บทที่ 14

ทันทีที่รชาแต่งตัวเสร็จ ฉากกั้นที่อยู่ข้างหน้าเธอก็ค่อยๆ เลื่อนสูงขึ้น จากนั้นเธอกับอีกสองคนข้างหน้าก็แบ่งปันพื้นที่เดียวกันอีกครั้ง

ขณะที่รถขับไปอย่างเร็ว ภายในรถก็เงียบมาก มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเป็นครั้งคราว

รชายกหัวขึ้นและมองภคิณซึ่งอยู่ข้างหน้าเธอ ในขณะนี้เขากำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านงบประมาณในมือ

"มองอะไร" จู่ๆ ภคิณที่กำลังก้มอ่านงบประมาณ ก็ถามโดยไม่เงยหน้าขึ้น

รชาสะดุ้ง เธอแตะหน้าอกเบาๆ และพูดจาเอาใจว่า "อ๋อ ฉันแค่กังวลเรื่องงบประมาณอะค่ะ"

“ไม่ต้องกังวล ผมตรวจสอบดูคร่าวๆ แล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร” ภคิณปิดแฟ้มงบประมาณทันที

“แน่ใจนะคะว่าดูผ่านๆ เลยไม่มีปัญหา” รชาเลิกคิ้วและมองเขา

แค่ไม่นานนี้เองที่เขาถืองบประมาณอยู่ในมือ โดยปกติคนทั่วไปจะใช้เวลาเป็นวันกว่าจะอ่านจบ นับประสาอะไรกับการตรวจสอบว่าไม่มีข้อผิดพลาด

ในตอนนั้นเอง ภัทร คนขับรถพ่วงตำแหน่งผู้ช่วยพิเศษของภคิณ จู่ๆ ก็หันมาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณรชา คุณคงยังไม่รู้ แต่ท่านประธานจบการศึกษาสาขาบัญชีจากจุฬาฯ ท่านจบปริญญาโทจากสาขาบัญชีของมหาวิทยาลัยเทกซัสที่ออสตินด้วย ท่านสอบผ่านซีพีเอตั้งแต่อายุยี่สิบห้าปี”

เมื่อได้ยินคำพูดของภัทร เธออดไม่ได้ที่จะมองภคิณด้วยความชื่นชม "คุณผ่านซีพีเอตอนอายุยี่สิบห้าเหรอ"

รชาคิดมาตลอดว่าภคิณเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองที่ไร้การศึกษาและไม่รู้เรื่องรู้ราวคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด เธอเคยคิดว่าเขาไม่มีอะไรเลยนอกจากใบหน้าหล่อเหลา รชานึกไม่ถึงว่าเขาจะเป็นนักเรียนชั้นนำที่สำเร็จการศึกษาจากจุฬาฯ และจบปริญญาโทสาขาบัญชีของมหาวิทยาลัยเท็กซัสในออสติน ซึ่งเป็นสาขาบัญชีที่ดีที่สุดในโลก เขาสอบซีพีเอผ่านตอนอายุยี่สิบห้าปี นั้นทำให้เขากลายเป็นคนอายุน้อยที่มีพรสวรรค์

โอ้โห! การสอบซีพีเอผ่านเป็นความฝันของรชาตลอดมา น่าเสียดายที่หลายปีหลังจากเรียนจบ เธอสอบผ่านเพียงสองวิชาเท่านั้น เธอตั้งเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ให้กับตัวเองว่า เธอต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ผ่านซีพีเอก่อนอายุสามสิบให้ได้

ภคิณเหลือบมองดวงตาที่ชื่นชมของรชา และเขาก็ดึงหน้าตึงแล้วเอ่ยว่า "ตราบใดที่คุณจบสาขาบัญชีและทำงานหนักพอ คุณก็สอบซีพีเอผ่านได้ แม้ว่าคุณจะมีแค่ความสามารถธรรมดาๆ ก็ตาม"

คำพูดของเขาทำให้รชาขมวดคิ้ว

นั่นหมายความว่าไง เขากำลังด่าเธอว่าโง่ทางอ้อมหรือเปล่า

รชาเก็บสายตาอันชื่นชมกลับคืนทันที และเธอมองตรงไปข้างหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง เธอคิดในใจว่า “เรื่องนั้นจะดีสักแค่ไหนเชียว บางทีพ่อแม่ของเขาอาจจะใช้เส้นสายให้เขาได้เรียนต่อที่มหาวิทยาลัยชิงหวาและมหาวิทยาลัยที่อเมริกานั่น! ถึงแม้ว่าการสอบซีพีเอจะเข้มงวด แต่บางทีเขาอาจจะผ่านแค่เพราะโชคช่วย"

ในรถเงียบสนิท เพียงแต่ภคิณจะหันหลังกลับและสำรวจรชา

รชาเปลี่ยนเป็นชุดทำงานสีดำที่มีเสื้อเชิ้ตสีขาวอยู่ข้างใน ผมหยักศกเล็กน้อยของเธอขดอยู่ด้านหลัง และเธอยังสวมต่างหูสีทองคู่หนึ่งซึ่งทำให้เธอดูสง่าและเป็นมืออาชีพ

ด้วยหางตาของเธอ เธอเห็นเขามองดูเธออยู่ รชาก้มศีรษะลงและสำรวจดูตัวเอง กลัวว่าภคิณจะไม่พอใจ อย่างไรก็ตามการประมูลในวันนี้ก็ถือเป็นโอกาสสำคัญ

ภคิณมองไปทางอื่นและไม่พูดอะไร เพียงหลังจากนั้นรชาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ชุดของเธอคงจะเหมาะสมแล้วในวันนี้

“คุณไม่ได้ทานข้าวเช้า คุณหิวไหม” จู่ๆ ภคิณก็ถามขึ้น

หลังจากได้ยินเช่นนั้น รชาก็อึ้งไป เธอคิดในใจว่า “เธอทำงานยาวมาทั้งคืนแล้ว ทำไมตอนนี้เธอจะไม่หิว”

แต่เธอยังคงส่ายหัวและแสร้งยิ้ม "ฉันไม่หิวค่ะ"

แต่คราวนี้ท้องของเธอส่งเสียงประท้วง