บทที่355 มาเชิญด้วยตัวเอง

หูอีซานฟื้นแล้ว

สิ่งที่เห็นอันดับแรก คือหน้าที่แดงก่ำของซูเซี่ย จากนั้นคือถังเฉา หลัวปู้ และพวกหลินจ้าวหยูน

ได้ยินที่ซูเซี่ยเรียก หูอีซานตะลึงทันที:"เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?"

"พ่อไง"

ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ในที่สุดบนหน้าซูเซี่ยก็มีรอยยิ้มเกิดขึ้น รีบต่อๆกันหลายรอบ:"พ่อ พ่อ พ่อ!"

หูอีซานเบิกตากว้าง หันหน้ามองถังเฉา:"คุณถัง นี่มัน"

"เธอรู้หมดแล้ว รวมทั้งประสบการณ์ชีวิต"

ถังเฉาก็เผยรอยยิ้มออกมา

หูอีซานนิ่งไปสักพัก มองซูเซี่ยที่อยู่ตรงหน้า ในที่สุดก็ได้โอบกอดแน่นๆ น้ำตาก็ไหลลงมา

"เสี่ยวเซี่ย พ่อรู้สึกผิดกับหนู!"

ซูเซี่ยส่ายหัว:"ไม่เป็นไรค่ะ มันผ่านไปแล้ว"

ถังเฉาส่งสายตาให้ หูอีซานจึงปล่อยซูเซี่ยออก มองไปข้างหน้า

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอเห็นกับตาจริงๆ หัวใจของเขาก็กระตุกเล็กน้อย

ตระกูลหูทั้งหมด คุกเข่าตรงหน้าเขาหมดเลย

"พ่อ"

เมื่อเห็นหูเซียว หูอีซานก็โพล่งออกมาอย่างอดไม่ได้

ได้ยินคำนี้ หูเซียวก็ตัวสั่น จากนั้นสายตาก็โหดเหี้ยม พูดด้วยสีหน้าเย็นชา:"อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ ฉันไม่มีลูกชายอย่างแก!"

สีหน้าของหูอีซานเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาก็ยังไม่หายจากอาการช็อกที่อยู่ตรงหน้า

หูเซียวพูดอีกครั้ง:"อย่าคิดว่าครั้งนี้ฉันคุกเข่าต่อหน้าแก ฉันจะยอมก้มหัวให้แก บางทีฉันอาจจะผิด แต่ฉันไม่มีทางเสียใจที่ไล่แกออกจากตระกูล!"

ดวงตาของถังเฉาเย็นชา และเมื่อเขากำลังจะพูด หูอีซานก็ยิ้ม ท่าทางของเขายิ่งมาก

"ผมรู้ว่า เมื่อก่อนตอนที่ผมไม่เจอลูกสาว ผมเกลียด และทั้งตระกูลหูเข้ากระดูกจริงๆ แต่ตอนนี้ ผมได้พบลูกสาวแล้ว ตระกูลหูไม่สำคัญสำหรับผมอีกต่อไป"

เขามองไปที่หูเซียวและยิ้มจากใจ:"ดังนั้นผมอยากจะขอบคุณที่ไล่ผมออกจากตระกูลหู เพื่อที่ผมจะได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลหู รวมทั้งอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้ ผมจะไม่ตามอีกต่อไปแล้ว"

หลังจากพูดจบ ก็ยิ้มเล็กน้อยให้ซูเซี่ย และซูเซี่ยก็ยืนเคียงข้างอย่างเชื่อฟัง

ความเย็นชาบนใบหน้าของถังเฉาก็หายไปด้วย เขารู้ว่านี่เป็นคำพูดที่จริงใจของหูอีซาน

แต่เมื่อมันเข้าไปในหูของหูเซียว มันก็กลายเป็นอีกความหมายหนึ่ง

เขามองที่หูอีซานด้วยใบหน้าบึ้งตึง:"หรือว่าในสายตาแก ลูกสาวสำคัญกว่าการกลับบ้านงั้นเหรอ?"

"แน่นอน"

หูอีซานตอบโดยไม่ต้องคิด

"ดี ดีมาก"

หูเซียวตัวสั่นด้วยความโกรธ:"เดิมที ฉันคิดว่าเมื่อ20ปีที่แล้วฉันทำผิดพลาด และอยากเรียกแกกลับตระกูล ตอนนี้ดูแล้ว ฉันคงคิดมากไปเอง!"

หูอีซานส่ายหัวและพูดตรงๆ:"ผมไม่เหมาะกับการใช้ชีวิตแบบกลุ่ม คุณไม่ต้องคุกเข่าอีกต่อไป เราไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว"

"ก็แค่ต่อไปต้องระวังหน่อยอย่าไปยุ่งกับคุณถัง ไม่เช่นนั้น พระเจ้าก็ช่วยไม่ได้!"

หูอีซานเหลือบมองไปที่ถังเฉา และน้ำเสียงของเขาก็เคร่งขรึม

หูเซียวไม่ตอบ แต่ยิ้มอย่างเย็นชา:"ถังเฉา ตอนนี้คนก็ตื่นแล้ว ปล่อยพวกเราไปได้ยัง และกลอุบายในการกลั่นแกล้งตระกูลหู!"

ถังเฉาเหลือบมองซูเซี่ย และเห็นว่าสาวน้อยไม่แสดงอาการเกลียดชัง เพียงแค่พยักหน้า:"ไปเถอะ!"

"ฮึ!"

หูเซียวสูดลมหายใจแรงๆและจากไปพร้อมพวก

หูอีซานถอนหายใจ เมื่อพิจารณาจากทัศนคติของพ่อตอนนี้ เขารู้ว่าพ่อไม่ได้ฟังสิ่งที่เขาพูดเลย เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นหลายครั้ง และการที่ตระกูลหูล้มก็เป็นข้อสรุปแล้ว

แต่ว่า เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับตระกูลหู และไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เขาพูดกับถังเฉาจากก้นบึ้งของหัวใจว่า:"คุณถัง ผมขอขอบคุณสำหรับน้ำใจอันยิ่งใหญ่ ต่อไปถ้าต้องการผมหูอีซาน ก็พูดมาได้เลยครับ!"

ถังเฉาหัวเราะเสียงดัง:"จริงๆแล้วก็มีนะ เมืองเจียงเฉิงก็อยู่ในแผนของฉันด้วย นายเป็นผู้บุกเบิกคนแรกของฉัน"