ตอนที่ 508
บทที่508 แผนการชั่วร้าย
October 21, 2026
ฮึ่ม!
รถบรรทุกเหมือนดั่งสิ่งน่ากลัวที่ชั่วร้าย เงามืดขนาดใหญ่พุ่งเข้ามา
หลัวจวินเห็นถึงความผิดปกติของรถบรรทุกคันนี้ ทันใดนั้นในสายตาก็มีความมืดมนแวบเข้ามา
เขารีบหมุนพวงมาลัย
เอี๊ยดๆ!
ล้อรถบดขยี้กับถนนจนเกิดรอยที่ไม่สามารถลบได้ รถรอบข้างต่างก็หลบหนีรถทั้งสองคันนี้
แต่ว่า รถบรรทุกคันนั้นกลับหมุนพวงมาลัยตามมาด้วย
กึงกังๆ!
รถบรรทุกที่มีสิ่งของเต็มคันรถเลื้อยอย่างกับตะขาบ
ท่อเหล็กก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ใส่ไว้ด้านหลังกลิ้งตกลงมาส่งเสียงดังมาก
ท่อเหล็กขนาดใหญ่กลิ้งไปด้านหลังไม่หยุด รถที่อยู่ด้านหลังเห็นอย่างนั้นก็รีบเหยียบเบรก
เพื่ออยากจะหมุนกลับ แต่น่าเสียดายที่สายไปแล้ว
ท่อเหล็กฟาดเข้าไปแล้ว
ตึง!
ทางถนนเกิดรถชนกันต่อเนื่องขึ้นอย่างหนัก
เสียงระเบิด เสียงกรีดร้อง เสียงร้องไห้ดังมาไม่หยุด
หลัวจวินเห็นถึงสถานการณ์ด้านหลังได้ผ่านทางกระจกมองหลัง
สีหน้าเขาก็ยิ่งมืดมนมากยิ่งขึ้น
รถบรรทุกคันนี้ จงใจพุ่งมาใส่เขา
“สมควรตาย!”
หลัวจวินกัดฟัน เหยียบคันเร่ง เพื่ออยากจะสะบัดรถบรรทุกคันนั้นให้หลุดพ้น
แต่ว่า รถบรรทุกเป็นรถที่ผ่านการแก้ไขมาก่อน ความเร็วจึงไม่ช้าไม่กว่ารถเก๋งของเขาเลย
โครม!
รถบรรทุกชนเข้ามาเรื่อยๆ ตัวรถเก๋งโซเซ
บนรถบรรทุกยังมีท่อเหล็กก่อสร้างขนาดใหญ่อยู่อีกหลายแท่ง ถ้าชนอีกครั้ง ท่อเหล็กก็จะพุ่งฟาดลงมา
สีหน้าของหลัวจวินเปลี่ยนไป
รีบทิ้งรถแล้วหนีออกมาอย่างไม่คิด
ร่างกายของเขากลิ้งไปถึงพื้นหญ้าที่อุทยานธรรมชาติแห่งหนึ่ง กลิ้งไปหลายตลบ
โครม!
รถเก๋งคันนั้นของหลัวจวินถูกท่อเหล็กฟาดเข้าใส่ กลายเป็นพวกเศษเหล็กไปเลย
เอี๊ยด!
รถบรรทุกจอด คนขับคือคนสองคนที่ใส่ผ้าคลุมสีดำไว้ จากนั้นก็ไล่ตามไป
หลัวจวินเห็นคนสองคนนั้นก็หันหลังวิ่งหนีไปอย่างไม่คิด
ทั้งสองคนไล่ตามอย่างกับผี หลัวจวินคอยหันหลังมองอยู่ตลอด
แต่เมื่อมองไปมองมา จากคนสองคนก็กลายเป็นแค่คนเดียว
ยังมีอีกคนหนึ่งที่ซ่อนตัวไว้แล้ว!
หลัวจวินวิตกกังวล จึงเร่งความเร็ววิ่งเข้าไปในป่า
เหมือนกับว่ามีความรู้สึกอ่อนไหวบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้นมอง
เงามืดร่างหนึ่งลอยลงมาจากฟ้า มีดเสียบเข้ากลางหัวของเขาอย่างแรง
ฉึก!
เลือดพุ่งเหมือนท่อน้ำ ตายคาที่
………
หลังจากนั้นสิบนาที สมาคมการต่อสู้เจียงเฉิง
หงเทียนหยานั่งอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง เดินวนไปมาไม่หยุด
เขากำลังรอให้หลัวจวินกลับมารายงาน
นักบู๊ทุกคน ในสายตาของเขาก็คืออัจฉริยะที่มีเพียงหนึ่งเดียว ล้วนมีค่า
แต่ว่า เวลาผ่านไปตั้งนานแล้ว หลัวจวินก็ยังไม่กลับมา
หงเทียนหยากำลังจะออกคำสั่งให้ลูกน้องไปดูที่จวี้เฟิงกรุ๊ป อยู่ๆประตูก็เปิดออก
นักบู๊คนหนึ่งของสมาคมวิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนก
“หัว หัวหน้าครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
เดิมทีหงเทียนหยาก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งโมโหมากกว่าเดิม “เรื่องอะไร ทำไมตื่นตระหนกขนาดนี้?”
นักบู๊คนนั้นมีสีหน้าหวาดกลัว “เมื่อกี้มีชายชุดดำสองคนมาที่สมาคม เห็นรูปร่างหน้าตาไม่ชัด แต่ว่าพวกเขาล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งเพียงหนึ่งเดียวทั้งนั้น!”
“ชายชุดดำ?”
หงเทียนหยาคิ้วขมวด ถามว่า “มาหาเรื่อง?”
ผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ จะเกิดปัญหาบ้างก็เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
ระหว่างโรงบูโดก็ยิ่งมีเรื่องการหาเรื่องกันอยู่บ่อยครั้ง
“นั่นก็ป่าวครับ…..”
นักบู๊คนนั้นส่ายหัว “สองคนนั้นก็แค่มาให้ของสิ่งหนึ่ง”
“ให้อะไร?”
หงเทียนหยาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ในใจมีความรู้สึกที่ไม่ดี
“นะ นี่ครับ….”
ลูกน้องเอาถุงผ้าที่เปื้อนเลือดออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ