บทที่ 13

อันที่จริงบ้านของรชาไม่ได้ตั้งอยู่ไกลจากโรงพิมพ์นัก และการเรียกแท็กซี่ที่นั่นก็ง่ายกว่า ถึงแม้ว่าจะมีเวลาไม่มากที่จะเดินทางไปกลับ แต่เธอก็มาถึงบริษัททันเวลาแปดโมงครึ่งได้

อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุผลบางอย่างในวันนั้นรถที่พวกเขานั่งกำลังขับไปอย่างช้ามาก การจราจรข้างหน้าหนาแน่นมาก

ภคิณก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองและถามภัทรซึ่งกำลังขับรถอยู่ข้างหน้าอย่างกังวลใจ "ทำไมรถติดจัง"

“ท่านประธานครับ ระบบนำทางระบุว่ามีรถชนกันข้างหน้าเรา ผมเกรงว่าการจราจรจะไม่คลี่คลายไปสักระยะหนึ่ง” ภัทรตอบ

ได้ยินเช่นนั้นภคิณก็ขมวดคิ้ว

รชาอึ้งในทันที ทีนี้อะไรอีก เธอจะต้องทำให้ทุกคนอับอายอย่างแน่นอนถ้าเธอไปประมูลในสภาพแบบนี้

ขณะที่รชากำลังคิดว่าจะทำอย่างไร จู่ๆ ภคิณก็พูดขึ้นว่า "โรงพิมพ์อยู่ข้างหน้านี้ ผมจะวิ่งไปสำเนาเอกสารที่นั่น มีร้านอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ไปซื้อเสื้อผ้าที่เหมาะสมให้ตัวเองซะ ภัทร กลับรถแล้วรอพวกเราที่ถนน!”

พูดจบภคิณก็ลงจากรถทันที

รชานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกระโดดลงจากรถทันทีและวิ่งอย่างเร็วไปที่ร้านที่ภคิณพูดถึง

รชาคิดกับตัวเองขณะวิ่งว่า "ไม่แปลกใจเลยที่เขาได้เป็นประธาน ความสามารถในการปรับตัวของเขาดีกว่าพนักงานตัวเล็กๆ อย่างฉันไกลโข" แล้วเธอก็เริ่มชื่นชมเขาเล็กน้อย

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา รชากลับมาราวกับว่าเธอถูกปล้น

ในตอนนี้ ภคิณรออยู่หน้ารถอย่างร้อนรน

เมื่อเขาเห็นรชามา เขาถามทันทีว่า “ผมแค่บอกให้คุณซื้อสูททำงาน ผมไม่ได้ขอให้คุณไปเดินช้อปปิ้ง คุณรู้ไหมว่าตอนนี้แปดโมงแล้ว”

รชาเงยหน้าขึ้นมองภคิณที่เดือดปุดและกำลังจะระเบิดด้วยความโกรธ!

ร้านที่เขาพูดถึงนั้นเป็นแบรนด์เนมระดับโลก เธอจะซื้อสูททำงานที่มีราคาเกือบสามแสนได้อย่างไร? เธอทำได้เพียงขอให้พนักงานนำเสื้อผ้าที่ลดราคาออกมาเท่านั้น และต้องใช้เวลาพอสมควร

เธอใช้เงินเกินไปหลายหมื่นในบัตรเครดิตของเธอ เธอจะต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นเวลาสองเดือนนับจากนี้ โอเคไหม รชาอยากจะอ้วกทันทีที่นึกถึงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป