บทที่ 12

ภคิณมองไปยังรชาด้วยสายตาล้ำลึก จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ผมจะไปคัดลอกเอกสารงบประมาณตอนนี้เลย การประชุมประมูลจะจัดขึ้นเวลาเก้าโมง พวกเราจะออกกันตอนแปดโมงครึ่ง คุณควรเตรียมตัวล่วงหน้า"

รชาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและถามว่า “ฉันต้องเข้าร่วมการประชุมประมูลด้วยเหรอคะ”

โครงการนี้สำคัญมากและอยู่ภายใต้การดูแลของประธานมาโดยตลอด ผู้ช่วยตัวเล็กๆ อย่างเธอเหมาะที่จะเข้าร่วมการประชุมประมูลได้อย่างไร?

เมื่อเห็นความสับสนบนใบหน้าของรชา ภคิณจึงอธิบายอย่างอดทนว่า "คุณเป็นคนทำงบประมาณใหม่ คุณก็ต้องเป็นคนให้คำตอบถ้ามีคำถามที่เกี่ยวข้อง"

"โอเคค่ะ" รชาทำได้เพียงพยักหน้า

ภคิณเหลือบมองไปยังรชา จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและจากไป

เมื่อเดินไปตามทางเดิน รชาก้มมองไปยังเสื้อผ้ายับยู่ยี่ของเธอและรีบกลับไปที่ออฟฟิศ เธอคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกไป

เธอจะไปประชุมการประมูล และยิ่งไปกว่านั้น เธอจะไปกับประธานบริษัท เธอไม่เพียงแค่ทำให้ตัวเองขายหน้าด้วยสภาพรุงรังของตัวเองเท่านั้น แต่เธอยังจะทำให้พนักงานทั้งหมดของบริลเลียนซ์ กรุ๊ปอับอายอีกด้วย เพราะแบบนั้นอิตานายทุนจะต้องทำให้เธอเดือดร้อนกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน

เธอมองดูนาฬิกา ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่งก่อนจะแปดโมงเช้า เธอต้องรีบกลับบ้านและอาบน้ำ คงจะดีที่สุดถ้าเธอได้แต่งหน้าเบาๆ และเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่เหมาะสมได้

รชารีบวิ่งออกจากอาคารสำนักงาน เธอโบกมืออยู่ริมถนนนานกว่าสิบนาที แต่เธอก็ยังหาแท็กซี่ไม่ได้

“บ้าจริง ฉันโชคร้ายในเวลาแบบนี้ได้ไง แต่ก็เข้าใจได้แหละเพราะไม่มีใครมาทำงานในเวลานี้กัน มันคงไม่ปกติที่คนขับแท็กซี่จะรอรับคนตรงนี้”

ขณะที่รชากำลังพยายามหาวิธีอย่างหนัก ทันใดนั้นเธอก็เห็นภคิณกำลังเข้าไปในรถเบนท์ลีย์สีดำคันนั้นอย่างเร่งรีบ

เห็นดังนั้น รชาก็ไม่มีเวลาคิด เธอวิ่งไปคว้าที่จับประตูก่อนที่ภัทรจะปิดประตูรถ!

จากนั้นเธอก็ฉีกยิ้มให้ภคิณซึ่งนั่งอยู่ในรถอย่างจริงใจที่สุด “ท่านประธาน คุณกำลังจะไปไหนเหรอคะ ช่วยไปส่งฉันหน่อยได้ไหมคะ ”