บทที่6 ความใจดีโดนหมากินไปแล้ว

“ลูกสาว......ของฉัน”

“ฉันมี.......ลูกสาวแล้วหรอ”

อารมณ์ของถังเฉากลายเป็นตื่นเต้นสุดๆทันที เม้มปากไปสักพัก ถึงจะพ่นพึมพำออกมาสองคำ

ดวงตาของเขาซาบซึ้ง มีความสุข รอคอย แล้วก็สับสน

ไม่นาน อารมณ์เหล่านี้ก็กลายเป็นความรู้สึกผิดที่แน่นหนา

ห้าปีที่ผ่านมา เขายอมตายเพื่อประเทศชาติเพื่อทุกคน

ขอโทษหลินชิงเสว่คนเดียว

คนสองคนที่ไม่ควรมีอะไรเกี่ยวข้องกันตั้งแต่แรก ถูกผูกมัดกันเพราะโชคชะตา

คืนนั้น ถังเฉาเริ่มไม่มีสติแล้ว หลินชิงเสว่กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตเขา

คืนนั้นฟ้าร้องฟ้าสะเทือนพื้นดินและไฟก็กระทบพื้นโลก

สำหรับทั้งสองคนแล้ว เป็นครั้งแรกที่เจ็บ และมีความสุข

ห้าปีต่อมา ถังเฉาเพิ่งจะรู้ว่า เป็นเพราะการกระทำของตัวเองในคืนนั้น หลินชิงเสว่เลยได้ตั้งท้องเลือกเนื้อของเขา

นึกถึงตอนนี้ แววตาของถังเฉาก็แน่วแน่ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่โกรธ

ไม่คิดอะไร

ในเมื่อไม่สามารถใช้หนี้บุญคุณในชีวิตนี้ให้คุณได้แล้ว ถ้างั้น......

ก็ขอให้คุณมีความสุขปลอดภัย สงบสุขไร้กังวล

ถังเฉาค่อยๆยิ้มขึ้น ถามว่า “เธอทำงานอยู่ที่อาคารระหว่างประเทศใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ หัวหน้า”

เฟิ่งหวงมองถังเฉาผ่านกระจกมองหลัง มองเห็นหัวหน้าไม่เหมือนเดิมจากเมื่อก่อน

“ซื้ออาคารระหว่างประเทศไว้ให้หมด”

“ค่ะ”

พูดจบ เฟิ่งหวงก็หยิบโทรศัพท์ออกมา โทรไปเบอร์หนึ่ง บอกคำสั่ง และบอกความต้องการของหัวหน้า

ตอนนั้น ถ้ามีคนได้ยินคำพูดของเฟิ่งหวงกับถังเฉา คงจะตกใจจนลูกตาหลุดออกมาแน่นอน

อาคารกั๋วจี้เรียกอีกอย่างว่าหมิงจูอาคาร สูงถึงหนึ่งร้อยชั้น เรียกได้ว่าเป็นศูนย์รวมชั้นสูงที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหมิงจู

ทุกคนความภาคภูมิใจที่ได้ทำงานในอาคารกั๋วจี้ไม่ใช่แค่เพราะสวัสดิการที่นี่ดีเท่านั้น แต่ยังเป็นที่รวมของชนชั้นสูงระดับสูงอีกด้วย

ขอแค่ได้เข้าไปคลุกคลีในวงการนี้ ก็เท่ากับว่าได้ก้าวเท้าเข้ามาในวงการสิทธิการค้าขายของหมิงจูแล้ว มีมูลค่าทางการค้าที่มากมายมหาศาล และในบทสนทนาที่เสียงเบาของทั้งสองคน ก็พูดว่าจะซื้ออาคารกั๋วจี้ทั้งตึก จะเป็นไปได้ยังไงกัน

แต่คนที่สนิทกับหัวหน้า จะรู้ว่า หัวหน้านั้นไม่มีปัญหาเรื่องเงิน

แต่กลับกัน เงินทุนไหลเวียนของหัวหน้านั้น ได้อยู่ในจุดที่น่ากลัวแล้ว

เงิน สำหรับหัวหน้าแล้ว ก็เป็นแค่ตัวเลขค่านึง

ไม่ถึงครึ่งนาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เฟิ่งหวงตอบรับเสียงเบา แล้วก็วางไป หันหน้ามา แล้วพูดด้วยความเคารพว่า “หัวหน้าคะ ซื้อเรียบร้อยแล้วค่ะ ตอนนี้ชื่ออาคารกั๋วจี้อยู่ภายใต้ชื่อของท่านแล้ว

“นอกจากนี้ เจ้าของคนเก่ายังถามด้วยว่าท่านพอจะมีเวลาว่างรึเปล่า อยากจะจัดพิธีส่งมอบให้ท่าน——“

“ไม่ว่าง”

เฟิ่งหวงยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนถังเฉาพูดขัดก่อนแล้ว “ให้เขาดูแลต่ออีกนึ่งเดือน หลังจากหนึ่งเดือนค่อยว่ากัน”

“ค่ะ”

เฟิ่งหวงพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากที่ส่งถังเฉาเสร็จ หลินฉ่ายเวยก็กลับมาที่ห้อง แล้วนั่งเหม่ออยู่ที่โซฟาคนเดียว

โจวเหม่ยหยูน、โจวเหม่ยหลิง、หลินจ้องต่างพากันล้อมอยู่ข้างหลินเจิ้นสงที่ยังหมดสติอยู่ หน้าตาเคร่งเครียด

การที่ตระกูลหลินสูญเสียเสาหลักแบบนี้ เหมือนกับว่าได้พบกับความพินาศ

“เตรียมตัวรับมือกับสิ่งที่จะเกิดต่อไปดีกว่า”

หลินจ้องยืนขึ้น พูดด้วยความโศกเศร้า

พอทุกคนได้ยินแล้ว ก็รู้สึกสะท้าน แต่มองไปที่ใบหน้าที่เงียบสงบของหลินเจิ้นสงแล้ว ก็ไม่ได้พูดอะไร

“อะแฮ่ม——“

จู่ๆ หลินเจิ้นสงที่หมดสติอยู่ก็ส่งเสียไอ แล้วค่อยๆลืมตาขึ้น

“......”

ในตอนนี้ทุกคนในบ้านหลินต่างอึ้งและงงเป็นไก่ตาแตกกัน อึ้งไปสามวิ งงจนลุกขึ้นยืน แล้วก็ล้อมหลินเจิ้นสงไว้