บทที่ 10 หลี่จิงเซิน ฉันใกล้จะตายแล้ว

ริมฝีปากของเซินจือชูเปลี่ยนเป็นสีซีด และหลังจากพูดประโยคหนึ่งออกมา ร่างกายของเธอก็เหนื่อยเล็กน้อย และเธอก็สวมเสื้อผ้า

“หลี่จิงเซิน การแต่งงานครั้งนี้เราสามารถจบลงได้ด้วยดี ในเมื่อคุณไม่ยอม ฉันคงทำได้เพียงฟ้องคุณเรื่องความรุนแรงในครอบครัว แล้วเจอกันที่ศาล”

ผู้หญิงอย่างเซินจือชูทั้งอ่อนหวานและแข็งกระด้าง เมื่อเธอถูกรังแก เธอหลั่งน้ำตาเพียง 2 ครั้งก่อนที่จะกลับมาเป็นปกติ สำหรับคนเช่นนี้ หลี่จิงเซินไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเอาชนะคนประเภทนี้ได้อย่างไร

คนเรามักพูดว่า คนเราเมื่อเจ็บแล้วมักจะจำ

เซินจือชูกล้าท้าทายเขาในตอนนี้ เพียงเพราะเธอมีต้นไม้ใหญ่อย่างเซินกรุ้ป และถ้าไม่มีเซินกรุ้ปเธอก็คงไม่ต่างอะไรกับสุนัข

เดิมทีเขาไม่ชอบการควบรวมกิจการ แต่ตอนนี้เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ มีเพียงการโค่นล้มตระกูลเซินโดยเร็วที่สุดและทำให้ตระกูลเซินล้มละลายเท่านั้น แล้วเซินจือชูจะถูกควบคุมโดยเขาและเชื่อฟังเขาและเป็นเครื่องมือธนาคารบริจาคเลือดต่อไป

หลี่จิงเซินอ้างความเป็นเจ้าของในทางที่ผิดนี้มาจากข้อเท็จจริงที่ว่าเขาเกลียดเซินจือชู และไม่ต้องการหย่ากับเธอ เพียงเพราะเขาไม่ต้องการทำในสิ่งที่เธอต้องการ

“ดูเหมือนว่าจะลงโทษเบาเกินไปสินะ ไม่อย่างนั้นทำไมเธอจะไม่หลาบจำ!” หลังจากพูดจบ หลี่จิงเซินก็จับมือเซินจือชูแล้วลากเธอขึ้นจากพื้น

ตัวเธอทั้งเบาและฟู จับเธอเหมือนขนนก มันไม่ใช่น้ำหนักที่ผู้หญิงสูง 168 ควรมี

เซินจือชูถูกจับโดยเขา : "ปล่อยฉัน ฉันเดินเองได้!"

แน่นอนว่าชายคนนั้นไม่ฟังเธอ แต่กลับรั้งเอวเธอไว้แน่นขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องนอน

เขาโยนเธอลงบนเตียง เซินจือชูเมื่อเห็นแบบนั้นก็กลัวที่จนต้องหลบอยู่ที่มุมเตียงหลังจากเห็นท่าทางของหลี่จิงเซิน ไม่มีใครไม่กลัวความเจ็บปวด แค่เรื่องเมื่อครู่ก็เพียงพอแล้ว

หลี่จิงเซินมองดูการเคลื่อนไหวเล็กๆ ของเธอและเย้ยหยัน : “กระดูกสุนัขอย่างเธอ ยังคาดหวังให้ฉันสัมผัสเธออีกเป็นครั้งที่สองหรอ?”

เซินจือชูก้มศีรษะลง ปิดปากแล้วบีบมือใต้ผ้าห่มเป็นกำปั้นและตัวสั่น

หลี่จิงเซินเปิดลิ้นชัก มีของหลายอย่างอยู่ในนั้น สายตาเหลือบมองเห็นยาในขวดแก้ว แต่ไม่ได้จริงจังกับมันมากนัก เขาหยิบกุญแจออกมาพวงหนึ่ง

“ฉันดูท่าเธอก็สดใสดี อดข้าวสักสามวันคงไม่เป็นไร”