บทที่347 รื้อต่อไป

"แก…...แกกล้ามากนะ!"

ฉากนี้ทำให้ชายวัยกลางคนตกตะลึง ใบหน้าของเขาซีดด้วยความกลัว และขาของเขาสั่นเทา

แต่เขาไม่ได้ถอยกลับ แต่ยืนนิ่งและคำราม

ถึงตอนนี้เขายังไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะกล้าทุบมาจริงๆ

"ไอ้โง่"

หลัวปู้เยาะเย้ย ไม่ได้ใจอ่อนเพราะเป็นชีวิตมนุษย์เลย

คนที่กลายเป็นเรื่องใหญ่จะไม่ยึดติดกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ คนใหญ่โต ก็ต้องเคยฆ่าคนมาอยู่แล้วนี่?

ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลหูเป็นผู้ร้ายที่ทำให้ถูกโจมตีหูอีซานถูกชน เขาจะใจอ่อนได้อย่างไร?

เสียงดังก้อง

รถขุดไม่หยุดเพราะความโกรธของชายวัยกลางคน แต่เหมือนยักษ์วิ่งไปข้างหน้าอย่างเย่อหยิ่ง

ห่างออกไปสิบเมตรในพริบตา

เมื่อรถขุดขับมาข้างหน้าเขา และที่ขุดขนาดใหญ่ที่ห้อยอยู่เหนือหัวของเขาราวกับค้อนหนัก เขาจึงตระหนักว่า คู่ต่อสู้กล้าที่จะทุบเข้ามาจริงๆ

ตอนนี้ใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ไม่ว่าเมื่อก่อนจะเย่อหยิ่งแค่ไหน เขาก็กุมศีรษะแล้วกลิ้งไป

เสียงดังก้อง

รถขุดวิ่งผ่านต่อหน้าเขาอย่างดุดัน หนึ่งคัน สองคัน…... สิบคัน!

รถขุดสิบคันรื้อถอน

ไปที่ไหนก็ไม่มีหญ้าขึ้น

ชายวัยกลางคนนั้นกลัวมากจนเหงื่อเย็นปกคลุม ขาของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ และเป้าของเขาเปียกเหลือง

หลัวปู้เดินผ่านเขาไปโดยไม่ได้มองเขาด้วยซ้ำ

"รื้อมันซะ!"

ตามคำสั่งของเขา รถขุดสิบคันยกถังขึ้นสูงและกระแทกเข้าไปในห้องใต้หลังคาของคฤหาสน์

ตู้ม!

หลังจากได้ยินเสียงดัง ทั้งวิลล่าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และห้องใต้หลังคาก็พังยับเยิน

หินก้อนใหญ่และก้อนเล็กกลิ้งลงมา และเดิมทีเป็นคฤหาสน์สุดหรู ตอนนี้กลายเป็นอาคารที่อันตราย

"เกิดอะไรขึ้น แผ่นดินไหวเหรอ?"

การสั่นสะเทือนของอาคารทำให้เกิดความตื่นตระหนกในหมู่ผู้คนภายในคฤหาสน์และพวกเขาก็วิ่งออกไปอย่างกังวล

แต่ว่า เมื่อพวกเขาเห็นรถขุดสิบคัน ทุกคนก็นิ่งไป

หลังจากนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของทุกคนก็ดูน่าเกลียดขึ้นมาทันที

"ทำเกินไปแล้ว อยู่ดีๆ จะมารื้อบ้านเราทำไม!"

"หยุดนะ บ้านพังแล้ว นายอยากให้เราอยู่ที่ไหน?"

"......"

พวกเขามองหลัวปู้เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองอันชอบธรรม

หลัวปู้เยาะเย้ย:"ทำเกินไป? ฉันคิดว่าพวกคุณทำสิ่งเลวร้ายมากเกินไป และได้ลืมสิ่งเลวร้ายที่ทำไปแล้ว"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา สมาชิกตระกูลทุกคนก็มองหน้ากันด้วยสายตาที่รู้สึกผิด

ในฐานะตระกูลที่มั่งคั่งในเมืองเจียงเฉิง วางอำนาจชินแล้ว เขาจะจำสิ่งที่เขาทำได้อย่างไร?

แต่ที่แน่ๆคือชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าเขาต้องมาเพื่อแก้แค้น

ใครจะรู้ หลัวปู้หันหลัง เปิดประตูรถด้วยความเคารพ และถามถังเฉาในรถ

"หัวหน้าใหญ่ ทำแบบนี้ คุณพอใจไหม?"

ถังเฉาที่กำลังหลับตาพักผ่อนได้ลืมตาขึ้นและพูดอย่างเฉยเมย:"รื้อให้หมด!"

"ครับ!"

หลัวปู้ตอบแล้วโบกมือ:"รื้อให้หมด!"

บูม----

เป็นผลให้รถขุดทำงานหนักขึ้นเพื่อรื้อถอนบ้านบรรพบุรุษของตระกูลหู

คนของตระกูลหูตกตะลึง พวกเขาไม่คิดเลยว่าชายวัยกลางคนที่หล่อเหลาคนนี้จะไม่ใช่ผู้นำ ผู้สั่งการตัวจริง ยังคงนั่งอยู่ในรถ

แต่เมื่อมองไปที่บ้านของบรรพบุรุษที่พังทลาย พวกเขาตะโกนว่า:"อย่ารื้อ ฉันบอกว่าอย่ารื้อแล้ว!"

แต่ว่า หัวหน้าคนงานเหล่านั้นไม่กลัว ดังนั้นพวกเขาจึงเอาหัวออกไปทางหน้าต่างและถุยน้ำลายอย่างรุนแรง:"ไปให้พ้นทางซะ มิฉะนั้น แกจะถูกทุบทำลายด้วย!"

สมาชิกตระกูลหูทุกคนตกใจจนไม่กล้าหายใจแรง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องหันกลับมาและพูดว่า:"รีบไปหาผู้นำ!"

ในขณะนี้ที่ชั้นสามของบ้านบรรพบุรุษของหู

เขาอายุประมาณหกสิบปี และชายชราที่มีคิ้วโค้งเรียวเหมือนดาบ ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาว มองดูรถขุดสิบคันที่อยู่ข้างนอกด้วยสีหน้าบึ้งตึง

คือหัวหน้าของตระกูลหู หูเซียว

"คุณปู่ พวกเขาต้องเข้ามาหาผมแน่นอน ท่านต้องปกป้องผมนะ!"

ข้างหลังเขา มีชายหนุ่มที่ดูกระสับกระส่ายอยู่ เขาคือหูเข่อเฟิง