจ้าวหยูนเปลี่ยนไปทันที:"ซูเซี่ย เธอเพิ่งตื่น เธอจะลุกจากเตียง และวิ่งไปได้อย่างไร"

ซูเซี่ยยิ้มเล็กน้อยและส่ายหัวพูดว่า:"จ้าวหยูน ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงของเธอ ฉันไม่เป็นไรแล้ว"

ถังเฉาส่ายหัว:"เรื่องใหญ่ ขอเปิดอีกห้องผู้ป่วยอีก1ห้อง"

ซูเซี่ยยังคงส่ายหัว:"ห้องผู้ป่วยมีจำนวนจำกัด ดังนั้นปล่อยให้ผู้ป่วยที่ต้องการห้องดีกว่า"

ถังเฉาและหลินจ้าวหยูนมองหน้ากัน และพวกเขาไม่สามารถพูดอะไรได้

เด็กๆ จากครอบครัวที่ยากจนมักรู้จักคิดแต่เนิ่นๆ และต้องพบกับความเจ็บปวดจากการไม่มีเงิน แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะมีพ่อที่ร่ำรวยที่สุด แต่ก็ยังไม่ลืมรากเหง้าของตัวเอง

เมื่อซูเซี่ยและหลินจ้าวหยูนออกจากห้องพัก ถังเฉาก็พูดกับเจียงไป๋เสว่ว่า:"ถ้าอย่างงั้นฝากด้วยนะ"

พูดจบ ก็ปิดประตู

เขาเชื่อทักษะทางการแพทย์ของเจียงไป๋เสว่ สามารถไปถึงจุดสูงสุดของคนที่สามารถทำหน้าที่เป็นหัวหน้าแพทย์ทหารในเจ้าแห่งปราณมังกร เธอลงมือเอง หูอีซานจะหายดีอย่างแน่นอน

หัวใจของถังเฉาโล่งใจสักที และขั้นตอนต่อไปคือการแก้แค้น

เขาโทรหาหลัวปู้ต่อว่า:"สืบดู ทุกอย่างต้องมีความเป็นมา ต้องถูกต้องทุกคน!"

"ครับหัวหน้าใหญ่!"

หลัวปู้รู้ว่าแค่ตระกูลหู ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้ถังเฉาพอใจ

เฉพาะบุคคลเท่านั้นที่สามารถกำหนดเป้าหมายการตอบโต้ได้

หลังจากวางสาย ถังเฉาก็รออยู่ข้างนอกกับหลินจ้าวหยูนและซูเซี่ย

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ พริบตาเดียวฟ้าก็สว่างแล้ว แต่ประตูห้องผู้ป่วยยังไม่เปิด

พวกเขารอเป็นเวลาหกชั่วโมง และสาวน้อยทั้งสองก็ไม่หลับตาทั้งคืน

ในช่วงเวลานี้หลินชิงเสว่และลุงเหลียงต่างก็โทรมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น ถังเฉาได้ปกปิดสถานการณ์ของหูอีซาน

ในเวลานี้ ประตูเปิดออก เจียงไป๋เสว่เดินออกมาด้วยท่าทางเหนื่อย

"เป็นอย่างไรบ้าง?"

ถังเฉาซูเซี่ยและคนอื่นๆ เข้าไปหากันหมด

เจียงไป๋เสว่เอียงข้างเล็กน้อยและพูดด้วยใบหน้าที่จริงจัง:"พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ต้องพักผ่อน น่าจะตื่นขึ้นหลังจากวันนี้"

"จริงเหรอ?"

"พี่สะใภ้ เยี่ยมไปเลย!"

ซูเซี่ยและหลินจ้าวหยูนต่างก็ยิ้ม

ถังเฉาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ปล่อยหินที่แขวนอยู่ในหัวใจของเขาไปจนหมด

เจียงไป๋เสว่ก้าวไปข้างหน้า ชำเลืองมองเขาและถามว่า:"ต่อไป นายจะทำอย่างไร?"

"แน่นอนว่าต้องไปขอคำอธิบาย….."

ตาของถังเฉาเย็นชา และเสียงของเขาเย็นชา

"ให้ฉันไปด้วยไหม?"

เจียงไป๋เสว่ยิ้ม เธอสัมผัสได้ถึงความโกรธในคำพูดขอถังเฉา

ถังเฉาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยส่ายหัว:"ไม่ต้อง"

พูดจบเขาก็เดินออกจากโรงพยาบาล

ในเวลานี้ ท้องฟ้าเพิ่งปรากฏเป็นสีขาว พระอาทิตย์ยามเช้าก็ถือกำเนิดขึ้น

ถังเฉาจุดบุหรี่ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือที่สั่นเบา ๆ ออกมา:"ได้ยัง?"

"เจ้านายใหญ่ สืบเจอแล้ว!"

เสียงของหลัวปู้เบาลง:"ตระกูลหูและหูเข่อเฟิงร่วมกับงูเจ้าถิ่นเมืองเจียงเฉิง เหล่าล่ายที่ปู๋เย่ฮวงเฉิงชนอีซาน!"

"หูเข่อเฟิง ปู๋เย่ฮวงเฉิง..."

ถังเฉาหายใจออกช้าๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า:"ตามฉันไปที่ปู๋เย่ฮวงเฉิง"

"ครับ หัวหน้าใหญ่!"