บทที่354 ฉันไม่เกลียดคุณ

ขยับเพียงนิดเดียว แต่ก็ถูกเด็กคนหนึ่งในตระกูลหูเห็นชัด ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจทันที

"ผู้นำรีบดูสิ นิ้วของเขาขยับแล้ว!"

ทันใดนั้น ทุกคนก็มองตามไป รวมทั้งถังเฉา ซูเซี่ย หลินจ้าวหยูนและคนอื่นๆ

บนเตียงคนไข้ นิ้วของหูอีซานขยับเรื่อยๆ

หูเซียวดีใจมากๆ:"เยี่ยมเลย อีซานจะฟื้นแล้ว!"

ความดีใจนี้ คนที่ไม่รู้ว่าคิดว่าดีใจเพราะหูอีซานจะฟื้นเสียอีก อันที่จริงถังเฉารู้ เขากำลังดีใจที่ไม่ต้องคุกเข่าต่อแล้ว

ก่อนหน้านี้ถังเฉาพูดแล้ว ต้องคุกเข่าจนกว่าหูอีซานจะฟื้น ตอนนี้หูอีซานฟื้นแล้ว พวกเขาก็ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว

แต่ว่า ตอนนี้เขาก็ไม่สนอะไรมากมายแล้ว แต่ฟื้นขึ้นมาได้ ก็ดีกว่าอะไรแล้ว

ทุกคนจ้องหูอีซานตาไม่กะพริบ หนึ่งนาที สองนาที สิบนาที……

ผ่านไปสิบนาที แต่หูอีซานยังไม่ฟื้นขึ้นมา

ถังเฉามองดูอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็นั่งกลับไปที่ตำแหน่งเดิม และส่ายหัว:"อย่ารออีกเลย นิ้วของเขาขยับ เพราะเส้นกระตุก"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนดูผิดหวัง

ทุกคนในตระกูลหู เป็นเพราะหูอีซานไม่ตื่น พวกเขาจะคุกเข่าต่อไป และซูเซี่ยหลินจ้าวหยูนนั้น กังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ของหูอีซานจริงๆ

ถังเฉาเหลือบมองพวกเขา:"จำที่ฉันพูดไว้ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ยืนขึ้นจนกว่าหูอีซานจะตื่น มิฉะนั้น จะหักขา"

หลังจากพูดจบ เขาก็ขอให้เหวินเฉี่ยวหรูยืมไม้จากโกดังของโรงพยาบาลแล้วโยนให้เฟิ่งหวง

"เธอกับหงโฝผลัดกันดูแลกัน ใครก็ตามที่ยืนขึ้น ถ้าทุกคนไม่คุกเข่า บอกหลัวปู้ ให้พวกเขาจะได้ลิ้มรสครอบครัวที่พังพินาศด้วย"

โทนเสียงของถังเฉานั้นเรียบนิ่ง แต่ในสายตาของตระกูลหูทั้งหมด มันเหมือนกับปีศาจ

"ถังเฉา นี่มันห้องขังส่วนตัว แกไม่กลัวฉันเรียกคนมาเหรอ?"

หูเซียวหน้าเขียว ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ

เขารู้สึกว่าเขาทนไม่ไหวแล้ว ในวัยเกือบ 70 ปี ขาของเขาที่เย็น เขาคุกเข่าจนเจ็บแล้ว

ถังเฉาเยาะเย้ย:"ได้สิ คุณเรียกสิ ให้ดีที่สุดก็เรียกคนในสน.มา ดูว่าใครจะจับใคร"

พูดเสร็จ ก็เดินออกไปโทรหาเจียงไป๋เสว่ และบอกเธอว่านิ้วของหูอีซานมีปฏิกิริยา

หูเซียวยังคงนิ่ง เพราะเมื่อเขาโทรหาใครสักคน ถังเฉาจะเปิดเผยสิ่งที่น่าละอายที่ตระกูลหูเคยทำมาก่อนอย่างแน่นอน และพวกเขาจะตายในตอนนั้น

มีคนเหลือบมองหูเซียวที่กัดฟันและเงยหน้าขึ้นอย่างอดไม่ได้แล้วพูดว่า:"คุณให้เราคุกเข่าน่ะได้ เรายังเด็ก ไม่เป็นไรหรอก แต่ปู่แก่แล้ว ถ้าคุกเข่าต่อไป จะตายได้นะ!"

หลังจากที่ถังเฉาโทรเสร็จ เจียงไป๋เสว่บอกว่านี่เป็นสัญญาณของกำลังจะฟื้นขึ้น เขาก็โล่งใจ

กลับมาที่ห้อง ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง:"ความแก่ไม่ใช่เหตุผลที่จะหนีการลงโทษ ตอนนี้รู้จักเจ็บ รู้จักปวด ก็สายไปเสียแล้ว"

"เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ไอ้แก่นี้ขับไล่หูอีซานออกจากตระกูลหู และฆ่าคู่หมั้นของเขา มีคนยืนขึ้นและพูดอะไรเพื่อเขาไหม? เมื่อไอ้แก่นี้ตามใจหลานชายของเขา ที่พยายามฆ่าหูอีซาน เคยคิดไหมว่าเด็กสาวไร้เดียงสาคนหนึ่งเกือบเสียพ่อไปอีกครั้ง?"

เสียงของเขาไม่หนักแน่น แต่คำพูดของเขาเหมือนมีดแทงใจทุกคน

ในไม่ช้า ดวงตาของซูเซี่ยก็แดงและน้ำตาไหล

เมื่อเห็นซูเซี่ยที่กำลังร้องไห้อยู่เคียงข้างเขา หัวใจของหูเซียวก็สั่นเล็กน้อย และเขาก็พูดว่า:"สาวน้อยคนนี้เป็นลูกสาวของเขางั้นเหรอ?"

"ใช่แล้ว"

สีหน้าของถังเฉาเรียบนิ่ง:"เธอเป็นลูกสาวของหูซาน"

จากนั้นเขาก็มองไปที่ซูเซี่ย และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า:"เสี่ยวเซี่ย พวกเขาเป็นตระกูลเดิมที่พ่อเธออยู่ พวกเขาทำให้เธอต้องเสียแม่ไป แล้วเกือบจะเสียพ่อไปอีกครั้ง"

"ตอนนี้ มาขอโทษให้เธอกับหูอีซาน!"

เขาดูมืดมน อันที่จริง จุดนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

เพราะช่วงเกลียดชังต้องจบด้วยความเกลียดชังอีกช่วงหนึ่ง จะแก้แค้นจบเมื่อไหร่ การแก้แค้นเป็นเพียงการปลอบโยนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเท่านั้น และคนในสวรรค์จะไม่มีวันหวนกลับคืนมา

แน่นอนว่า ถังเฉาได้เปิดเผยประสบการณ์ชีวิตของเธอ ดวงตาของซูเซี่ยก็แดงทันที