บทที่515 เทพสงครามหลัวเฉิง

ถังเฉาเดินเข้าไปหาทีละก้าวทีละก้าว กวาดสายตาเย็นชา ฉินอวี้เหิงกับพวกเกิดความรู้สึกอะไรบางอย่างจนขนลุกซู่

เหมือนกับพวกเขากำลังอยู่บนเรือใบกลางมหาสมุทร สามารถโดนคลื่นซัดจมได้ตลอดเวลา

จากนั้นก็มีเสียงเกรี้ยวกราดของหลัวเฉิงดังขึ้น

“กล้าลงมือต่อหน้าฉัน เห็นฉันเป็นอะไร?”

หลัวเฉิงก้าวเท้าเดินหนักหน่วง

ทุกย่างก้าวที่หลัวเฉิงเหยียบลงบนพื้น จะปรากฏรอยร้าวปริแตก

และร่างของเขา เหมือนจรวดพุ่งเข้าใส่ถังเฉาอย่างรวดเร็ว

เปลี่ยนกำปั้นเป็นกรงเล็บ ขย้ำไปที่หัวของถังเฉา

“กระบวนท่าที่มีชื่อของหลัวเฉิง มือควักใจ!”

คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างก็อุทานเสียงดัง สีหน้าของทุกคนต่างก็หวาดกลัว

เคยมีผู้แข็งแกร่งมากมาย ตายด้วยกระบวนท่านี้ของหลัวเฉิง

ในเวลานั้น หลัวเฉิงทำมือเป็นกรงเล็บ ใช้มือตะปบไปที่หัวคนนั้น

คนที่โดนกรงเล็บตะปบไปที่หัว ในเหตุการณ์นั้นโหดร้ายทารุณเป็นอย่างมาก

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีแบบนี้ ถังเฉากลับไม่ใส่ใจและไม่หันไปมองเลยสักนิด เดินตรงเข้าไปหาฉินอวี้เหิงและผู้ปกครองตระกูลหลวงเหล่านั้น

มองเห็นหลัวเฉิงที่อยู่ด้านหลังของถังเฉา แม้ในใจของฉินอวี้เหิงจะตื่นตกใจ แต่ความตื่นเต้นมีมากกว่า ยังคงแหกปากเสียงดังไม่หยุด

“ถึงแม้แกแต่งงานกับหลินชิงเสว่ เเต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่า แกคือคนไร้ประโยชน์ ฉันไม่เชื่อว่าแกจะทำให้ฉันคุกเข่าได้!”

ในเวลานั้น หลัวเฉิงได้มายืนอยู่ด้านหลังของถังเฉาแล้ว

ถังเฉา ยังคงทำเป็นเหมือนมองไม่เห็น ยิ้มด้วยสีหน้าเย็นชา

“งั้นเหรอ?”

หลังส่งเสียงตอบกลับเบา ๆ ถังเฉา ใช้เท้าถีบออกไป ที่หัวเข่าของฉินอวี้เหิง

กร๊อบ กร๊อบ!

เสียงกระดูกหัก ดังขึ้น จนทำให้คนได้ยิน ตกใจกลัว

“โอ้ย......”

เสียงที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระดูกหักนั้น ก็คือเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดฉินอวี้เหิง

ทุกคนต่างมองเห็น ขาด้านซ้ายของฉินอวี้เหิง บิดเบี้ยวไม่เป็นรูป เหมือนถูกสว่านไฟฟ้าเจาะ

จนเขาต้องคุกเข่าลงบนพื้น

และในขณะนั้นเอง หลัวเฉิงได้ใช้กรงเล็บ หมายที่จะตะปบไปที่หัวของถังเฉา

ทุกคนต่างก็ส่ายศีรษะ มิหนำซ้ำยังมีบางคนหันไปมองทางอื่น ไม่กล้าที่จะดูภาพเลือดสาดกระจายที่กำลังจะได้เห็น

ทุกคนต่างก็รู้สึกว่าถังเฉา ดื้อรั้นหัวแข็ง

ยอมที่จะถูกหลัวเฉิงตะปบกรงเล็บไปที่หัว แต่จะต้องทำให้ตระกูลหลวงในเยี่ยนตูคุกเข่าให้ได้

หากทำได้อย่างที่หวัง

คนเขาก็แค่เสียหน้า แต่ถังเฉากลับเสียชีวิต!

แม้แต่ใบหน้าของหลัวเฉิงเอง เผยให้เห็นรอยยิ้มที่โหดร้าย

“ตายเสียเถอะ!”

กรงเล็บของเขาตะปบไปที่หัวของถังเฉาด้วยความดุดัน

แต่กลับ ตะปบไปที่อากาศแทน

แรงผลักมหาศาล เกือบจะทำให้เขาหกล้ม

“อะไร?”

“เทพสงครามหลัวเฉิง พลาดได้ยังไง?”

ดวงตาผู้คนที่ยืนอยู่รอบ ๆ เบิกกว้าง

มือควักใจของหลัวเฉิง ที่มีสมญานามว่าเทพสงคราม พลาดได้ยังไง?

ไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ

หลัวเฉิงเองก็ไม่เชื่อเช่นเดียวกัน มองดูมือของตนเอง

เมื่อครู่ เขาเห็นชัดเจนอยู่แล้วว่า ตะปบโดนหัวของถังเฉาแน่ ๆ!

ถังเฉาเองก็ยืนอยู่ด้านหน้าห่างจากเขาไม่กี่ก้าว

แต่หลัวเฉิงกลับรู้สึกว่าทั้งสองคนห่างกันสุดสายตา

“หรือว่าเมื่อครู่จะเป็นร่างเงาของเขา?”

“ความเร็วของเขา มากกว่าฉันขนาดนี้เลยเหรอ?”

ความคิดมากมายหลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขา จนทำให้หลัวเฉิงตื่นตระหนก

แต่ว่าความคิดนี้ คงอยู่แค่วินาทีเดียว หลัวเฉิงไม่นำมาใส่ใจ

เป็นไปไม่ได้

บนโลกใบนี้ เป็นไปไม่ได้ ที่จะมีคนประเภทนี้

ถึงแม้จะเป็น นายกสมาคมการต่อสู้ หงเทียนหยา ก็ตาม

ยังห่างชั้นที่จะมีฝีมือถึงระดับนี้